บทที่ 88 การมาถึงอย่างเป็นทางการ

"อีกวันอันเต็มไปด้วยพลัง!"

กวางเรนเดียร์น้อยถีบผ้าห่มออกจากตัว เช้าวันนี้ม่านแสงเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับช็อปเปอร์ลุกขึ้นจากที่นอน และการผจญภัยชมภาพยนตร์ของวันนี้ก็เริ่มต้นขึ้นเช่นกัน

เพราะเมื่อวานโซโร่เป็นเวรยาม กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางจึงมารวมตัวกันที่ห้องอาหาร ยกเว้นเขา กำลังเพลิดเพลินกับอาหารเช้าที่ซันจิ เตรียมไว้ให้อย่างพิถีพิถัน

"ในที่สุดก็จะถึงเดรสโรซ่าแล้ว ฉันจะได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่อีกสักที" นามิพิงเก้าอี้ พลางจิบมิลค์เชคแสนอร่อย พร้อมจินตนาการภาพการช็อปปิ้งสุดเหวี่ยงบนเกาะ

โรบินยังคงมีเหตุผล เธอยังจำคำเตือนของพลเรือเอกอาคินได้ดี รู้สึกว่าต้องมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้นที่เดรสโรซ่า จึงเสนอความเห็นว่า "งั้นเรามาแบ่งทีมกัน แล้วค่อยนัดเจอกันที่เธาซันด์ซันนี่ตามเวลาที่กำหนด จะได้ดูแลกันได้"

ซันจิโผล่ออกมาจากครัว ตอบทันที "ฉันจะอยู่ทีมเดียวกับนามิกับโรบิน พี่สาวทั้งสองไปช็อปปิ้งเลือกเสื้อผ้าสวย ๆ ยังไงฉันก็ไม่จับกลุ่มกับพวกผู้ชาย ไม่มีเรื่องคุยกับพวกผู้ชายเหม็น ๆ หรอก"

"ฉันอยากขึ้นเกาะไปกินของอร่อย ไม่อยากอยู่เฝ้าเรือ!" ในฐานะกัปตันเอง ลูฟี่จะไม่ได้ไปสนุกที่เดรสโรซ่าได้ยังไงกัน?

กระบวนการจัดทีมเป็นไปอย่างราบรื่น ทุกคนก็ได้ทีมที่ถูกใจ รายชื่อทีมมีดังนี้

นามิกับซันจิรวมทีมจัดซื้อ นักเดินเรือเป็นผู้รับผิดชอบซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ทุกคน เธอเก่งกว่าทุกคนบนเรือเรื่องการต่อรองราคา ซึ่งช่วยประหยัดเงินให้กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางได้มาก ซันจิในฐานะลูกมือ ต้องซื้ออาหารและน้ำจืดที่จำเป็นบนเรือ และเลือกเสื้อผ้ากับนามิ

ช็อปเปอร์กับโรบินรวมทีมข่าวกรอง ช็อปเปอร์ต้องออกไปรวบรวมสมุนไพรบนเกาะ ซื้อหนังสือแพทย์ และบางครั้งก็ทำหน้าที่เป็นพาหนะให้โบราณคดีสาว ส่วนโรบินต้องใช้ทักษะข่าวกรองอันยอดเยี่ยมของเธอ พร้อมต่อรองราคาที่คุ้มค่าที่สุด เพื่อช่วยกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางได้เข็มทิศบันทึกเส้นทางไปยังเกาะต่อไป โดยปกติแล้วซื้อเข็มทิศนี้จากตลาดมืดจะสะดวกที่สุด

ลูฟี่กับอุซปป์รวมทีมความบันเทิง เป็นทีมที่รับใช้กัปตันโดยตรง ลูฟี่ขึ้นเกาะเพื่อกินและเที่ยวล้วน ๆ ส่วนอุซปป์อยู่ทีมนี้เพื่อคอยจับตาดูลูฟี่ ไม่ให้ก่อเรื่องที่เดรสโรซ่า จะได้ระวังตัวมากขึ้น ไม่ปล่อยให้กัปตันวิ่งไปที่อันตราย

