บทที่ 55 ความมั่นใจ?

###

【ชื่อ: โลงศพกลืนเงา】

【ประเภท: สมบัติวิเศษ】

【ระดับ: ชั้นลึกลับ ขั้นสูง】

【คุณสมบัติ: มิติ, ดูดเลือด, กลืนเงา】

【วัสดุหลัก: ไม้ดูดเลือด】

【สถานะ: ลมปราณหยินรั่วไหล】

【หมายเหตุ: จำเป็นต้องมีสำหรับเดินทางและอยู่บ้าน】

ชั้นลึกลับ ขั้นสูง!!!

โอ้โห!

เจียงลี่ถึงกับตกใจ เดิมทีเขาคิดว่าแค่ได้สมบัติวิเศษระดับลึกลับขั้นต้นก็พอใจแล้ว

แต่สมกับเป็นมรดกของผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำจริง ๆ!

โลงศพที่ดูธรรมดาเหมือนจะขายได้แค่สองสามตำลึงเงินในโลกมนุษย์ กลับมีระดับถึงขั้นลึกลับชั้นสูง!

แม้ว่า "โลงศพกลืนเงา" นี้อาจจะมีสภาพไม่สมบูรณ์เพราะไร้เจ้าของมานาน ลมปราณหยินภายในเริ่มรั่วไหล แต่ระดับลึกลับชั้นสูงก็คือระดับลึกลับชั้นสูง เป็นของล้ำค่าที่ผู้ฝึกตนทั่วไปอาจไม่มีโอกาสได้สัมผัสไปชั่วชีวิต

กำไรเละเทะ! กำไรจริง ๆ!

เขาโบกมือเบา ๆ โลงศพก็ลอยขึ้นมาและย่อขนาดเองกลายเป็นกล่องเล็กเท่าฝ่ามือร่วงลงบนมือของเจียงลี่

ย่อได้ขยายได้ เปลี่ยนน้ำหนักได้ แถมยังมีมิติในตัวอีกด้วย

เจียงลี่ไม่รู้ว่าสมบัติวิเศษเก็บของอื่นมีขนาดเท่าใด แต่โลงศพกลืนเงานี้ ใหญ่จนน่าตกใจ

แม้มันไม่มีคุณสมบัติพิเศษอื่นใดเลย ใช้เป็นเพียงหีบเก็บของก็คุ้มค่าระดับลึกลับชั้นสูงแล้ว

เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างมีความสุข ก่อนจะเก็บโลงศพติดตัวไว้ในอกเสื้อ แล้วเดินกลับไปยังทิศที่เรือบินของหุบผาคัมภีร์รออยู่

เดี๋ยวนะ? ลืมอะไรไปหรือเปล่า?

คุณพระ! ลืมเก็บผีดิบขาว!

มัวแต่มั่นใจเรื่องสมบัติ เจียงลี่ดันลืมผู้ช่วยสำคัญอย่างผีดิบขาว(ผีดิบขาวเป็นระดับขั้นเผื่อใครลืม/ผีดิบดำคือผิวสีดำ)ที่เหน็ดเหนื่อยมาด้วยกัน

รีบย้อนกลับไป ปล่อยโลงศพออกมา แล้วเก็บผีดิบขาวเข้าไปก่อนจะเดินทางกลับอีกครั้ง

ผีดิบขาว: (╬￣皿￣)mmp

เมื่อเรือบินของสำนักมาถึงแล้ว บริเวณนั้นก็เงียบสงัดไปสักพัก ดูเหมือนว่าการต่อสู้จะยุติลงแล้ว

เมื่อเขาค่อย ๆ เข้าไปใกล้ ก็ไม่เจอเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

แม่น้ำปาจูที่เคยขุ่นอยู่แล้ว ตอนนี้กลับดำมืดเสียยิ่งกว่าเดิม ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่ค่อย ๆ สาดส่อง กลับมีไอเหม็นเน่าลอยขึ้นมาชวนอึดอัดใจ!

