บทที่ 45 - เปิดฉากสังหาร!
บทที่ 45 - เปิดฉากสังหาร!
หลั้วหยางดิ้นหลุดออกจากความรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมเมื่อเห็นพยาบาลสาวงดงามอยู่ตรงหน้า
แต่เขาไม่แสดงความรู้สึกออกมา ดวงตายังคงใสกระจ่าง เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา
ตอนนี้… เธอน่าจะยอมล่าถอยแล้วล่ะมั้ง? เขาคิดอย่างมั่นใจ!
แต่แล้วก็เห็นพยาบาลซุนค่อยๆ ปลดกระดุมเม็ดหนึ่งลง พลางโบกลมใส่ตัวเองเบาๆ “ร้อนจังเลย”
แววตาหลั้วหยางหรี่ลงทันที สาบานได้ว่าเขาพูดชัดเจนขนาดนั้นแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมถอยอีกหรือ!?
พยาบาลซุนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แววตาที่เคยลังเลถูกแทนที่ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เธอไม่เชื่อหรอกว่าร่างกายนี้ที่ดูดีขนาดนี้จะทำให้เด็กหนุ่มบริสุทธิ์คนหนึ่งใจอ่อนไม่ได้ ต่อให้เขาเบี่ยงเบนทางเพศ วันนี้เธอก็จะทำให้เขากลับมาได้!
ทันทีที่ปลดกระดุมเม็ดที่สอง เธอก็คว้ามือของหลั้วหยางไปวางไว้บนหน้าผากของตน “ร้อนจริงๆ นะ หลั้วหยาง ลองจับดูสิ พี่ว่าพี่น่าจะเป็นไข้”
ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงผิวเย็นเฉียบ ไม่มีวี่แววของความร้อนเลยแม้แต่น้อย หลั้วหยางชักมือกลับทันที สีหน้าฉายชัดถึงความรังเกียจ พลางเบือนหน้าหนีอย่างไร้เยื่อใย
ขณะเดียวกันเขาก็คิดไม่หยุดว่าจะไล่เธอไปอย่างไรดี เวลานี้เขาต้องรีบพิสูจน์สมมติฐานที่เพิ่งได้มาให้เร็วที่สุด!
ยังไม่ทันหาทางออก พยาบาลซุนก็โน้มตัวลงมาทาบศีรษะไว้บนหน้าอกของเขา ท่าทีเต็มไปด้วยความออดอ้อนนุ่มนวล
“พี่รู้สึกเหมือนจะเป็นไข้จริงๆ นะ มีปรอทวัดไข้มั้ยจ๊ะ ช่วยวัดให้พี่หน่อยสิ?”
ฉันจะไปมีปรอทวัดไข้ที่ไหนกัน!? หลั้วหยางกลอกตาอย่างหมดคำจะพูด
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีมือหนึ่งเริ่มเคลื่อนไหวแปลกประหลาด!
เขาสะดุ้งเฮือก!! รีบโอบพยาบาลซุนไว้แน่น ใช้สองมือกดข้อมืออีกฝ่ายที่กำลังจะเคลื่อนไหวอย่างน่าสงสัย
พยาบาลซุนกระพริบตาโตสุกใสอย่างน่าสงสาร พลางพูดเสียงอ่อยว่า “ทำไมล่ะ? ไม่ช่วยพี่วัดหน่อยเหรอ?”
“มะ! ไม่ต้องรีบ เราคุยกันก่อนก็ได้” หลั้วหยางกดมือเธอแน่น สีหน้าเริ่มตึงเครียด
แววตาพยาบาลซุนพลันฉายแววมีเลศนัย เธอเห็นว่าหลั้วหยางมีปฏิกิริยารุนแรงก็เลยยังไม่เร่งรีบเกินไป
“ก็ดีเหมือนกัน คุยกันก่อน!”
แม้จะยังไม่สามารถเอาชนะใจเขาได้ตอนนี้ แต่อารมณ์กำกวมแบบนี้อาจจะเป็นช่วงจังหวะที่เหมาะที่สุดในการสั่นคลอนหัวใจของหนุ่มน้อยที่แสนจะไร้เดียงสา
พยาบาลซุนกะพริบตาเบาๆ นิ้วเรียวค่อยๆ วาดวนอยู่ในฝ่ามือของหลั้วหยางอย่างจงใจ ก่อเกิดความรู้สึกคันยุบยิบในใจจนแทบคลั่ง
เธอเป่าลมหายใจเบาๆ พลางเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “ห้าปีที่ผ่านมา หลั้วหยางอยู่ที่สถานพักฟื้นเป็นยังไงบ้างจ๊ะ?”
หลั้วหยางค่อยๆ ผ่อนคลายลง เห็นอีกฝ่ายรุกไม่เลิกจึงตัดสินใจในใจว่าจะยอมเสียเวลาให้เธออีกแค่สามนาทีเท่านั้น
หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะต้องไล่เธอออกไปให้ได้!
“ก็ดีครับ” เขาตอบสั้นๆ
พยาบาลซุนไม่ได้ใส่ใจนัก รีบถามต่อ “งั้นเคยรู้สึกมั้ย ว่าที่นี่มันแปลกๆ ไปบ้าง?”
เดิมทีหลั้วหยางกำลังเบื่อหน่าย แต่ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ หัวใจก็เต้นสะดุดทันที
ดูเหมือนเขาจะประเมินเธอต่ำเกินไปแล้ว ที่พูดอ่อยหว่านเสน่ห์มาทั้งหมด คงไม่ใช่เพราะอยากยั่ว
แต่เพื่อลองเชิงว่าเขารู้หรือเปล่าว่านี่คือโลกจำลองที่เกิดจากการเวียนว่ายซ้ำซาก!
เขาเองก็สงสัยอยู่แล้วว่า ทำไมทั้งที่อีกคนหนึ่งยังอยู่ด้านนอก เธอกลับมีอารมณ์จะมาเล่นอะไรแบบนี้?
ถ้าอย่างนั้น เธอก็คือผู้อยู่เบื้องหลัง หรืออย่างน้อยก็เป็นผู้ร่วมขบวนการ!
ยังดีที่เมื่อครู่เขาอดกลั้นไว้ได้ ไม่งั้นคงเปิดโปงตัวเองไปแล้ว
สายตาหลั้วหยางลึกขึ้นหลายส่วน ก่อนจะย้อนถามอย่างระมัดระวัง “แปลกเหรอครับ? มันแปลกยังไงเหรอครับ?”
พยาบาลซุนยังคงวาดนิ้วเล่นในฝ่ามือของเขา บรรยากาศอบอวลด้วยความหวานลึกล้ำคล้ายกับหลงเข้าสู่วังวนของฝัน
เธอพูดเสียงแผ่วว่า “อย่างเช่น มีพี่สาวสวยๆ อย่างพี่อยู่นี่ไงล่ะ!”
หลั้วหยางถึงกับชะงัก หายใจสะดุดไปชั่วขณะ เหมือนมีบางอย่างจุกแน่นจนพูดไม่ออก
เราคิดมากไปหรือเปล่าเนี่ย!?
เขาเริ่มรู้สึกงุนงง แต่คำพูดถัดไปของพยาบาลซุน กลับทำให้หัวใจที่เพิ่งจะสงบลง ต้องสะดุ้งสุดตัวอีกครั้ง
“หรือบางทีก็รู้สึกเหมือนมีผีอะไรทำนองนั้นอยู่บ้างหรือเปล่า?”
ทันทีที่พูดจบ เธอก็แลบลิ้นทำหน้าตาล้อเลียนเหมือนผี ดวงตาเป็นประกายซ่อนความคาดหวัง แฝงเจตนาจะลองใจอย่างชัดเจน
ดูท่าว่า… นี่จะเป็นบททดสอบที่แท้จริง!
ผีงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ผิดแน่!
หลั้วหยางมองเธอ ใบหน้าที่เย็นชาในตอนแรกกลับเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด
ในวินาทีถัดมา เขากลับยื่นมือออกไปลูบศีรษะเธออย่างแผ่วเบา แววตาเปี่ยมด้วยความสนิทสนมชนิดที่ไม่เคยมีมาก่อน
“ผีเหรอครับ? ผมไม่เคยเจอนะ แต่สาวสวยนี่สิ กลับจับได้หนึ่งคนแล้วล่ะ”
แม้จะยังไม่อาจล้วงความจริงได้สำเร็จ แต่พยาบาลซุนก็สัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของหลั้วหยางที่เริ่มเผยออกมา เธอรู้สึกว่าความสำเร็จกำลังใกล้เข้ามาทุกที!
“งั้นเหรอ? แล้วพอจับสาวสวยได้แล้ว เธอจะทำอะไรต่อดีล่ะ?”
เธอกะพริบตาใสแวววาว ร่างกายบิดน้อยยิ้มใหญ่เผยท่าทีอ่อนช้อยน่าหลงใหล ราวกับพร้อมจะให้เด็ดดมได้ทุกเมื่อ
หลั้วหยางสายตาวูบไหวเล็กน้อย แล้วพลิกตัวอย่างรวดเร็ว ตรึงร่างเธอไว้ใต้ร่างทันที
“แน่นอนก็ต้องช่วยวัดไข้ให้พี่สาวก่อนสิ!”
พยาบาลซุนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง คาดไม่ถึงเลยว่าหลั้วหยางจะเปลี่ยนท่าทีรวดเร็วเช่นนี้
เธอพยายามกลั้นความไม่สบายใจไว้เต็มที่ พลางกล่าวเสียงขวยเขิน “งะ! งั้นพี่ขอบใจด้วยนะจ๊ะ”
“ด้วยความยินดีครับ!” หลั้วหยางใช้สองมือที่เป็นอิสระแล้ว จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมทันใด มือทั้งสองยกขึ้นตะครุบลำคอขาวผ่องตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
แรงมหาศาลบีบรัดลำคอของพยาบาลซุนแน่นจนแทบขาดอากาศ เธอเบิกตากว้าง เต็มไปด้วยความตกใจไม่อาจเชื่อได้
ทำไมกัน? ทำไมเขาถึงลงมือกับฉัน!?
