ตอนที่ 114: แผนที่ต้าชาง

พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยไปอีกหนึ่งวัน

เซียวจือกำลังฝึกฝนอยู่ข้าง ๆ พลันได้ยินเสียงหลี่ผิงเฟิงพูดอย่างตื่นเต้นว่า “โจวเฟิ่นนั่นแหละ เสร็จแน่ คราวนี้สะใจชะมัด!”

เซียวจือได้ยินก็ยังงง ๆ “หือ? โจวเฟิ่นคือใครเหรอ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อนี้

หลี่ผิงเฟิงอธิบายว่า “โจวเฟิ่นเป็นคุณชายบ้านรวยในโลกจริง ครอบครัวเขาก็เปิดบริษัทเกมเหมือนกัน อาจเป็นเพราะอาชีพเดียวกันเลยไม่ค่อยถูกกัน พ่อฉันกับพ่อมันก็ไม่ถูกกัน ฉันเองกับมันก็เหม็นหน้ากันมาตั้งแต่เด็ก ตอนเรียนมัธยมฉันยังเคยตีกับมันตั้งหลายครั้ง”

เซียวจืออดถามไม่ได้ว่า “แล้วใครชนะ?”

“แค่ก นั่นไม่ใช่ประเด็น” หลี่ผิงเฟิงกระแอม “ประเด็นคือฉันไม่เคยชอบขี้หน้ามันเลย มันปลิ้นปล้อน เสแสร้ง ทำตัวเป็นคนดีแต่ลับหลังแทงข้างหลังเก่งมาก ไม่ต่างอะไรจากพ่อมันเลย พอรู้ว่ามันเจ๊ง ฉันเลยโคตรสะใจ!”

เซียวจือถามต่อ “แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่าเขาเจ๊งเรื่องอะไร?”

หลี่ผิงเฟิงว่า “เจ๊งใน ‘โลกแห่งสรรพชีวิต’ ไง หมอนี่ก็เหมือนฉัน แอบรวมทีมผู้เล่นตั้งเป็นกิลด์ขึ้นมา แต่หมอนี่สายตาสั้น ไม่มีวิสัยทัศน์ รับเควสจากทางราชการไม่เป็น ยังมองว่าเควสทั่วไปได้เงินช้า สุดท้ายเลยพาผู้เล่นในสังกัดตัวเองไปเป็นโจร ปล้นหมู่บ้าน ปล้นคาราวาน ได้เงินมาพอสมควรอยู่ แต่เหมือนจะปล้นเยอะไปหน่อย เลยเข้าตาทางการ แล้วก็โดนตั้งค่าหัว

วันนี้เอง ทางการส่งกำลังลงไปล้อมฆ่าหมดเรียบ ไม่มีใครรอดสักคน โคตรสะใจ! ฮ่าๆๆๆ”

ถึงกับหัวเราะออกมาเป็นเสียงหมูเลยทีเดียว แสดงว่าในใจหลี่ผิงเฟิงสะใจสุด ๆ

เซียวจือได้ยินก็พูดอย่างครุ่นคิดว่า “จริงแหละ ฉันก็เคยคิดอยู่แล้วว่าต้องมีผู้เล่นที่ไปปล้นฆ่า เพราะมันได้เงินเร็ว แต่ไม่คิดว่าจะมีจริง ๆ”

หลี่ผิงเฟิงว่า “ไม่ใช่แค่มีกลุ่มเดียวหรอกนะ เยอะเลยล่ะ ฉันรู้มาหลายกิลด์ที่แอบทำแบบนี้ บริษัทใหญ่บางแห่งที่ตั้งทีมผู้เล่นขึ้นมา ก็เลือกทำแบบนี้กัน เพราะได้เงินเร็ว และอันตรายน้อยกว่ารับเควสจากทางการเยอะ”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็พูดตรง ๆ ว่า “เอาจริงนะเซียวจือ ถ้านายตอนนั้นไม่ยอมเข้าร่วมสมาคมชางผิง ฉันก็คงเลือกวิธีนั้นแหละ เควสจากทางการน่ะไม่ใช่ว่าใครก็รับได้ ต้องมีฝีมือจริง อย่างเควสล่าสุด ถ้าไม่มีนาย สมาคมชางผิงของเราก็มีแต่ตายยกทีมแน่ ๆ”

“เพราะงั้น ขอบใจมากนะนาย ไม่ใช่แค่ช่วยชีวิตฉัน แต่ช่วยทั้งสมาคมไว้เลย”

ช่วงเที่ยงของวันนั้น พี่เขยของเซียวจือ โทรมาหา “น้อง ฉันเป็นนักสู้แล้วนะ!”

