บทที่ 9 สงครามโลหิตเหล็ก

ผู้คนในโลกของโจรสลัดถูกปิดกั้นจากข่าวสาร ส่วนใหญ่สามารถรับรู้ข้อมูลภายนอกได้ผ่านหนังสือพิมพ์เท่านั้น ซึ่งสิ่งที่พวกเขาอ่านได้ก็เป็นเพียงสิ่งที่รัฐบาลโลกต้องการให้พวกเขารู้

หลังจากการขึ้นมามีอำนาจของ มอร์แกนส์ ราชาแห่งโลกใต้ดิน หนังสือพิมพ์ของเขาเริ่มเปิดเผยความลับอันลึกลับของโลก อย่างไรก็ตาม มนุษย์ครึ่งนกผู้นี้เพียงกล่าวถึงฉากนองเลือดแบบผ่าน ๆ และยังช่วยกองทัพเรือลบล้างความจริงเพื่อสร้างภาพลวงของสันติสุข

ตัวอย่างเช่น ตอนที่ สิงโตทองคำ ชิกิ ผู้ใช้พลังผลปีศาจ Float-Float Fruit โจมตีฐานทัพหลักของกองทัพเรือ มารีนฟอร์ด แม้ว่ากองทัพเรือจะสูญเสียกำลังพลไปมากมาย แต่สุดท้ายในหนังสือพิมพ์กลับรายงานเพียงข่าวดี โดยกล่าวเพียงว่า การ์ปและเซ็นโงคุร่วมมือกันจับกุมตำนานโจรสลัดและส่งเขาเข้าสู่คุกใต้น้ำ โดยไม่เอ่ยถึงยอดผู้เสียชีวิตแม้แต่น้อย

สรุปได้ว่า ผู้คนในโลกนี้ถูกขังอยู่ใน กรงข่าวสาร และความทุกข์ทรมานที่เกิดจาก ยุคสมัยแห่งโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ แทบไม่เคยถูกเผยแพร่ในหนังสือพิมพ์ ซึ่งเป็นเสมือนการปกป้องประชาชนจากความจริงอันโหดร้าย ทว่า วันนี้ฉากนองเลือดบนท้องฟ้ากลับ ฉีกกระชากภาพลวงของรัฐบาลโลกจนแหลกสลาย

แม้แต่ผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะยังไม่อาจทนรับภาพเหล่านี้ได้ หลายคนถึงกับอาเจียนออกมาตรงนั้น เด็ก ๆ ต่างหวาดกลัวจนเป็นลมไป และเหตุการณ์นี้ได้กลายเป็นฝันร้ายที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของทุกคน ส่งผลให้พวกเขาได้รับ บาดแผลทางจิตใจอย่างถาวร

ภาพบนท้องฟ้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง จากมุมมองระยะไกลสู่ สนามรบแห่งเกาะเหล็ก ชายร่างสูงกว่า 4 เมตรกำลังต่อสู้กับกองทหารเรือที่สวมเครื่องแบบแห่งความยุติธรรม โจรสลัดผู้นี้มีการแต่งหน้าคล้ายตัวตลกสีสันสดใส และที่สำคัญคือจมูกสีแดงโดดเด่น ไม่มีใครไม่รู้ว่า เป้าหมายของการล้อมปราบนี้ก็คือ "ตัวตลกบากี้"

"รัฐบาลโลกของพวกแกผิดคำพูด ยกเลิกระบบ เจ็ดเทพโจรสลัด ไปเอง แล้วจะมาโทษใครได้ วันนี้ผลที่ได้ก็คือสิ่งที่พวกแกสมควรได้รับ ข้าสังหารทหารเรือไปมากมายขนาดนี้ ทำไมไม่มีใครร้องไห้เลยล่ะ!?"

บากี้หัวเราะลั่น พลังอำนาจที่ซ่อนอยู่ในตัวเขาแผ่ออกมาอย่างน่าสะพรึงจนทำให้คนอ่อนแอ แทบหมดสิ้นกำลังใจ

พลเรือตรีโกสต์สไปเดอร์ สูญเสียแขนทั้งสองข้าง แต่เขายังคงใช้เส้นผมควบคุมดาบนับสิบเล่มที่เคลือบด้วยฮาคิเกราะ โจมตีใส่บากี้ด้วยความโกรธแค้น "ข้าจะทำให้แกชดใช้ด้วยชีวิต!"

พลเรือตรีฮั่วเซ่าซาน และ พลจัตวาทาชิงิ สองนักดาบ ใช้พลังสังหารจากดาบของพวกเขาฟันเข้าใส่บากี้ "ตายซะเถอะ!"

