บทที่ 35 ภารกิจเสร็จสิ้น

หลังจากออกจากปราสาทไอนส์ ทุกคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดคือ แกรี่เวลาโกรธกลับเลือกใช้ปืนแทนที่จะใช้เวทมนตร์ นั่นบ่งบอกว่าในฐานะพ่อมด ความสามารถของเขาก็อาจอยู่ในระดับกลาง ๆ เท่านั้น คงไม่อาจใช้เวทมนตร์ขั้นสูงอย่างการเคลื่อนย้ายมิติได้

แต่พอลองคิดกลับไปก็สมเหตุสมผลอยู่ เพราะนี่เป็นเพียงด่านระดับเริ่มต้น จะให้พ่อมดที่ทรงพลังเกินไปปรากฏตัวก็คงไม่เข้ากับสถานการณ์

เมื่อตระหนักเช่นนี้ หลิวซิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา เว้นแต่ว่าจะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เขาก็สามารถถือว่าภารกิจในครั้งนี้เสร็จสิ้นโดยแทบไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ

ภายใต้การชี้ทางที่ชำนาญของหวังซืออี้ เฉินหลิงก็แทบไม่ต้องทดสอบทักษะขับรถ รถตู้แล่นไปอย่างราบรื่น ลมโชยพัดเรื่อย ๆ ค่อย ๆ ทิ้งปราสาทไอนส์ และเมืองเล็กไว้เบื้องหลัง

การหลบหนีออกจากเมืองไอนส์ได้สำเร็จ ทำให้บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความร่าเริง ทุกคนเริ่มพูดคุยหยอกล้อกัน โดยเฉพาะเรื่องของอิซาเบลลา หวังฉีกับคนอื่น ๆ ต่างเต็มไปด้วยความอยากรู้และเอ็นดู เพราะเธอเป็นเด็กสาวที่น่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ

ก่อนหน้านี้ ภายในปราสาทไอนส์ มีเพียงหลิวซิงเท่านั้นที่ได้พูดคุยกับอิซาเบลลา ส่วนช่วงเวลาที่พวกเขารอประตูเปิด และต่างหวั่นเกรงว่าแกรี่อาจปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างก็อยู่ในสภาพระวังภัยสูงสุด จึงไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเธอมากนัก

หวังซืออี้ที่กำลังอุ้มอิซาเบลลาอยู่ก็อดลูบศีรษะเธอไม่ได้ พลางถามขึ้นว่า

“คุณหนูอิซาเบลลา คุณอยากออกจากปราสาทไอนส์ไปกับพวกเราจริง ๆ เหรอ? แล้วคุณแกรี่จะไม่เป็นห่วงคุณหรอ?”

“ไม่หรอกค่ะ” อิซาเบลลาส่ายหน้าอย่างมั่นใจ “เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องของตัวเองจนไม่มีเวลามาห่วงฉัน”

เรื่องในครอบครัว เป็นสิ่งที่คนนอกยากจะตัดสินหลิวซิงจึงเลือกที่จะเลี่ยงประเด็นที่ชวนอึดอัดเล็กน้อย แล้วถามคำถามของตัวเองแทน

“คุณหนูอิซาเบลลา คุณพอรู้ไหมว่าคุณแกรี่หายไปไหน? ตอนพวกเราเปิดประตูเสียงก็ดังขนาดนั้น เขาไม่น่าจะไม่ได้ยิน แต่ทำไมถึงไม่โผล่มาดูเลยล่ะ?”

