บทที่ 22 เสียงกระซิบแห่งฟทัคน (ออกเสียง ฟะ-ทัก-น)

โดยปกติแล้ว ทักษะการแพทย์สามารถใช้แทนทักษะเภสัชวิทยาได้ แต่ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ บางครั้งอาจถูกลดแต้ม หรือไม่ก็ต้องผ่านการทดสอบที่ยาก หรือแม้กระทั่งยากเป็นพิเศษ

ครั้งนี้ KP004 เอ่ยขึ้นว่า

[เอาล่ะ เพราะทักษะการแพทย์ของผู้เล่นสูงถึง 78 คะแนน จึงพอจะใช้ความรู้แพทย์แทนเภสัชวิทยาได้ แต่ต้องเป็น การทดสอบแบบยาก เท่านั้น]

การแพทย์: 47/39, ล้มเหลว

[แม้นายจะอยากรู้ว่านี่คือสมุนไพรอะไร แต่ก็ไม่สามารถตัดสินได้ เพราะไม่เคยพบกลิ่นนี้มาก่อน]

KP004 หัวเราะในลำคออย่างน่าขนลุก ก่อนกล่าวต่อ

[พร้อมกันนั้น นายก็รู้สึกหน้ามืด สมองเริ่มหน่วงลงเหมือนถูกพันธนาการ ความคิดสับสนวุ่นวายไปหมด ส่งผลให้ค่า แรงบันดาลใจ ลดลงเหลือเพียง 10 เป็นเวลา 1 ชั่วโมง!]

ทันทีที่เสียง KP004 จบลง สายตาของหลิวซิงก็พร่ามัว ร่างเขาทรุดลงบนเตียงของอิซาเบลล่า ศีรษะปวดแปลบจนแทบทนไม่ไหว ความคิดแตกกระจัดกระจายจนไม่อาจเรียบเรียงได้

หลิวซิงเข้าใจทันทีว่ากลิ่นสมุนไพรเมื่อครู่ น่าจะเป็นสารหลอนประสาทที่ส่งผลต่อการรับรู้ของมนุษย์ ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพนี้

อิซาเบลล่าที่เห็นเขาทรมานก็ตกใจ เพราะสำหรับเธอ หลิวซิงคือคนแปลกหน้าที่หาได้ยากยิ่ง ยอมพูดคุยกับเธออย่างจริงใจ เธอเริ่มนับเขาเป็นเพื่อน และการเห็นเพื่อนเจ็บปวดอยู่บนเตียงตัวเองทำให้เธอหวั่นไหว

ทันใดนั้น อิซาเบลล่านึกถึงคุณปู่เวย์น ก็คือเฒ่าเวย์น พ่อบ้านเก่าแก่ ที่เคยมอบยาแก้ปวดให้เธอเผื่อไว้เวลาเป็นไมเกรน เมื่อเห็นหลิวซิงกุมศีรษะด้วยท่าทางเจ็บปวด เธอก็คิดว่าเขาคงปวดหัว และควรได้ยานี้

เธอจึงล้วงหยิบขวดยาเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้หมอน เทแคปซูลออกมาเม็ดหนึ่งแล้วรีบส่งให้หลิวซิง

หลิวซิงซึ่งสมองแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงคิด แม้แต่จะระแวง ก็กลืนมันลงไปทันที

ยามแคปซูลไหลผ่านคอ ความคิดสุดท้ายก็แวบเข้ามา ถ้านี่คือพิษ ก็คงจบชีวิตกันตรงนี้

แต่โชคดี มันไม่ใช่ยาพิษ ตรงกันข้าม มันบรรเทาอาการปวดหัวได้อย่างรวดเร็ว แม้ยังคงปวดหนึบอยู่เล็กน้อย แต่ก็พอจะรวบรวมสติได้อีกครั้ง

[เพราะผู้เล่นกินยาแก้ปวดที่อิซาเบลล่าให้ อาการปวดหัวและเวียนศีรษะจึงบรรเทาลงทันที ทว่าความสับสนทางความคิดยังคงอยู่ ทำให้ค่าแรงบันดาลใจ ฟื้นกลับมาเหลือ 60 และจะคงอยู่เช่นนี้อีกหนึ่งชั่วโมง] KP004 กล่าวด้วยน้ำเสียงเสียดาย

เมื่อได้สติคืน หลิวซิงก็ฝืนยิ้มบาง ๆ กล่าวขอบคุณ “ขอบคุณนะครับ คุณอิซาเบลล่า ถ้าไม่ได้คุณช่วย ผมคงเจ็บปวดไปอีกนาน”

