บทที่ 80 พลเรือเอกอาคิน

ข้อมูลของดาบดำเท็นเซย์ คลังสมบัติแห่งเทพสมุทร และตรีศูลแห่งเทพสมุทรถูกบันทึกไว้ คนส่วนใหญ่คาดเดาว่าวัตถุฝังศพอันมั่งคั่งของนามิหลังจากเธอเสียชีวิตนั้น อาจเกี่ยวข้องกับฟิซ มนุษย์เงือกตัวน้อย สมบัติมูลค่าเกือบหนึ่งหมื่นล้านเบรี ทำให้โจรสลัดทั้งหลายตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เมื่อม่านแสงถูกเปิดเผย เกาะมนุษย์เงือกจึงเริ่มเกิดกระแสล่าขุมทรัพย์ และการจับทาสนางเงือกก็ถูกดำเนินการไปพร้อมกัน ทั้งสองสิ่งนี้ไม่ได้ขัดขวางโจรสลัดจากการหาเงินแต่อย่างใด

เช้าวันต่อมา ข่าวใหญ่ที่ระเบิดออกมานี้ทำให้ผู้ชมทุกคนที่กำลังดูม่านแสงตื่นเต้นกันยกใหญ่ พวกเขาตั้งตารอคอยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป โจรสลัดออกเรือไปทั่วทะเล กองทัพเรือไม่สนใจหรือ?

“ไม่กี่ปีมานี้ ข่าวถูกปิดกั้น ทำไมฉันรู้สึกว่ากองทัพเรือมีพลเรือเอกมากขึ้น?”

โซโลประทับใจหญิงสาวพลเรือเอกที่ใช้ดาบ เขาไม่เคยเห็นท่วงท่าของอีกฝ่ายมาก่อน ทักษะดาบของเธอนั้นทรงพลังมากจริง ๆ ไม่รู้ว่ากองทัพเรือไปหาผู้ช่วยแบบนี้มาจากไหน

ซันจิกำลังฝึกฝนอยู่ในอาณาจักรมนุษย์ปีศาจ นามิกำลังเรียนรู้ความรู้ทางดาราศาสตร์บนเกาะท้องฟ้า ลูฟี่กำลังฝึกกับบากี้และเรย์ลี่ย์ เป็นต้น ส่วนใหญ่แล้วพวกพ้องต่างก็ฝึกฝนกันอย่างหนักตลอดห้าปีที่ผ่านมา พวกเขาทำได้แค่อ่านหนังสือพิมพ์เป็นครั้งคราว จึงไม่รู้สึกโดยตรงว่าทะเลกำลังเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ

โรบินกับฟิตซ์มีประสบการณ์ที่แตกต่างกันมาก สามปีแรกแทบไม่ได้เคลื่อนไหวเลย สองปีหลังแทบจะถูกกองทัพเรือตามล่า กองทัพเรือในอนาคตราวกับสุนัขบ้า

“ลูฟี่ ฉันมีข่าวร้าย สามปีก่อน ฉันอยู่กับกองทัพปฏิวัติ ตอนสิ้นปีที่สาม กองทัพเรือส่งกำลังรบระดับพลเรือเอกสี่คน ซึ่งล้วนแต่เป็นผู้ใช้ผลปีศาจธรรมชาติ ฐานบัญชาการใหญ่ของกองทัพปฏิวัติ เกาะไวท์เอิร์ธ บาโรดิโกะ ถูกกองทัพเรือทำลายสิ้น”

การเดินทางของ “เด็กปีศาจ” กับกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางตลอดสองปีที่ผ่านมาได้ทำให้หัวใจเธอนุ่มนวลขึ้น เมื่อเผชิญกับการสังหารหมู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ นิโค โรบินรู้สึกสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิงและทำได้เพียงหนีเอาตัวรอด เธอยังถูกไล่ล่าโดยพลเรือเอกผมฟ้าด้วย

“พลเรือเอกสี่คนเหรอ?!”

“ทำไมในหนังสือพิมพ์ถึงไม่พูดถึงการขยายจำนวนพลเรือเอกเลย นี่มันเหตุการณ์ช็อกโลกเลยนะ!”

