บทที่ 6: เศษเดนแห่งสำนักเหอฮวน

[ข่าวกรองวันนี้ 1: ผู้ฝึกยุทธ์ที่ปลุกกายพิเศษได้ตั้งแต่ในขอบเขตกายเนื้อ หากทำลายขีดจำกัดสุดยอดของกายเนื้อได้ จะสามารถยกระดับคุณภาพของกายพิเศษได้ ระดับของกายพิเศษแบ่งออกเป็น: กายวิญญาณ, กายศักดิ์สิทธิ์, กายเทพ]

“ทำลายขีดจำกัดสุดยอดของกายเนื้อ จะช่วยยกระดับคุณภาพของกายพิเศษได้งั้นรึ”

“กายวิญญาณอัคคีของข้าหากยกระดับขึ้นไปอีก ก็คือกายศักดิ์สิทธิ์”

“แล้วกายเทพเล่า จะได้มาอย่างไรกันนะ”

“เพียงแค่กายวิญญาณก็ทรงพลังถึงเพียงนี้แล้ว กายเทพจะน่าสะพรึงกลัวถึงขั้นไหนกัน”

หยางหมิงมิอาจจินตนาการได้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาเพิ่งจะปลุกกายวิญญาณขึ้นมาได้เท่านั้น การคิดถึงเรื่องกายเทพนับว่ายังไกลเกินตัวไปหน่อย

เขาดึงความคิดกลับมา แล้วมองไปยังข่าวกรองข้อที่สอง

[ข่าวกรองวันนี้ 2: เศษเดนแห่งสำนักเหอฮวน ‘หูเม่ยเอ๋อร์’ กำลังเคลื่อนไหวก่อเหตุอยู่แถบ ‘ผิงโจว’ มันล่อลวงชายฉกรรจ์เพื่อดูดกลืนพลังหยางหลอมโลหิต หวังทะลวงสู่ขอบเขตทะเลปราณ ฝ่ายในได้ประกาศภารกิจล่าค่าหัวเมื่อสามวันก่อน ผู้ที่ทำภารกิจสำเร็จจะได้รับความชื่นชอบจากผู้อาวุโสฝ่ายใน ‘เนี่ยเหยียน’]

[พิกัดตำแหน่งของหูเม่ยเอ๋อร์ (คลิกเพื่อดู)]

“เศษเดนสำนักเหอฮวนก่อเรื่องงั้นรึ”

หยางหมิงพอจะทราบเรื่องราวของสำนักเหอฮวนอยู่บ้าง

หนึ่งร้อยเมืองรวมกันเป็นหนึ่งโจว

สำนักเหอฮวนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างมากในร้อยเมืองของผิงโจว

สำนักเหอฮวนฝึกฝนวิถีแห่งหยินหยาง

เดิมทีเจตนารมณ์ของสำนักคือให้ศิษย์จับคู่เป็นคู่บำเพ็ญ ฝึกฝนวิชาผสานพลังเพื่อส่งเสริมกันและกัน

นับเป็นวิถีการบำเพ็ญเพียรสายตรง

นานวันเข้า ก็มีศิษย์บางคนหันไปเดินในเส้นทางอธรรม ด้วยการดูดกลืนพลังหยินเพื่อเสริมหยาง หรือดูดกลืนพลังหยางเพื่อเสริมหยิน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว การบำเพ็ญเพียรสายมารนั้นรวดเร็วกว่าสายตรงมากนัก

โดยเฉพาะศิษย์หญิงที่ฝึกฝนวิชาเสน่ห์ยั่วยวน ไม่มีบุรุษใดจะต้านทานได้

ศิษย์หญิงของสำนักเหอฮวนอาศัยความได้เปรียบโดยกำเนิดนี้ ดูดกลืนพลังอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ระดับพลังก้าวหน้าไปพันลี้ในวันเดียว

ท้ายที่สุด พวกนางก็ไม่พอใจกับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปอีกต่อไป และเริ่มหมายตาศิษย์ของสำนักใหญ่

ภายในเวลาเพียงหนึ่งปี สำนักนาม ‘เสวียนหยาง’ ทั้งสำนัก ตั้งแต่ศิษย์ธรรมดาไปจนถึงเจ้าสำนัก ล้วนถูกสำนักเหอฮวนดูดกลืนพลังจนสิ้นชีพ

เมื่อสำนักเป่ยโต่วทราบข่าว ก็ได้ใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดเข้ากวาดล้างสำนักเหอฮวนอย่างรวดเร็ว

วิชาเสน่ห์ยั่วยวนของสำนักเหอฮวนนั้นไร้เทียมทาน ว่ากันว่ามีศิษย์สำนักเป่ยโต่วจำนวนไม่น้อยที่ต้องจบชีวิตในศึกครั้งนั้น

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน และเคยสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแดนเหนือ!

หยางหมิงย่อมเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง

คิดดูแล้ว ผู้อาวุโสฝ่ายในนาม ‘เนี่ยเหยียน’ ผู้นี้ คงมีญาติพี่น้องหรือแม้แต่ตัวเขาเองเคยเสียทีให้แก่สำนักเหอฮวนเป็นแน่

ดังนั้น การทำภารกิจนี้ให้สำเร็จจึงสามารถซื้อใจเขาได้

เพียงทำภารกิจเดียวก็สามารถเพิ่มระดับความชื่นชอบของผู้อาวุโสฝ่ายในได้

สำหรับศิษย์ฝ่ายในทั่วไปแล้ว นี่นับเป็นข่าวกรองที่มีค่าอย่างยิ่ง

แน่นอนว่า การจะตามหาเศษเดนของสำนักเหอฮวนที่หลบหนีก่อเหตุไปทั่วนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

ทว่า หยางหมิงเพิ่งจะได้รับของวิเศษแห่งฟ้าดินอย่างเพลิงอสูรบัวทองคำ ทั้งยังปลุกกายวิญญาณอัคคีขึ้นมาได้ เขาจึงไม่ได้สนใจภารกิจนี้มากนัก

เขาจึงมองไปยังข่าวกรองข้อที่สาม:

[ข่าวกรองวันนี้ 3: ระหว่างเดินทางกลับตระกูล วันนี้เวลาอู่ (เที่ยงวัน) หยางซวี่จะเดินทางผ่านผิงโจว และถูกหูเม่ยเอ๋อร์หมายตา]

[หยางซวี่เพียงแค่มองปราดเดียว ก็ถูกหูเม่ยเอ๋อร์ยั่วยวนจนหลงใหลได้สำเร็จ และจะสิ้นชีพเพราะถูกดูดกลืนแก่นพลังจนหมดสิ้นในเวลายุ่ว (17:00-19:00 น.) ของวันพรุ่งนี้!]

[ข้อมูลพิกัดของหยางซวี่ (คลิกเพื่อดู)]

“เอ่อ... พี่ใหญ่ของข้าจะไปเจอหูเม่ยเอ๋อร์ได้อย่างไรกัน”

เมื่อเห็นข้อมูลข่าวกรองข้อที่สาม หยางหมิงก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป

“ดูท่าว่าภารกิจนี้ข้าคงไม่รับไม่ได้เสียแล้ว”

“พี่ใหญ่ของข้าเป็นคนซื่อสัตย์เที่ยงตรง ทั้งยังมีสมาธิมั่นคง กลับถูกหูเม่ยเอ๋อร์ยั่วยวนจนตกหลุมพรางได้เพียงแค่มองปราดเดียว”

“ดูเหมือนว่าวิชาเสน่ห์ยั่วยวนของหูเม่ยเอ๋อร์ผู้นี้จะสูงส่งอย่างยิ่ง!”

“ข้าต้องเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน! อย่าให้ถึงเวลาแล้วต้องมาเสียทีนาง”

“เวลายุ่วของวันพรุ่งนี้ ยังพอมีเวลา!”