อย่างที่หลิวซิงว่า เสียงดังจากการเปิดประตูน่าจะดังไปถึงแกรี่แน่นอน เว้นเสียแต่เขาจะหูหนวก แต่เวลาผ่านมากว่าสิบกว่านาทีแล้ว กลับไร้วี่แวว ซึ่งช่างน่าประหลาดเกินไป

อิซาเบลลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบหลิวซิง

“คุณหลิวซิง ถ้าฉันไม่ได้คิดผิดล่ะก็ คุณพ่อน่าจะลงไปที่ห้องใต้ดินนั่นแหละค่ะ นอกจากห้องหนังสือกับห้องนอนแล้ว เขามักใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องใต้ดิน ทำอะไรบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ บางครั้งฉันยังได้ยินเสียงคำรามแหลม ๆ ดังออกมาจากที่นั่น เสียงชวนขนลุกที่เหมือนจะเป็นทั้งมนุษย์และสัตว์ในเวลาเดียวกัน”

คิ้วของหลิวซิงยกสูงขึ้นทันที ก่อนจะถามต่อ

“คุณหนูอิซาเบลลา ห้องใต้ดินที่คุณพูดถึง… ใช่หลังประตูที่ล็อกไว้ตรงชั้นหนึ่งนั่นหรือเปล่า?”

“ใช่ค่ะ” อิซาเบลลาพยักหน้า “นั่นแหละคือทางเข้าห้องใต้ดิน มีแค่คุณพ่อเท่านั้นที่มีกุญแจ ซึ่งเขาเก็บไว้ในห้องนอนตลอด เขาห้ามไม่ให้ใครเข้าไปในห้องส่วนตัวนั้นเลย ฉันจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน มีกลุ่มนักเดินทางเหมือนพวกคุณเกิดความสงสัยแล้วพยายามจะเข้าไป

แต่พวกเขากลับไปกระตุ้นสัญญาณเตือนขึ้นมา ทำให้คุณแกรี่ขับไล่พวกเขาออกจากปราสาท ระหว่างทางที่กลับไปยังเมืองไอนส์ว่ากันว่าพวกเขาถูกฝูงหมาป่าโจมตี ทุกคนตายหมด ศพยังถูกกัดแทะจนสภาพไม่สมบูรณ์”

คำพูดของอิซาเบลลาทำให้ทุกคนหันมาสบตากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ภาพที่เธอเล่าคือชะตากรรมที่น่าสะพรึงกลัว และนั่นย่อมเป็นสิ่งที่รอพวกหลิวซิงอยู่ หากพวกเขาล้มเหลวในภารกิจครั้งนี้

แต่สิ่งที่หลิวซิงกังวลยิ่งกว่าก็คือ สิ่งใดกันแน่ที่ถูกซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินนั้น? ตามคำบอกเล่าของอิซาเบลลา ดูเหมือนจะมีอสูรในตำนานคอยเฝ้าอยู่ หากพวกเขาประสบความสำเร็จในการสืบค้นจริง ๆ ก็เท่ากับต้องเผชิญหน้ากับอสูรตนนั้นโดยตรง

ความคิดนี้ทำให้หลิวซิงรู้สึกโชคดีขึ้นมา เพราะดังสุภาษิตที่ว่า แม้แต่อสูรในตำนานที่อ่อนแอที่สุด ก็ยังมีคุณสมบัติที่เกินขีดสุดของมนุษย์ได้ ทั้งยังมีความสามารถต่อสู้เทียบเท่าแชมป์มวยหรือปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ สำหรับพวกเขาที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไร้อาวุธและการเตรียมพร้อม การจะถูกมันฆ่าให้ตายก็ง่ายเหมือนบิดคอไก่

นี่เองคือตัวอย่างชัดเจนของสุภาษิตในเกมคธูลูยิ่งรู้มาก ความตายยิ่งใกล้เข้ามา โชคดีที่พวกเขาล้มเหลวในการตรวจสอบโดยรวม ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์ที่ตามมาก็ยากจะจินตนาการได้ ดีที่สุดก็คงเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณ…

อย่างไรก็ตาม หลิวซิงก็ยังรู้สึกสงสัยอยู่ดี ต่อให้แกรี่อยู่ในห้องใต้ดินจริง ๆ แต่เขาก็น่าจะได้ยินเสียงเอะอะโกลาหลอยู่ดี แล้วทำไมถึงไม่ออกมาไล่ตามพวกเขาล่ะ?