เห็นเขากลับมาปกติ อิซาเบลล่าก็โล่งใจ พลางตอบ “ดีแล้วที่คุณไม่เป็นไร ฉันต้องขอบคุณคุณปู่เวย์นที่เตรียมขวดยานี้ไว้ให้ฉัน”

เธอชูขวดเล็กขึ้นด้วยท่าทีภูมิใจ แกว่งเล่นต่อหน้าหลิวซิง

ตอนนั้นเอง หลิวซิงถึงสังเกตว่าขวดนี้ไม่มีฉลาก ทำให้เริ่มสงสัยว่ายาแก้ปวดนี้อาจไม่ใช่ของธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ดีว่าอาการปวดหัวเกิดจากกลิ่นสมุนไพรประหลาด ซึ่งมีผลหลอนประสาทรุนแรง แต่กลับเห็นว่าอิซาเบลล่าอยู่ท่ามกลางกลิ่นนั้นโดยไม่สะทกสะท้าน แสดงว่าเธออาจสร้างภูมิต้านทานได้แล้ว และยาที่เฒ่าเวย์นให้ ก็น่าจะเพราะเธอเองก็มักเจ็บป่วยเช่นกัน

คิดได้ดังนี้ หลิวซิงจึงลองถามเธอตรง ๆ

“คุณอิซาเบลล่า กลิ่นธูปในห้องนี่คืออะไร มันชวนให้รู้สึกสงบแปลก ๆ เลยครับ”

อิซาเบลล่าหัวเราะเบา ๆ แล้วชี้ไปยังพืชประหลาดที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง

มันสูงราวครึ่งเมตร คล้ายกลาดิโอลัส แต่กลับมีเพียงดอกสีแดงสดเพียงดอกเดียวบนยอด

“ดอกไม้นี้พ่อให้เป็นของขวัญวันเกิด ฉันจำได้ว่าชื่อ ‘เสียงกระซิบแห่งฟทัคน’ ว่ากันว่ามีสรรพคุณช่วยให้จิตใจสงบ” อิซาเบลล่าอธิบาย

หลิวซิงพยักหน้า แต่ในใจกลับผุดความคิด ฟทัคน … ใช่แล้ว! คำเต็มคือ คธูลู·ฟทัคน! ถ้างั้นนี่ก็เรียกได้ว่า “เสียงเพรียกแห่งคธูลู” ชัด ๆ

ส่วนเรื่องที่ว่า ช่วยให้สงบ เขาคงทำได้แค่แค่นหัวเราะ เมื่อครู่เขาเพิ่งโดนเกสรของมันเล่นงานจนสติแทบพัง คิดอะไรไม่ออก แถมปวดหัวแทบระเบิด แบบนี้เรียกว่าสงบได้ยังไงกัน?

แต่เพราะหลิวซิงยังไม่รู้จักตำนานคธูลูดีพอ จึงไม่มีสิทธิแย้งอะไร ได้แต่ยิ้มตอบ “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง กลิ่นมันชวนให้ผ่อนคลายจริง ๆ ครับ”

อิซาเบลล่ายิ้มภูมิใจ “แน่นอน ของขวัญจากพ่อฉัน จะไม่วิเศษได้ยังไง”

หลิวซิงเออออไปตามน้ำ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม ทว่าเพราะสมองยังมึนงงจากผลกระทบของสมุนไพร จึงไม่อาจขบคิดได้มากนัก

เขาตัดสินใจเก็บข้อมูลนี้ไว้ไปเล่าให้เฉินหลิงกับคนอื่น ๆ ฟังทีหลัง

กำลังจะพูดคุยต่อ ก็ได้ยินเสียงไอรัว ๆ ดังมาจากชั้นล่างเสียงสัญญาณที่ตกลงกันไว้ ถ้าใครพบเฒ่าเวย์นหรือเจ้าของปราสาทกลับเข้ามา จะไอแบบนี้เพื่อเตือน

หลิวซิงจึงรีบบอกอิซาเบลล่า “คุณอิซาเบลล่า เหมือนเพื่อนของผมที่มาปราสาทด้วยจะล้มป่วยอีกแล้ว ผมต้องรีบลงไปช่วยเขากินยา คงต้องขอตัวก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่”

อิซาเบลล่าพยักหน้าเข้าใจ แล้วยิ้มบาง “งั้นคุณหลิวซิงไปเถอะ แต่ถ้าพอมีเวลา… ช่วยกลับมาคุยกับฉันอีกได้ไหม”

หลิวซิงตอบตกลงทันที เขาจะพลาดโอกาสได้พูดคุยกับเด็กสาวงดงามเช่นนี้ได้อย่างไร?