“แปลกที่การทำลายฐานบัญชาการใหญ่ของกองทัพปฏิวัติก็ไม่ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ด้วย บันทึกแบบนี้ไม่น่าจะถูกปิดบังได้”

ใบหน้าโรบินมืดมน เธอไม่อยากรำลึกความทรงจำอันโหดร้ายนี้อีก หลายคนที่คอยปกป้องเธอได้สูญเสียชีวิตไป “ถ้าไม่ใช่เพราะสภาพร่างกายที่ทำให้ฉันลอยน้ำได้ ฟิตซ์ก็คงไม่มีโอกาสช่วยฉันขึ้นฝั่ง และพวกนายก็คงไม่ได้เจอฉัน” (หน้าอกใหญ่ก็ลอยน้ำดี)

ลูฟี่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับข่าวนี้ เขารู้ว่าพ่อของเขาเป็นหัวหน้ากองทัพปฏิวัติ แต่ทั้งสองพบกันน้อยมากตั้งแต่เด็ก เขาเติบโตมากับชาวบ้านในหมู่บ้านกังหันลม นาน ๆ ทีคุณปู่การ์ปจะกลับมาทะเลอีสต์บลูและฝึกเขาด้วยหมัด เขาไม่คุ้นเคยกับความรักของพ่อเลย

“ฉันไม่ได้สนใจฐานใหญ่กองทัพปฏิวัติเท่าไรนะ กองทัพเรือไม่ใช่มีแค่สามพลเรือเอกเหรอ?” ลูฟี่แคะจมูกแล้วคิดด้วยสมองน้อย ๆ ของตน คำถามนี้ออกจะเกินขอบเขตไปหน่อย เขาเคยเห็นแค่คิซารุ, อาโอคิจิ และอาคาอินุในสงครามมารีนฟอร์ด เท่านี้สามคนก็สร้างปัญหาได้มากแล้ว

“ในการต่อสู้ระหว่างหัวหน้ากองทัพปฏิวัติกับกองทัพเรือ ทหารกองทัพเรือชั้นยอดเรียกทั้งสี่คนนี้ว่าพลเรือเอก พลเรือเอกฮาคุบะ พลเรือเอกอสรพิษฟ้า พลเรือเอกวัวเขียว และพลเรือเอกคิซารุ แต่ละคนล้วนเป็นภัยธรรมชาติ”

ถ้อยคำของโรบินดึงดูดความสนใจของเพื่อนพ้อง พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อพลเรือเอกสามคนแรกมาก่อน นอกจากหญิงสาวพลเรือเอกที่ตามล่ากลุ่มหมวกฟางบนเกาะมนุษย์เงือกแล้ว พวกเขาก็ได้เจอพลเรือเอกถึงห้าคนแล้ว!

“ตำแหน่งพลเรือเอกจะไม่ถูกมอบให้กับคนที่ไม่มีพลังที่เพียงพอง่าย ๆ หลังจากสงครามมารีนฟอร์ด กองทัพเรือก็ปฏิรูปครั้งใหญ่จริง ๆ ซึ่งไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเราโจรสลัด”

อุซปมีความทรงจำแย่ ๆ กับพลเรือเอก เมื่อนึกถึงการต้องเจอกับพลเรือเอกมากขึ้นในเส้นทางข้างหน้า เขาคงจะเป็นโรคใกล้ตายบนเกาะอีกครั้ง

“อากาศเปลี่ยนจริง ๆ!”

เมื่อกี้ท้องฟ้ายังแจ่มใสอยู่เลย แต่ตอนนี้มีเมฆดำขนาดใหญ่ลอยอยู่เหนือเจ้าเรือซันนี่ พายุฝนฟ้าคะนองเริ่มก่อตัวขึ้นและลมพัดแรงในทะเลที่เคยสงบ

“ฉันเป็นผู้ใช้ผลปีศาจสายธรรมชาติ เมฆ-เมฆ เจ้าก้อนเมฆน้อยนี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ปล่อยให้ฉันจัดการมันเอง”

เมฆดำข้างบนถูกดึงดูดโดยผลปีศาจของนามิและถูกแยกสลายหรือผ่าออกทันที เธอสามารถสร้างเมฆและทำลายเมฆได้ และเรียนรู้ความรู้ดาราศาสตร์มาห้าปี เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ

ฝนบางส่วนตกลงบนดาดฟ้าเรือซันนี่เล็กน้อย แต่ด้วยพลังของนามิ กลุ่มหมวกฟางก็รอดพ้นจากพายุในทะเล ความสามารถควบคุมเมฆนั้นสะดวกจริง ๆ สำหรับนักเดินเรือ

“มีคนขึ้นเรือ! ทุกคนระวัง!” นักดาบโซโลที่กำลังหลับตาพักผ่อนรับรู้การปรากฏตัวของคนแปลกหน้าบนเรือซันนี่ด้วยฮาคิแห่งการสังเกต เขาเปิดตาข้างหนึ่งขึ้นค้นหาเป้าหมาย

เม็ดฝนที่แต่เดิมหยดลงบนดาดฟ้าเรือกลับเริ่มรวมตัวกันเอง แขนขามนุษย์โผล่ออกมาทีละข้าง ไม่นานนัก ร่างคนที่สูงไม่ถึงสองเมตรก็ปรากฏตัวต่อหน้ากลุ่มหมวกฟาง

ฝนได้รวมตัวกันจนเป็นรูปร่างของชายสูงเกือบสองเมตร สวมผ้าคลุมยุติธรรมของกองทัพเรือ ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงิน หน้าอกเปลือยมีรอยสักงูสองตัว และมีผมสีน้ำเงินหนาเตอะซึ่งดูโดดเด่นมาก

“ลูฟี่หมวกฟาง ยังจำฉันในสภาพนี้ได้หรือเปล่า?”

“นายคืออาคิน?!”

ลูฟี่ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย ชื่อของคนที่ปรากฏตัวออกมากะทันหัน ส่วนลูกเรือคนอื่น ๆ ก็ไม่เข้าใจและถามขึ้นพร้อมกันว่า “นายจำได้ยังไง?”

“มันเห็นชัด ๆ นี่นา! มีแค่อาคินที่ฉันเคยเจอที่ทะเลอีสต์บลูเท่านั้นที่มีขอบตาดำหนักขนาดนี้ จำง่ายจะตาย หน้าตาเขาไม่เปลี่ยนเท่าไหร่หรอก”

“จำง่ายเหรอ? จำง่ายตรงไหน นอกจากขอบตาดำ ทุกอย่างก็เปลี่ยนหมดแล้วนะ!” ซันจิคุมหมัดไม่อยู่ ทุบหัวยางจนเป็นลูกโป่งใหญ่ เขาเองก็จำไม่ได้เลย ถ้าไม่พูดก็คงลืมอาคินไปแล้ว

“สมกับเป็นลูฟี่ ตอนที่เราลากันที่ร้านอาหารกลางทะเล ฉันบอกไว้แล้วว่าจะได้พบกันบนแกรนด์ไลน์ หลังจากหลายปีในที่สุดก็ได้เจอกันอีกครั้ง”

เวลานี้ อาคินสวมผ้าคลุมยุติธรรมของกองทัพเรือ แสดงให้เห็นว่าเขาเปลี่ยนจากโจรสลัดเป็นทหารเรือแล้ว อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าจะลงมือ อาจจะยังถือว่าเป็นเพื่อนกันได้ ซันจิที่ยังไม่กลายเป็นกะเทยก็เคยทำอาหารให้เขากิน

เมื่อโรบินเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน สีหน้าของเธอก็ซีดลงอีก เต็มไปด้วยความเกลียดชังและโกรธแค้น “ฉันควรเรียกคุณว่า คุณอาคิน หรือว่าพลเรือเอกอสรพิษฟ้าดี?”

อาคินที่มีขอบตาดำทั้งสองข้าง ดูดุดันยิ่งขึ้นหลังถูกเปิดเผยตัวตน “คุณโรบิน คุณควรดีใจที่ได้อยู่กับกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง ไม่เช่นนั้นคุณก็จะถูกฝังโดยสายฝนของฉันเหมือนกับหัวหน้ากองทัพปฏิวัติ โครว์ คุณควรดีใจที่ฉันคือพลเรือเอกที่โจมตีเกาะไวท์เอิร์ธ”

หมายเหตุตัวละคร: พลเรือเอกอสรพิษฟ้า-อาคิน ผู้ใช้ผลปีศาจสายธรรมชาติ เรน เรน ฟรุต

---