ว่าแล้ว หยางหมิงก็รีบรุดไปยังหน้าค่ายกลเคลื่อนย้าย

เนื่องจากเป็นเวลาเช้า ศิษย์ที่เดินทางมายังเทือกเขาอัคคีปฐพีจึงมีจำนวนมาก แต่ผู้ที่เดินทางกลับนั้นมีเพียงน้อยนิด

หยางหมิงต้องรอนานถึงสองชั่วยามเต็ม ค่ายกลเคลื่อนย้ายจึงจะเปิดใช้งาน

เรื่องนี้ทำให้หยางหมิงที่คอยจับตาดูข้อมูลพิกัดอยู่ตลอดเวลาเริ่มรู้สึกร้อนใจขึ้นมาบ้าง

บัดนี้เป็นเวลาอู่แล้ว

พิกัดของพี่ใหญ่และหูเม่ยเอ๋อร์ได้ซ้อนทับกันแล้ว

แต่เมื่อนึกถึงคำใบ้ในข่าวกรองว่าพี่ใหญ่จะสามารถยื้อไว้ได้จนถึงเวลายุ่วของวันพรุ่งนี้

หยางหมิงจึงลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เมื่อกลับมาถึงยอดเขาเหยากวง หยางหมิงก็มุ่งตรงไปยังหอการภายในทันที

ศิษย์ฝ่ายนอกไม่ว่าจะเลื่อนขั้นเป็นศิษย์ฝ่ายในหรือถูกส่งตัวออกจากสำนัก ล้วนต้องผ่านหอการภายในทั้งสิ้น

สำนักเป่ยโต่วอยู่ห่างจากผิงโจวเกินกว่าหมื่นลี้ ทั้งยังไม่มีค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ไปถึงได้โดยตรง

หยางหมิงจำเป็นต้องเช่ายืมสัตว์อสูรวิญญาณบินได้จากในสำนักเพื่อใช้เป็นพาหนะ

ในฐานะศิษย์ฝ่ายนอก สัตว์อสูรวิญญาณบินได้ที่สามารถเช่าได้ล้วนเป็นเพียงสัตว์อสูรธรรมดา กว่าเขาจะบินไปถึง พี่ใหญ่คงกลายเป็นศพแห้งไปแล้ว

มีเพียงการเลื่อนขั้นเป็นศิษย์ฝ่ายในเท่านั้น จึงจะมีสิทธิ์เช่ายืมสัตว์อสูรวิญญาณที่บินได้เร็วกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น หากรับภารกิจสังหารเศษเดนแห่งสำนักเหอฮวน ก็จะสามารถใช้ภารกิจเป็นหลักประกันเพื่อเช่ายืมสัตว์อสูรวิญญาณบินได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย

ดังนั้น หยางหมิงจึงต้องเลื่อนขั้นเป็นศิษย์ฝ่ายในเสียก่อน จึงจะสามารถเดินทางไปถึงผิงโจวได้ในเวลาอันสั้นที่สุด

“หยางหมิง เมื่อวานเจ้าเพิ่งออกไปทำภารกิจมิใช่รึ? เหตุใดจึงกลับมาเร็วนักเล่า?”

หยางหมิงเพิ่งจะก้าวออกจากค่ายกลเคลื่อนย้ายได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกเรียกไว้ด้วยเสียงที่คุ้นเคย

เขาหันกลับไป ก็เห็นหลี่เจี๋ยกำลังต่อแถวอยู่หน้าค่ายกลเคลื่อนย้ายข้างๆ เพื่อรอเดินทางออกจากสำนัก

“อ้อ ศิษย์พี่หลี่นี่เอง ท่านกำลังจะออกไปทำภารกิจหรือขอรับ”

หยางหมิงเอ่ยทักทายทันที

“ใช่แล้ว ข้ารับงานที่เหล่าศิษย์น้องไหว้วานมาสองสามงาน กำลังจะไปเทือกเขาไร้สิ้นสุดนี่แหละ!”

หลี่เจี๋ยพูดจบก็เอ่ยต่อ:

“แล้วเจ้าเป็นอะไรไป? ทำไมถึงได้มอมแมมเช่นนี้? ภารกิจล้มเหลวรึ? ไม่ได้บาดเจ็บใช่หรือไม่?”

ช่วงนี้เขาเชี่ยวชาญด้านการรับงานไหว้วาน ช่วยคนอื่นทำภารกิจจนได้หินวิญญาณมาไม่น้อย

ครั้งนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เขารับภารกิจจากผู้ว่าจ้างสามคนเพื่อไปยังเทือกเขาไร้สิ้นสุด เป็นภารกิจง่ายๆ ที่ให้ผลตอบแทนสูงลิ่ว

ทำให้เขาอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นหยางหมิงเนื้อตัวสกปรกมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง แม้แต่ชายเสื้อยังมีรอยไหม้ เขาก็แอบยินดีในใจ

เขารู้ดีว่า ลูกค้ารายใหม่กำลังจะมาให้เชือดถึงที่แล้ว

“ข้าจะบอกอะไรให้ การทำภารกิจน่ะมันมีเคล็ดลับของมันอยู่ ภารกิจไหนรับได้ ภารกิจไหนรับไม่ได้ ข้ารู้แจ้งเห็นจริงหมด”

“บอกตามตรงนะ มีเวลาแค่ครึ่งปี คนอ่อนหัดที่ไม่เคยทำภารกิจอย่างเจ้า เอาแต่บ่มเพาะพลังไปวันๆ ไม่มีทางหาค่าคุณูปการได้มากพอหรอก”

“เจ้ามาขอให้ข้าช่วยสิ ข้ารับรองว่าจะทำให้เจ้าหาค่าคุณูปการได้มากที่สุดในเวลาอันสั้นที่สุด ว่าอย่างไรเล่า?”

หยางหมิงก้มลงมองตัวเอง ถึงได้สังเกตเห็นว่าก่อนหน้านี้ที่เพลิงอสูรบัวทองคำช่วยขัดเกลาร่างกาย ทั้งยังปลุกกายวิญญาณอัคคีขึ้นมา ได้ขับของเสียจำนวนมากออกจากร่างกายของเขา

สภาพของเขาในตอนนี้มอมแมมอย่างยิ่ง แทบไม่ต่างอะไรจากขอทาน

“ไม่ล่ะขอรับ ตอนนี้ข้ายังไม่ต้องการค่าคุณูปการ”

หยางหมิงตอบไปส่งๆ แล้วตั้งใจจะกลับไปชำระล้างร่างกายที่ที่พักก่อน

“ไม่จริงน่า เจ้าคงไม่ได้คิดว่าตัวเองจะทะลวงสู่ขอบเขตทะเลปราณได้ภายในครึ่งปีหรอกนะ?”

“ขอบอกไว้เลยว่า เจ้ากำลังฝันกลางวันอยู่!”

“ถ้าช้ากว่านี้ก็ไม่มี... ถุย! อะไรของมันวะ บ่มเพาะพลังจนโง่ไปแล้วรึไง รอให้เจ้ามาหาข้าเถอะ ดูสิว่าข้าผู้นี้จะไม่ขูดรีดเจ้าให้ตาย!”

เขายังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นหยางหมิงเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามอง

หลี่เจี๋ยถึงกับถ่มน้ำลายออกมาคำหนึ่ง อารมณ์ดีมาทั้งวันพลันมลายหายไปสิ้น

พร้อมกันนั้นก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวในใจว่า เมื่อถึงคราวที่หยางหมิงมาขอให้เขาช่วยทำภารกิจเมื่อใด เขาจะขูดรีดให้ถึงที่สุด

...

เมื่อเห็นหลี่เจี๋ย หยางหมิงก็นึกถึงคำใบ้ในข่าวกรองของเมื่อวานขึ้นมาได้

ว่าพรุ่งนี้เขาจะได้รับวาสนาเป็นหญ้าสุริยันสุดขั้วอายุกว่าสามร้อยปีหนึ่งต้น

หากรอให้เขาทำภารกิจสังหารเศษเดนสำนักเหอฮวนอย่างหูเม่ยเอ๋อร์สำเร็จแล้วค่อยกลับมา ทุกอย่างก็คงสายเกินไปแล้ว

“อย่างไรเสียพี่ใหญ่ก็ยังทนได้ถึงเวลายุ่วของวันพรุ่งนี้ ข้าไปเอาหญ้าสุริยันสุดขั้วก่อน แล้วค่อยรีบไปช่วยพี่ใหญ่ก็ยังไม่สาย”

“ก็แค่สูญเสียแก่นพลังไปบ้าง โอสถสุริยันสุดขั้วเม็ดเดียวก็ชดเชยกลับมาได้แล้ว”

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หยางหมิงก็กลับไปชำระล้างร่างกายจนสะอาด แล้วมุ่งตรงไปยังหอการภายใน