เซียวจือนับเวลาในใจพลางประชดเบา ๆ ว่า “พี่ฝึกช้าจังเลยนะ?”

เขานับดูแล้ว ตั้งแต่เริ่มเล่นเกมจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปเดือนหนึ่งเต็ม ๆ แล้ว แต่พี่เขยของเขายังเพิ่งจะกลายเป็นนักสู้หลังกำเนิดเท่านั้นเอง

ฝั่งนั้นหัวเราะเสียงอารมณ์ดี “ก็รู้แหละว่าฉันช้า ทำยังไงได้ล่ะ ต้องทำธุรกิจควบไปด้วย ไหนจะต้องจัดการเรื่องอาหารในหมู่บ้านผู้เล่นอีก เดี๋ยวนี้คนในหมู่บ้านเยอะเป็นฝูง จะหาของกินก็ยากจะตาย!”

พูดแล้วก็ถอนหายใจ “เฮ้อ ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้ไปถึงหลังกำเนิดขั้นเก้า”

เซียวจือปลอบใจ “ไม่เป็นไร ค่อย ๆ ไป”

“แต่ก็น่าเสียดาย หมู่บ้านที่ฉันเกิดอยู่ไกลจากเมืองหลินอู่ของนายเกินไป ถ้าใกล้กว่านี้ ฉันจะเดินไปหานายให้ได้เลย”

ช่วงนี้ ผู้เล่นหลายคนเริ่มออกจากหมู่บ้านเริ่มต้นกันแล้ว เพราะไม่มีข้อจำกัดเหมือนตอนแรก บางคนเพิ่งเป็นนักสู้ก็บุกป่าฝ่าดงออกมาแล้ว บางคนยังไม่ทันเป็นนักสู้ก็รวมกลุ่มกันออกมาเลยด้วยซ้ำ

ถึงจะเสี่ยงตายสูง แต่บางคนก็คิดว่า ‘ตายก็เกิดใหม่’ อยู่ดี พอครบวันก็ตื่นมาใหม่ได้

ด้วยเหตุนี้ ผู้เล่นจึงเริ่มกระจายตัวออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าสู่เมืองต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเมืองระดับเขตหรือระดับแคว้น แม้จะมีคนตายไปมากมายระหว่างทาง แต่ก็มีผู้รอดที่ฝ่าดงออกมาได้เช่นกัน

เมื่อไม่กี่วันก่อน มีคนปล่อยแผนที่หยาบ ๆ ของต้าชางลงในเว็บบอร์ด แสดงแผนผังโดยรวมของ 14 มณฑล 232 เมือง พร้อมประมาณการขนาดพื้นที่ของอาณาจักรนี้

ตามข้อมูลในแผนที่ อาณาจักรต้าชางทอดตัวยาวจากตะวันออกไปตะวันตกกว่า 70,000 กิโลเมตร และจากเหนือถึงใต้กว่า 50,000 กิโลเมตร พื้นที่รวมกันเกือบเท่ากับพื้นผิวโลก!

และทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่อาณาจักรต้าชางเท่านั้น ยังมีอาณาจักรอื่นนอกเหนือจากนี้อีกด้วย

แล้วทำไมข้อมูลถึงมีแค่ต้าชางล่ะ?

เพราะผู้เล่นจากแผ่นดินใหญ่ทั้งหมด ไม่ว่าจะมาจากประเทศไหน ต่างก็เกิดในดินแดนของต้าชางเหมือนกันหมด

ตอนเกมเปิดใหม่ ๆ จุดเกิดของผู้เล่นจะกระจุกอยู่แถวเมืองระดับเขตทางตอนเหนือของมณฑลเป่ยหลานเท่านั้น ถือเป็นพื้นที่ทดลองของเกมตามที่หลี่ผิงเฟิงว่าไว้

แต่พอเวลาผ่านไป ผู้เล่นเพิ่มขึ้น จุดเกิดจึงขยายกระจายไปทั่วอาณาจักรต้าชาง

แผนที่หยาบ ๆ ใบนี้ เซียวจือเคยส่งให้พี่เขยดูแล้ว และส่งให้หลี่ผิงเฟิงด้วย

ตามที่หลี่ผิงเฟิงว่าไว้ แผนที่ใบนี้น่าจะเป็นผลงานของหน่วยงานวิจัยของทางการแผ่นดินใหญ่ เพราะมีทั้งความสามารถและเวลาไปทำเรื่องแบบนี้

ตอนนี้ พวกเขาน่าจะกำลังจัดทำแผนที่เวอร์ชันละเอียดอยู่ด้วยซ้ำ