ตอนที่ 45 : ด่านทดสอบหลังกำเนิดขั้นสูงสุด

วันหนึ่ง ณ มุมเงียบสงบของหมู่บ้านแห่งสันติ

เซียวจือกำลังควบคุมตัวละครให้ฝึกฝนพลังวัวเก้าตัวเช่นเคย

“เซียวจือ! มีข่าวดีจะบอก!” เสียงหลี่ผิงเฟิงตะโกนมาจากระยะสิบกว่าเมตร น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ

“ข่าวดีอะไร? หรือว่านายเลื่อนขั้นแล้ว?” เซียวจือถามอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ใช่เลย! เพิ่งเมื่อกี้นี้เอง ฉันเลื่อนขึ้นเป็นหลังกำเนิดขั้นแปดแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” หลี่ผิงเฟิงหัวเราะอย่างสะใจ

“ยินดีด้วย ๆ” เซียวจือตอบ

“เฮ้อ มันไม่ง่ายเลยนะ ช่วงนี้ฉันก็ทุ่มสุดตัวเหมือนนาย ตื่นเช้า นอนดึก เล่นเกมโง่ ๆ นี่ทุกวัน เพื่อนฝูงก็เริ่มตีตัวออกห่าง พวกสาว ๆ ที่เคยสนิทก็เริ่มบ่นกันแล้ว” หลี่ผิงเฟิงบ่นพลางถอนหายใจ

ยังไม่ทันที่เซียวจือจะตอบอะไร หลี่ผิงเฟิงก็พูดต่อทันที “บอกตามตรงนะ มันน่าเบื่อมาก แต่ฉันยังฝืนทำต่อมาได้จนถึงตอนนี้ แค่นึกก็รู้สึกมหัศจรรย์แล้ว แต่พอมองดูตัวละครที่แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ความรู้สึกภูมิใจนี่มันช่างล้นทะลักจริง ๆ ฉันเหมือนได้ค้นพบความหมายของการมีชีวิตอีกครั้ง!”

เซียวจือไม่พูดอะไร ยังคงฝึกต่อไป

“ว่าแต่นายล่ะ เซียวจือ เลื่อนเป็นหลังกำเนิดขั้นสูงสุดแล้วหรือยัง?”

“ยัง” เซียวจือตอบ

“อะไรกัน ผ่านมาตั้งนานแล้วยังไม่เลื่อนอีกเหรอ?”

“มันไม่ได้มีแถบสถานะให้ดูนี่ จะไปรู้ได้ยังไง” เซียวจือตอบนิ่ง ๆ

...

อีกวันหนึ่ง ณ มุมเดิมในหมู่บ้าน

เซียวจือยังคงฝึกอยู่ตามปกติ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เซียวจือ ฉันเลื่อนเป็นหลังกำเนิดขั้นเก้าแล้ว! ตอนนี้อยู่ระดับเดียวกับนายแล้ว!” หลี่ผิงเฟิงหัวเราะเสียงดัง

“ยินดีด้วย” เซียวจือตอบ

“ว่าแต่นายคิดยังไง ถ้าฉันไปสู้กับหยางซวี ใครจะชนะ?” หลี่ผิงเฟิงถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“หยางซวีไม่ใช่นักสู้เลยนะ นายเป็นถึงหลังกำเนิดขั้นเก้า ยังจะกล้าไปแกล้งเด็ก?” เซียวจือพูดพลางกลอกตา

“ก็จริง ถ้าฉันไปสู้กับหยางซวีตอนนี้ คงเหมือนรังแกเด็ก ไม่มีเกียรติเลย! งั้น...เราสองคนมาสู้กันดีกว่า! ระดับเดียวกัน พอดีเลย!” หลี่ผิงเฟิงพูดอย่างคึกคัก

“ไม่” เซียวจือตอบโดยไม่เงยหน้าจากจอ

“เอาหน่อยสิ หมัดฉันมันหิวกระหายเต็มที่แล้ว!” หลี่ผิงเฟิงควบคุมตัวละครให้แสดงท่าชกโชว์

“ไม่เอา ฉันควบคุมไม่เก่ง แพ้แน่” เซียวจือตอบเรียบ ๆ

“ไม่ลองจะรู้ได้ไง! มาเถอะ!”

“ไม่มา”

“เหอะ น่าเบื่อชะมัด” หลี่ผิงเฟิงบ่น “แต่ช่างเถอะ วันนี้เป็นวันที่ต้องฉลอง ฉันจะไปหาสาว ๆ มาสังสรรค์หน่อย นายจะไปด้วยไหม?”

“ไม่ไป” เซียวจือตอบทันที

“เฮ้อ เซียวจือ นายมันไม่มีชีวิตชีวาเลย ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีแฟน” หลี่ผิงเฟิงพูดแบบเซ็ง ๆ

“นายรู้ได้ไงว่าฉันไม่มีแฟน?”