พวกอสูรศพพวกนั้น จะว่าไปก็สมกับที่โดนขับไล่จากเหล่าผู้ฝึกตนจริง ๆ เหมือนอาวุธชีวภาพไม่มีผิด

ปลาทั้งแม่น้ำนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตายหมด และคงต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าห้าสิบปีถึงจะฟื้นฟูระบบนิเวศได้

ตามผิวน้ำยังมีแผ่นน้ำแข็งลอยอยู่เต็มไปหมด

มีผู้ฝึกตนจำนวนหนึ่งกำลังทุบแผ่นน้ำแข็ง แล้วเหวี่ยงตาข่ายพิเศษลงน้ำเพื่อเก็บอะไรบางอย่าง พวกเขาอาจกำลังตามหาศพผู้ฝึกตน หรือไม่ก็สมบัติวิเศษที่ไร้เจ้าของที่ตกน้ำลงมา คงไม่ใช่ตกปลาแน่นอน

"เจียงลี่ เจ้ากลับมาแล้วเหรอ บาดเจ็บหรือเปล่า?"

เมื่อเจียงลี่กลับมายังจุดตั้งค่ายของหุบผาคัมภีร์ เขาไม่พบผู้เฒ่าอ้งซานฉี แต่กลับเจออวี้ปั้นเซี่ยและลู่เฉียนเฉียนแทน

"ไม่เป็นไร แค่แผลเล็กน้อย พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ไง?"

เขาเพิ่งพูดจบก็รู้ตัวทันทีว่านี่เป็นคำถามที่โง่สิ้นดี เรือบินของสำนักยังลอยอยู่บนนั้นชัด ๆ แน่นอนว่าพวกเขาก็ต้องอยู่ที่นี่สิ

"พวกเรามากับเรือบินของสำนัก ผู้เฒ่าอ้งซานฉีกับศิษย์ฝ่ายในบางคนขึ้นไปพักฟื้นบนเรือกันหมดแล้ว"

"ผู้อาวุโสต้วนบอกให้พวกเราลงมาเก็บกวาดสมรภูมิ ถ้ามีอะไรได้มาก็ถือเป็นของเราเอง"

บาดเจ็บ? เจียงลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เนื่องจากเขาอยู่ไกล แถมผีดิบขาวก็ดำน้ำอยู่ เขาเองก็ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในการต่อสู้ก่อนหน้า

"เก็บกวาดสมรภูมิ? เมื่อครู่ข้าเห็นมีคนอยู่ในแม่น้ำดำน้ำหาของ นั่นยังมีอะไรให้เก็บอีกเหรอ?"

เขาย่อมไม่อาจเปิดเผยว่าผีดิบขาวแอบอยู่ใต้น้ำได้ เพราะนั่นอาจสร้างปัญหาไม่จำเป็น จึงได้แกล้งถามออกไป

"จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรดีนักหรอก ผู้อาวุโสกับศิษย์ฝ่ายในมองว่าไม่คุ้มค่า แต่สำหรับศิษย์นอกอย่างเรา กับพวกเร่ร่อนอย่างพวกนั้น มันยังพอมีประโยชน์อยู่ อย่างเช่นพวกนี้ไง"

อวี้ปั้นเซี่ยพาเจียงลี่ไปยังมุมหนึ่ง ขณะที่ลู่เฉียนเฉียนกำลังควบแน่นลำธารน้ำด้วยลมปราณธาตุน้ำ ล้างคราบสิ่งสกปรกออกจากของบางอย่างบนพื้น

เจียงลี่มองเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจทันที

สมบัติวิเศษของผู้ฝึกตนที่เสียชีวิต

ร่างของผู้ฝึกตนที่จมน้ำมักจะถูกลากหายไปด้วยรากไม้ใต้น้ำ จึงไม่มีโอกาสจะเก็บซากได้

ของที่พอจะเก็บกลับมาได้ ก็มีเพียงสมบัติวิเศษที่เสียหายแล้วเท่านั้น

“ของพวกนี้ คงใช้ไม่ได้แล้วล่ะมั้ง”

น้ำในแม่น้ำปาจูถูกโลหิตของอสูรศพทำให้กลายเป็นสีดำมืด สมบัติวิเศษที่จมน้ำอยู่นานขนาดนี้ หากมิใช่ของที่มีคุณสมบัติธาตุหยินโดยกำเนิด ก็คงไม่มีทางใช้งานได้อีก

“ใช้งานไม่ได้นั่นแหละ แต่บางชิ้นยังสามารถนำวัสดุไปหลอมใหม่ได้ เจ้าเลือกดูสักชิ้นเถอะ เจียงลี่”

เจียงลี่เข้าใจทันทีว่ามีวิธีใช้เช่นนี้ด้วย แต่...หลังเพิ่งได้สมบัติวิเศษล้ำค่า ชักจะรู้สึกเฉย ๆ กับของเล็กน้อยแบบนี้...

จะบ้าเรอะ!