ในช่วงเวลานี้ เขาน่าจะยังเป็นแค่คนธรรมดาในจุดความทรงจำนี้ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีผีอยู่ในโลกนี้ แล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าต้องฆ่าผู้บุกรุกที่หลุดเข้ามาในความทรงจำ!?
หรือเขาเป็นพวกโรคจิตที่ชอบทำอะไรผิดธรรมชาติ!?
สมองของพยาบาลซุนตีกลับไปกลับมาเต็มไปด้วยข้อสันนิษฐานมากมาย แต่ไม่ว่าอย่างไร ทุกอย่างกลับมีเพียงคำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ
เธอดิ้นสุดแรง แต่หลั้วหยางได้ครองความได้เปรียบไปแล้ว มือทั้งสองกดแน่นไม่ปล่อยแม้แต่น้อย
เขายังจำได้ดีว่าด้านนอกยังมีอีกคนหนึ่ง เขาจึงยิ่งต้องลงมือให้รวดเร็วที่สุด ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายส่งเสียงออกไปแม้แต่น้อย
ในที่สุดดวงตาของพยาบาลซุนก็เหลือกขึ้น ข้อมืออ่อนแรงลงทีละน้อย ช่วงท้ายลมหายใจ เธอพลันรู้สึกได้ถึงบางสิ่ง
เมื่อครู่ตอนถูกพลิกร่างและกดไว้ หลั้วหยางขยับขาได้!?
เขาไม่ใช่คนพิการแล้วอย่างนั้นหรือ!?
ด้วยความสงสัยสุดท้ายนี้ เธอลืมตาโพลง ก่อนจะค่อยๆ สิ้นใจไปอย่างเงียบงัน
แต่หลั้วหยางยังไม่หยุด สองมือยังคงออกแรงบีบแน่นไม่ลดละ ราวกับจะต้องแน่ใจว่าศัตรูเบื้องหน้าตายสนิทจริงๆ
ทันใดนั้นเอง ร่างของพยาบาลซุนพลันแปรเปลี่ยน
ใบหน้าที่คล้ำเขียวบวมช้ำกลายเป็นใบหน้าชาวต่างชาติขึงขัง ข้างตาขวามีแว่นตาเลนส์เดียวสวมอยู่ เงาเลนส์มัวหมองชวนขนลุก ร่างทั้งร่างกลายเป็นผู้ชายอย่างสมบูรณ์
หลั้วหยางผงะเล็กน้อย แต่กลับออกแรงเพิ่มมากขึ้น!!
เขารออยู่พักใหญ่ จนมั่นใจได้เต็มที่ว่าร่างในมือกลายเป็นศพแน่นิ่งไปแล้วจริงๆ
นี่แหละใบหน้าที่แท้จริงของผู้อยู่เบื้องหลัง!
หลั้วหยางมองร่างของจอห์นสัน ความหวาดกลัวในใจกลับลดลงไปมาก เขากลับแน่ใจในหลายสิ่ง
เวลานี้ เขามั่นใจถึงแปดในสิบแล้วว่า เขาตกอยู่ในวังวนเวียนที่สร้างขึ้นจากพลังของสิ่งลี้ลับแล้วจริงๆ
อย่างน้อยร่างที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ซึ่งเปลี่ยนจากพยาบาลซุนเป็นชายแปลกหน้าผู้นี้ ก็เป็นหลักฐานชัดเจนถึงการมีอยู่ของพลังเหนือธรรมชาติ!
ถ้าเช่นนั้นสมมติฐานของฉัน ก็น่าจะถูกเกือบหมด
และความเป็นไปได้ที่ฉันจะเป็น ‘หยางเจี้ยน’ ก็มากขึ้นเรื่อยๆ
ชัดเจนว่า คนที่หมายเอาชีวิตฉัน เป็นผู้ควบคุมวิญญาณจากต่างแดน และอยู่ในองค์กรขนาดใหญ่แน่นอน!
สายตาหลั้วหยางเย็นเยียบ เมื่อมองศพของจอห์นสัน แล้วหันไปทางประตูห้อง
เมื่อแน่ใจขนาดนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไรอีกต่อไป
หากจะสามารถสร้างวังวนเวียนแบบนี้จากพลังผีได้ ก็ต้องอาศัยพื้นฐานของจิตใต้สำนึก และวิธีออกจากที่นี่ง่ายที่สุดก็คือ “สังหาร”
ถ้าฆ่าคนที่อยู่ในวังวนนี้ให้หมด ฉันก็น่าจะออกไปได้!
คิดถึงตรงนี้ หลั้วหยางเดินเท้าเปล่าช้าๆ มุ่งหน้าไปยังประตูห้อง
(จบบท)