แฟรงกี้แยกเดี่ยว สิ่งที่เขาต้องการซื้อแตกต่างจากคนอื่น และสถานที่ที่เขาจะไปก็คงไม่เหมาะกับคนปกติ ให้เขาไปที่เดรสโรซ่าตามลำพังเถอะ เขาเดินบนเส้นทางสายเพี้ยนไปแล้ว ไม่มีวันหวนกลับ

เดิมทีโซโรก็อยากขึ้นเกาะไปเที่ยวเหมือนกัน แต่ถูกทุกคนปฏิเสธอย่างรวดเร็ว เจ้าโรคหลงทางคนนี้ไม่มีใครจับตาได้ไหว จึงต้องอยู่เฝ้าเรือกับบรู๊ค ฟิตซ์ ด้วยผู้เล่นหลักเหล่านี้ เธาซันด์ซันนี่คงไม่เป็นอันตราย

ฟิตซ์ไม่ชอบอยู่ในที่คนแออัด ช่วงที่เธาซันด์ซันนี่จอด เขาสามารถว่ายน้ำเล่นในทะเลอย่างอิสระ เพลิดเพลินกับเสรีภาพของมนุษย์เงือก

โครงกระดูกบรู๊คดูน่ากลัวเกินไป เอาไว้รอให้นามิซื้อเสื้อผ้ามาแปลงโฉมให้ก่อนค่อยให้ขึ้นเกาะ สรุปแล้ว เราควรทำตัวเงียบ ๆ ไม่สร้างปัญหาที่เดรสโรซ่า

เรือเธาซันด์ซันนี่แล่นในทะเลจนถึงเที่ยง ก็เห็นชายฝั่งเดรสโรซ่าแต่ไกล ครั้งนี้ไม่ได้ลอบเข้าเมือง แต่เข้ามาอย่างเปิดเผย ท่าเรือมีเรือใหญ่เล็กจอดแน่นขนัด ทั้งเรือโจรสลัดและเรือพาณิชย์รวมตัวกัน บางครั้งก็เห็นเรือกองทัพเรือบ้าง เป็นภาพที่แปลกใหม่จริง ๆ

"เดรสโรซ่าได้รับความนิยมจริง ๆ ได้ยินข่าวลือมาตั้งแต่เกาะมนุษย์เงือก"

"การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่ปีที่ผ่านมา สมัยก่อนเดรสโรซ่าไม่ได้คึกคักขนาดนี้ เจ็ดเทพโจรสลัดก็ทำธุรกิจเก่งเหมือนกัน"

นามิกับโรบินยืนอยู่บนดาดฟ้า มองเกาะที่สวยงามอบอุ่นแห่งนี้ ต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอการเดินทางบนเกาะ

เรือเธาซันด์ซันนี่เข้าสู่ท่าเรือเดรสโรซ่า เจ้าหน้าที่ท่าเรือเริ่มจัดระเบียบอย่างกระตือรือร้น ขอร้องแขกจากแดนไกลอย่าขวางเส้นทางเดินเรือ ด้านหลังเธาซันด์ซันนี่ ยังมีเรืออีกมากมายที่มุ่งหน้ามาท่าเรือแห่งนี้

ข้างหลังเจ้าหน้าที่ท่าเรือ มีชายร่างใหญ่สูงสี่เมตรสองคน ถือโทรโข่งตะโกนว่า "ไม่ว่าคุณจะเป็นโจรสลัด กองทัพเรือ พ่อค้า หรือเจ้าชาย ขอแค่คุณมาถึงเดรสโรซ่า คุณก็คือแขกบ้านนี้ เรายินดีต้อนรับอย่างอบอุ่น ทุกคนมีเสรีภาพบนเกาะนี้"

ลูฟี่เป็นคนแรกที่กระโดดลงจากเรือ เขาไม่คิดจะรอเพื่อน "เดรสโรซ่า ฉันมาแล้ว อาหารอร่อยอยู่ตรงนี้แล้ว!"

เห็นกัปตันหมวกฟางกำลังจะปล่อยตัว อุซปป์มือสไนเปอร์ก็หยิบหนังสติ๊กประจำตัว แบล็กคาวล์ ออกมา "รับไปเลย ท่าไม้ตายตุ๊กตาเหนียวแห่งการพิพากษา!"