เจียงลี่แอบเสียดายอยู่ในใจ—ให้ตายสิ! รู้งี้น่าจะให้ผีดิบขาวงมใต้น้ำให้นานกว่านี้!

เพราะไม่อยากขัดน้ำใจอวี้ปั้นเซี่ยและคนอื่น เจียงลี่จึงเลือกสมบัติวิเศษรูปเบ็ดที่เสียหายหนักชิ้นหนึ่งเก็บไว้

“เจียงลี่ เรื่องภารกิจคราวนี้ต้องขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ หากไม่ใช่เจ้าแจ้งข่าวสำนักไว้ทัน พวกเราทั้งหมดคงตายหมดแล้ว”

“ครั้งนี้เจ้าออกแรงมากที่สุด เมื่อถึงเวลาสำนักแจกจ่ายรางวัล เจ้าต้องได้ส่วนแบ่งมากที่สุดแน่นอน”

อวี้ปั้นเซี่ยกล่าวพร้อมหยุดนิ่งไปครู่ ก่อนเอ่ยถึงภารกิจครั้งก่อน สีหน้าของคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันหม่นหมอง

ท้ายที่สุด สองสหายต้องสละชีวิต ห้าคนที่เหลือบาดเจ็บกันถ้วนหน้า แถมร่างกายยังพันผ้าพันแผลจนดูน่าเวทนากว่าเจียงลี่เสียอีก

แต่ถึงอย่างนั้น อวี้ปั้นเซี่ยก็ยังพูดถึงคำสัญญาที่ให้ไว้ ว่าจะแบ่งของที่ได้จากภารกิจครั้งนี้ให้เจียงลี่ส่วนหนึ่งด้วย

เจียงลี่รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง เพราะได้ผู้เฒ่าอ้งซานฉีคอยหนุนหลัง สำนักเองก็จะให้รางวัลแก่เขามากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว

“พวกเราล้วนเป็นสหาย จะกล่าวเช่นนั้นไปไย”

“ข้าก็ได้ยินเรื่องของพวกเขาแล้ว ข้ารู้สึกเสียใจ หากข้ามาเร็วกว่านี้ บางทีพวกเขาอาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้”

เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง เจียงลี่กับสองผู้เสียชีวิตนั้นไม่สนิทนัก แต่กับทั้งห้าคนที่เหลือดูเหมือนจะคุ้นเคยกันดี คำพูดของเขา อาจไม่ใช่คำปลอบใจที่ดีที่สุด แต่ก็อาจช่วยบรรเทาได้บ้าง

“ก็บอกแล้วว่าเป็นสหาย อย่าคิดมากเลย หากจะโทษ ก็โทษพวกจอมโลภเร่ร่อนพวกนั้นเถอะ”

“ไม่พูดเรื่องนั้นแล้วดีกว่า คราวนี้สำนักให้รางวัลมากมายพอจะให้พวกเราฝึกฝนได้นานทีเดียว ช่วงนี้คงไม่ต้องออกภารกิจอีกสักพัก”

“ข้าตัดสินใจแล้ว ปีนี้จะเข้าร่วมการประลองศิษย์นอก!”

คำพูดของอวี้ปั้นเซี่ยทำให้เจียงลี่ถึงกับประหลาดใจ

แม้จะเป็นศิษย์นอก แต่ในนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนเก่ง ผู้มีรากวิญญาณระดับสูงระดับปลายขั้นฝึกปราณก็มีอยู่มาก

พวกเขามีลมปราณลึกซึ้ง วิชาแข็งแกร่ง ประสบการณ์มากมาย ไหนเลยมือใหม่ปีแรกอย่างอวี้ปั้นเซี่ยจะสู้ไหว

เจียงลี่เองยังว่าเสี่ยง แล้วเขานี่มั่นใจจากไหนนัก?

“เจ้าจริงจังหรือ?”

เจียงลี่ถามอย่างประหลาดใจ

“แค่เข้าร่วมเอง จะตื่นเต้นไปไย ต่อให้ไม่ชนะ ก็ยังได้ประสบการณ์เอาไว้ใช้แข่งคราวหน้าไงล่ะ”

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เจียงลี่นึกว่าเขาไปได้โชควาสนาใหญ่โตมาจากอาณาจักรอินหนานเสียอีก

“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ร่วมด้วยคนละกัน”

เจียงลี่บิดตัวเบา ๆ เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบราวกับประกาศศึก การประลองศิษย์นอกอันน้อยนิด...แค่รอให้เขาไปเก็บแต้มก็พอ!