“หึ ถ้ามีแฟนล่ะก็ แฟนนายคงไม่ปล่อยให้หมกมุ่นเล่นเกมทั้งวันแบบนี้หรอก คงระเบิดไปนานแล้ว!”

“ฟังดูมีเหตุผล” เซียวจือพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“พอเถอะ ไม่คุยแล้ว ฉันจะออกเกมล่ะ!” พอพูดจบ ตัวละครของหลี่ผิงเฟิงก็ล้มลงนอนแผ่หลาไปทันที

เซียวจือหมุนหน้าจอดูตัวละครที่นอนแผ่อยู่ ก่อนจะส่ายหัว แล้วกลับไปฝึกต่อ

ตอนนี้ ผ่านมากว่า 20 วันแล้วตั้งแต่เขาเลื่อนเป็นหลังกำเนิดขั้นเก้า

กระทั่งหลี่ผิงเฟิงที่ไม่ได้ฝึกหนักเท่าเขา ยังเลื่อนตามมาทันแล้ว

แต่เขากลับยังคงไม่มีวี่แววจะเลื่อนขั้นต่อไปได้เลย

เซียวจือเริ่มเข้าใจแล้วว่า การฝึกพลังวัวเก้าตัวจากขั้นชำนาญไปสู่ขั้นสมบูรณ์ เพื่อก้าวสู่หลังกำเนิดขั้นสูงสุดนั้นยากแค่ไหน มันท้าทายและลำบากกว่าทุกขั้นที่ผ่านมารวมกัน

แต่ก็ช่างเถอะ จะมัวมานั่งบ่นก็ไม่ได้อะไร

‘ด้วยพรสวรรค์เดิมที่ไม่เลว ไหนจะบวกกับรากฐานพลังที่ได้เพิ่มมาอีก 5 หน่วย ฉันจะไม่มีวันพลาดด่านนี้แน่!’

เซียวจือสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป แล้วกลับไปจดจ่อกับการฝึกอีกครั้ง

...

เวลาผ่านไปอีก 10 วันในพริบตา

“เซียวจือ ยังไม่มีวี่แววเลยเหรอ?” หลี่ผิงเฟิงถามพลางฝึกอยู่ข้าง ๆ

“ยัง นายล่ะ?”

“ฉันเพิ่งเริ่มฝึกมาได้ไม่กี่วัน จะมีอะไรให้หวังได้ล่ะ” หลี่ผิงเฟิงตอบ

แล้วพูดต่อ “วันนี้ฉันไปถามหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนหวังจี๋เรื่องหลังกำเนิดขั้นสูงสุดมา”

“เขาว่ายังไง?” เซียวจือรีบถาม

ก่อนหน้านี้เขาเคยไปถามหวังจี๋ แต่ตอนนั้นเขาเน้นถามเกี่ยวกับวิชาระดับกำเนิดฟ้า ไม่ได้สนใจขั้นหลังกำเนิดขั้นสูงสุดเลย

ตอนนั้นเขาเลื่อนขั้นรวดเร็ว ไม่ติดขัดจากขั้นนักสู้จนถึงหลังกำเนิดขั้นเก้าเลยสักนิด

เขาไม่เคยคิดเลยว่าด่านนี้จะยากขนาดนี้

หลี่ผิงเฟิงว่า “หวังจี๋บอกว่า การเลื่อนเป็นหลังกำเนิดขั้นสูงสุดนั้นยากมาก ต้องใช้พรสวรรค์สูงสุด ระดับหลังกำเนิดขั้นเก้าร้อยคน จะมีสักคนที่ทำได้ก็หายาก ดังนั้น นักสู้ส่วนใหญ่พอถึงขั้นนี้ก็จะเปลี่ยนไปหาเรียนวิชาระดับกำเนิดฟ้าแทน ถือเป็นเส้นทางหลักของการพัฒนา”

“เขายังบอกอีกว่า แม้แต่นักสู้ที่พรสวรรค์ดี ก็ไม่ค่อยกล้าเสี่ยงลองฝึกต่อ เพราะถ้าพลาดขึ้นมา เวลาหลายปี พลังงาน และอาหารมากมายที่ทุ่มลงไปจะสูญเปล่า”

“ช่วงเวลาที่นักสู้สามารถรักษาระดับสูงสุดไว้ได้มีแค่ 30-40 ปีเท่านั้น หลังจากนั้นพลังชีวิตจะเสื่อมถอยรวดเร็ว จนฝึกต่อไม่ได้อีก”

“เพราะแบบนั้น เวลาจึงมีค่าสำหรับนักสู้มาก และไม่มีสิทธิ์ให้เสียเปล่า”

“หากยังไม่ก้าวสู่เส้นทางแห่งพลังจิตวิญญาณ ไม่ว่านักสู้จะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ยังเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาอยู่ดี”