พลเรือตรีทีน่า ผู้ใช้พลังผลปีศาจ Kankan Fruit สร้างกำแพงเหล็กดำขนาดใหญ่ที่เคลือบด้วยฮาคิเกราะ หากเธอสามารถควบคุมตัวบากี้ได้ เขาจะไม่สามารถใช้พลังแยกส่วนได้ "ทีน่าโกรธมาก ทีน่าจะเอาชีวิตแก!"

"แยกส่วน!"

พลังของบากี้ถูกปลดปล่อยออกมา ไม่ว่าการโจมตีจากนักดาบ เส้นผมที่ควบคุมดาบ หรือกำแพงเหล็กที่สร้างจากผลปีศาจ ล้วนถูกแรงอันมองไม่เห็นฉีกกระชากจนขาดสะบั้น แม้แต่พื้นดินบนเกาะเหล็กก็ถูกแยกออกเป็นร่องลึกไร้ก้นบึ้ง

"พวกแกอ่อนแอเกินไป ถ้า พลเรือเอกสโม็คเกอร์ มาที่นี่ ข้าอาจจะต้องจริงจังกว่านี้ก็ได้"

บากี้ตัวตลก มีพลังเทียบเท่าพลเรือเอกของกองทัพเรือ แต่ตอนนี้เขากลับเพียงแค่ เล่นสนุกกับพวกทหารเรือ เท่านั้น

"บากี้ตัวตลก ปลุกพลังผลปีศาจแล้ว งั้นเหรอ!? ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงซ่อนพลังไว้นานขนาดนี้?"

"พวกแกเชื่อมั่นใน ฮาคิ งั้นเหรอ? ข้าจะบอกอะไรให้ ข้าสามารถแยกสลายแม้แต่ฮาคิในร่างกายของพวกแกได้"

"การแยกสลายธาตุ!"

บากี้ชี้นิ้วไปที่ พลเรือตรีฮั่วเซ่าซาน แม้เขาจะห่อหุ้มร่างกายด้วยฮาคิขั้นสูง แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไร ร่างกายและดาบของเขาถูกตัดออกเป็นชิ้น ๆ แม้แต่กระดูกและเลือดเนื้อยังถูกฉีกเป็นเศษฝุ่น

"บากี้ ไอสัตว์นรก! ข้าจะแก้แค้นให้ฮั่วเซ่าซาน!" พลเรือตรีโกสต์สไปเดอร์ใช้พลัง คืนชีพของเส้นผม เปลี่ยนเส้นผมเป็นหมัดดำกระหน่ำใส่บากี้ แต่ก่อนจะถึงตัวเขา พลังของผลปีศาจได้ฉีกกระชากหมัดเหล่านั้นจนหมดสิ้น

"น่าเบื่อ!" บากี้ยกเท้าเตะโกสต์สไปเดอร์

"เหล็กกล้าแห่งกองทัพเรือ!" พลเรือตรีพยายามต้านทาน แต่ร่างเขาถูกซัดลอยไปจนถูกเสาธงของเรือรบ เสียบร่างจนแขวนอยู่กลางอากาศ เลือดไหลทะลักออกจากร่าง

พระอาทิตย์เริ่มตกดิน เผยให้เห็นร่างของชายที่มีควันลอยออกจากร่าง พลเรือเอกสโม็คเกอร์ เร่งเดินทางด้วย เครื่องเร่งความเร็วจากควันขาว และลงจอดบนเกาะเหล็กที่เหลือเพียงเศษซาก

ทันทีที่เขาลงจอด เขาพบกับ "ของขวัญ" ที่บากี้ทิ้งไว้ให้...

หัวของพลจัตวาทาชิงิและพลเรือตรีทีน่า ถูกวางคู่กัน ดวงตาของพวกเธอยังคงเปิดอยู่ ร่างของพวกเธอถูกใช้เป็น พู่กัน และเลือดของพวกเธอถูกใช้เป็น หมึก เพื่อเขียนข้อความบนพื้น

"ขอบคุณนะ สโม็คเกอร์ ที่ส่งข้าเข้าคุกใต้ทะเลวันนั้น – ด้วยรัก, บากี้ตัวตลก"

"บากี้... ข้าจะฆ่าแก... อ๊ากกกก!"

พลเรือเอกสโม็คเกอร์ ทรุดลงคุกเข่า ร่ำไห้ต่อหน้าศพของสหายรัก ภาพนี้ถูกถ่ายทอดไปทั่วโลก ให้ทุกคนได้สัมผัสถึงความสิ้นหวังของชายผู้นี้...