เพราะหนังสติ๊กแบล็กคาวล์กินผลปีศาจสายพารามีเซีย ผลพิพากษา อุซปป์แทบไม่ต้องเล็ง ตุ๊กตาหน้าร้องไห้สีขาวถูกยิงออกไป หมุนไปมาแล้วไปโดนลูฟี่ที่วิ่งหนีอยู่พอดี เมล็ดที่ถูกกระตุ้นสัมผัสกับร่างยางของลูฟี่ ก็ขยายพันธุ์ทันที ยึดลูฟี่ติดกับที่

แม้ว่าเจ้าหนุ่มหมวกฟางจะมีฮาคิสังเกต แต่เมื่อถูกพิพากษาด้วยผลพิพากษา ท่าของอุซปป์ก็โดนเป้า 100% ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะหนีไปที่ไหนหรือไกลแค่ไหน ก็ไม่พลาดเป้า

"อุซปป์ ปล่อยฉันสิ มือเท้าฉันติดหมดแล้ว ฉันได้กลิ่นอาหารอร่อย ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว" ลูฟี่นอนน้ำลายไหล อาหารเช้าเมื่อกี้ก็ยังไม่พอ

"ลูฟี่ นายไม่ได้เอาเงินติดตัวมา จะไปกินฟรีเหรอ? ที่นี่อาณาเขตของเจ็ดเทพโจรสลัดนะ ลืมที่อาคินพูดแล้วเหรอ? ทำตัวเงียบ ๆ ไว้หน่อย" ชายกล้ามโตสองประตูหยิบกระเป๋าสตางค์จากมือสาวนักเดินเรือ เงินพวกนี้คือนามิจัดสรรให้เป็นค่าขนม มีเท่านี้หมดแล้วหมดเลย แม่บ้านไม่เติมให้อีก

นามิคุมเข้มรายรับรายจ่ายบนเรือ ประหยัดทุกที่ที่ทำได้ รายจ่ายใหญ่ที่สุดคือค่าอาหารของลูฟี่ ตั้งแต่ได้รองเท้าแตะที่กินได้เหมือนกัปตัน ทรัพย์สมบัติที่ขนมาจากคลังสมบัติของเทพเจ้าแห่งท้องทะเลก็ค่อย ๆ ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

อุซปป์กระโดดลงจากเรือไปช่วยลูฟี่ออกจากกับดัก ทีมนี้ก็ออกเดินทางไปเดรสโรซ่าอย่างเป็นทางการ อีกสองทีมก็ไม่รอช้า

"ช็อปเปอร์ ฉันขี่บนหลังเธอแบบนี้...ไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ?"

โรบินนั่งบนหลังเรนเดียร์สี่ขา ไม่ใช่ครั้งแรกที่ขี่สัตว์แบบนี้ ส่วนมากก็ขี่ช็อปเปอร์ตอนหนีตาย

"ไม่เป็นไรโรบิน ฉันจะพาเธอไปเอง คนอื่นจะคิดว่าฉันเป็นกวางเรนเดียร์พาหนะเองแหละ แบบนี้จะได้ประหยัดแรงเธอด้วย สะดวกต่อการเก็บข่าวกรองของเรา" การถูกขี่หลังโดยคนอื่นช็อปเปอร์ไม่อนุญาตนอกจากพวกพ้อง ในใจเขามีแต่เพื่อนเท่านั้นที่ทำได้ ยังไงเขาก็เป็นผู้ใช้พลังผลปีศาจสายสัตว์ การวิ่งสี่ขาคืองานถนัดที่สุด

ซันจิ แต่งหน้าควันดำใส่กระโปรงโลลิต้าน้อย ๆ ดูแล้วมีเสน่ห์มืด ๆ พอยืนกับสาวสวยนามิ เรียกกันว่าพี่สาว ก็ดูไม่ขัดตาเท่าไหร่

หลังจากสามทีมแรกออกไปแล้ว แฟรงกี้ก็บินออกจากเธาซันด์ซันนี่คนเดียวในระดับความสูงต่ำ ส่วนสถานที่ที่เขาจะไปเติมพลังนั้น เอาเป็นว่าไม่เหมาะสำหรับเด็กก็แล้วกัน