ในขณะที่หลิวซิงกำลังครุ่นคิด ไป๋เหอเฉิงที่ถูกมัดอยู่บนหลังคารถก็เคาะกระจกรถขึ้นมา นี่คือสัญญาณที่เขากับหลิวซิงตกลงกันไว้ หากมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นบนหลังคา ไป๋เหอเฉิงก็จะเคาะหน้าต่างอย่างแรงเพื่อเตือน

หลิวซิงรีบเปิดกระจกรถ ไป๋เหอเฉิงก็โผล่หัวเข้ามาพูดทันที

“ตอนที่ได้ยินหวังฉีกดปุ่มเปิดประตูอัตโนมัติ ฉันคิดจะออกไปก่อนแล้วไปรอเจอนายที่หน้าประตู แต่เพราะสายตายังไม่ฟื้นดี เลยเดินสะเปะสะปะไปเจอห้องหนึ่งที่ล็อกอยู่แต่บานประตูแง้มไว้ ความอยากรู้อยากเห็น ฉันเลนชะโงกหน้ามองเข้าไป …ก็เห็นว่ามีทางลงห้องใต้ดินเปิดอยู่ ข้างในมีทั้งกลิ่นเหม็นเน่าและเสียงประหลาด ฉันเลยรีบปิดทางเข้าห้องใต้ดินนั้น แล้วก็ล็อกประตูกลับไป ก่อนจะลงมานั่งรอนายที่ห้องโถงใหญ่น่ะสิ”

คำอธิบายของไป๋เหอเฉิงทำให้ทุกอย่างกระจ่าง ที่แท้เหตุผลที่แกรี่ไม่ออกมาตามล่า ก็เพราะถูกไป๋เหอเฉิงกักขังไว้ในห้องใต้ดินโดยบังเอิญ!

อิซาเบลลาเคยบอกแล้วว่าแกรี่เป็นคนเดียวที่มีกุญแจ คราวนี้เมื่อเขาถูกขังอยู่ข้างใน การที่เฒ่าเวย์นจะเข้าไปช่วยก็คงแทบเป็นไปไม่ได้ ด้วยสภาพร่างกายอันโรยราของเขา ต่อให้รู้ว่าแกรี่อยู่ตรงนั้น การพังประตูก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ระหว่างนั้นเอง หลิวซิงกับพรรคพวกก็อาศัยจังหวะนี้หนีออกจากปราสาทไอนส์มาได้โดยไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

หลิวซิงอดยอมรับไม่ได้ว่า แม้ไป๋เหอเฉิงจะชอบเล่นพิเรนทร์ แต่ในจังหวะคับขัน เขากลับมีบทบาทชี้เป็นชี้ตาย หากจะต้องเลือกผู้เล่นทรงคุณค่าที่สุด สำหรับรอบนี้ คนคนนั้นก็คือไป๋เหอเฉิงอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าก่อนที่หลิวซิงจะได้เอ่ยปากชม KP004 ก็ประกาศขึ้นอย่างกะทันหัน

[ยินดีด้วยกับการทำภารกิจหลักสำเร็จ ในอีกห้าวินาที คุณทั้งหมดจะสูญเสียการควบคุมตัวละคร และเข้าสู่ลำดับฉากจบ หลังฉากจบสิ้นสุด คุณจะเข้าสู่การสรุปผลเกม และกลับสู่โลกแห่งความจริง]

ทันทีที่เสียง KP004 จบลง หลิวซิงก็รู้สึกถึงแรงเหวี่ยงมหาศาลดึงวิญญาณของเขาหลุดออกจากร่างอย่างไม่อาจต้านทาน ร่างวิญญาณพุ่งทะลุหลังคารถตู้ขึ้นไป แล้วลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ!