ตอนที่ 274: เมืองหมอกขาว (1)

แองเจเล่พยักหน้า "งั้นมาเริ่มกันเลย ข้าจะสอนเจ้าเรื่องการร่าย เจ้าจะต้องร่ายเมื่อข้า..."

เขาเปิดปากพูดและส่งคำพูดโดยใช้อนุภาคพลังงาน

ฮิคาริฟังข้อความเงียบๆด้วยความแปลกใจ พวกเขาเสร็จสิ้นการสื่อสารภายในไม่กี่นาที

"เริ่มเลยไหม" แองเจเล่มองไปที่ฮิคาริ

"ตกลง"

แองเจเล่เดินออกจากห้องและกลับมาพร้อมกับมีดดำในมือ มีแสงสีแดงเข้มล้อมรอบปลายใบมีด เขาก้มตัวลงและเริ่มวาดวงเวทที่พื้น

พ่อมดคนอื่นๆหลบไปด้านข้างและเว้นช่องว่างให้เขา

มันใช้เวลาประมาณสิบนาทีในการวาด

มันดูเหมือนดาวหกแฉกที่ไขว้กันและล้อมรอบไปด้วยรูนที่ซับซ้อน

แองเจเล่ลุกขึ้นยืนและพยักหน้าให้ฮิคาริ

พวกเขาเริ่มร่ายคาถาเสียงเบาพร้อมกัน

แสงจากรูนได้จางหายไปเรื่อยๆและหลายวินาทีต่อมาทั้งวงเวทก็หายไปจากพื้น

การแสดงออกของแองเจเล่เปลี่ยนไปในขณะที่เขาพูด

"ข้าคิดว่าวงเวทกำลังทำงาน ข้าจำจากวงเวทที่ข้าเห็น ถ้าไม่เกิดอะไรขึ้นหมายความว่าสถานที่นี้ปลอดภัย อย่างไรก็ตามถ้ามีเงารูปร่างมนุษย์ปรากฏตรงกลางวงมันหมายถึงมีผีอยู่ที่นี่ ขนาดของเงาบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งของผี ตัวที่อ่อนแอมีขนาดเท่าเล็บและตัวที่แข็งแกร่งมีขนาดเท่านิ้ว วิญญาณที่แข็งแกร่งสามารถฆ่าพ่อมดระดับหนึ่งธรรมดาๆได้ด้วยคำสาปของพวกมัน"

ฮิคาริพยักหน้าเล็กน้อยหลังจากที่ได้ยินคำพูดของแองเจเล่ เรย์ไลน์ มอร์ริสซ่าและสติกม่ายืนอยู่ข้างประตู สีหน้าของพวกเขาเริ่มเคร่งเครียดในขณะที่พวกเขากำลังรอผลลัพธ์

หลายนาทีต่อมา

ชี่

มีจุดแสงขนาดเล็กกะพริบอยู่ตรงกลางของวงเวทและระเบิด

ห้องทั้งห้องสว่างด้วยแสงจ้า

มีเงาขนาดเล็กค่อยๆปรากฏในรูนที่ล้อมรอบด้วยแสงสีขาวและมันก็เริ่มยืดออก เงามีขนาดเท่าผึ้ง แสงสีขาวรอบมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อร่างกายแข็งตัว

การแสดงออกของแองเจเล่เปลี่ยนไป

"วิ่ง!" ทันใดนั้นเขาก็ตะโกน "วิ่ง! อย่าอยู่ในอาคารนี้!"

พ่อมดทั้งห้าวิ่งออกจากห้องนอน

แองเจเล่ไม่มีเวลาอธิบาย สีหน้าของเขาซีดในขณะที่เขานำทีมไปที่ทางเข้าหลัก

"เกิดอะไรขึ้นกรีน เงาแดงมันหมายถึงอะไร" สติกม่าถามในขณะที่เขาวิ่ง

"ออกไปจากที่นี่ก่อน ไปเอากระเป๋าเดินทางของเจ้า เราต้องไปทันที!" แองเจเล่ตอบด้วยเสียงกังวล เขาวิ่งออกจากอาคารโดยไม่หันกลับมามอง

เรย์ไลน์ตามหลังแองเจเล่โดยไม่ได้พูดอะไร

ฮิคาริลังเลชั่วครู่ จากนั้นเธอก็คว้ามือของมอร์ริสซ่าและวิ่งออกจากอาคาร สติกม่าพบกระเป๋าเดินทางของเขาอย่างรวดเร็วและออกมาเช่นกัน

พ่อมดห้าคนมุ่งหน้าไปที่ทางเข้าของเมืองหลังจากที่ออกจากอาคาร

แองเจเล่กำลังตรวจสอบสภาพแวดล้อมอยู่ตลอดเวลา

มีความตึงเครียดเกิดขึ้นและพ่อมดก็เริ่มกังวลในขณะที่พวกเขาพยายามคิดให้ออกว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น

หมอกขาวยังลอยอยู่ในเมืองและสายตาของแองเจเล่ก็เบลอ

พวกเขาเดินไปตามถนนอย่างรวดเร็วและกลับไปที่ประตูหินโค้ง

แองเจเล่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในขณะที่พวกเขาก้าวออกจากประตู จากนั้นเขาก็หันกลับไปและมองไปที่ถนนของเมืองหมอกขาว

ลมหนาวได้พัดใบไม้แห้งสีเหลืองลอยไปในอากาศ เมืองนี้เงียบกริบและเขาก็ไม่สามารถตรวจพบการเคลื่อนไหวใดๆได้

"แล้วเงาแดงรูปมนุษย์คืออะไร" ฮิคาริถาม

"ข้าไม่รู้จริงๆแต่มีบางอย่างผิดปกติกับสถานที่นี้" แองเจเล่ส่ายหัว เขายกมือขวาขึ้นและเห็นกล่องสีดำแปลกๆบนฝ่ามือของเขา

แองเจเล่ตกใจ

"กล่องนี้เป็นของใคร ข้าจับของมาโดยบังเอิญงั้นหรือ"

"ไม่ใช่ของข้า" ฮิคาริส่ายหัว "มอร์ริสซ่ามาดูสิว่าของเจ้าไหม"

"ไม่" มอร์ริสซ่าส่ายหัวทันที ใบหน้าของเธอยังซีดหลังจากที่เจอประสบการณ์ที่น่ากลัวในอาคาร

แองเจเล่โชว์กล่องให้เรย์ไลน์และสติกม่าแต่มันดูเหมือนว่าไม่มีใครเป็นเจ้าของของมัน

"เป็นไปไม่ได้....ข้าไม่ได้คว้าอะไรเมื่อข้าวิ่งออกมาจากห้องนอน..." แองเจเล่พยายามนึกว่าเขาทำอะไรก่อนที่จะออกจากอาคาร

ทันใดนั้นก็มีภาพของผู้หญิงผมยาวสีขาวกะพริบในหัวของเขา ผู้หญิงคนนี้กำลังจ้องมาที่เขาที่ข้างหน้าของทางเข้าหลักอาคาร ผมของเธอปกคลุมใบหน้าของเธอครึ่งหนึ่งและกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเธอก็กำลังกระตุก

"อะไรวะเนี่ย..." แองเจเล่จับหน้าผากของเขาแน่นด้วยมือซ้าย ความรู้สึกไม่ดีนี้ทำให้เขาวิงเวียน

เขาส่ายหัวและรีบตรวจสอบกล่องสีดำอย่างรวดเร็ว

มีเส้นเลือดสีทองถูกสลักไว้บนฝากล่อง

"เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้ เฮ้ กรีน เกิดอะไรขึ้น เจ้าสบายดีไหม" ฮิคาริสังเกตเห็นว่าแองเจเล่กำลังทุกข์ทรมานจากอาการปวด

"ไม่มีอะไร....ข้าปวดหัว..." แองเจเล่ตอบเสียงเบา

"เจ้าถูกสาปจากผีงั้นหรือ สิ่งนี้แข็งแกร่งแค่ไหนกัน..." เรย์ไลน์ถามด้วยการขมวดคิ้ว

"ผีแข็งแกร่งกว่าที่เจ้าคิด" ฮิคาริพยักหน้า "ตัวที่ข้าพบในซักปรักหักพังบนที่ราบสูงแดงทมิฬสามารถ...."

หัวของแองเจเล่ยังปวดอยู่และหูของเขาก็กำลังอื้อ ฮิคาริ เรย์ไลน์ มอร์ริสซ่าและสติกม่ากำลังสนทนากันแต่เขาแทบจะไม่ได้ยินอะไร มันใช้เวลาประมาณสิบนาทีสำหรับอาการเหล่านี้ที่จะหายไป

เสียงของพ่อมดได้ชัดเจนอีกครั้ง

"มีเมืองข้างหน้าไหมสติกม่า" เรย์ไลน์มองไปที่สติกม่าหลังจากที่ฟังเรื่องเล่าของฮิคาริ

"เราจะใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือนเพื่อไปถึงเมืองถัดไป"

"ข้าคิดว่าเจ้าเวอร์เกินไป มันเป็นเพียงแค่ผี....เรามีพ่อมดห้าคนที่นี่" เรย์ไลน์ไม่เข้าใจว่าทำไมแองเจเล่ถึงทำราวกับว่าเขาไม่สามารถขยับได้

เรย์ไลน์ได้อ่านเกี่ยวกับดวงวิญญาณเร่ร่อนจากหนังสือพ่อมดมากมายและได้เรียนรู้ว่าสามารถกำจัดผีได้อย่างง่ายดายด้วยการโจมตีที่มีพลังงานบริสุทธิ์ เขาไม่เชื่อว่าพ่อมดจะถูกฆ่าด้วยคำสาปของพวกมัน

"ทำไมเราถึงไม่กำจัดผีและพักผ่อนในเมือง เราต้องการพักผ่อน การเดินทางมันทำให้เราเหนื่อย เจ้าว่ายังไง" เรย์ไลน์ถามเสียงเบา

จากนั้นเขาก็หันไปหาแองเจเล่และพูด "ขอโทษด้วยกรีน ข้าไว้ใจเจ้าในฐานะผู้นำทีมแต่เราได้มาถึงทวีปกลางแล้ว เนื่องจากสติกม่าเป็นคนคุ้นเคยกับพื้นที่ข้าคิดว่าเราควรปล่อยให้เขาเป็นผู้นำ"

"มันหายากที่ได้ยินเจ้าพูดมากเช่นนี้" ในที่สุดแองเจเล่ก็ฟื้นตัวจากอาการวิงเวียนศีรษะ เขาค่อยๆลดมือขวาลง "และแน่นอนว่ามันเป็นทางเลือกที่ดีที่ให้สติกม่าเป็นหัวหน้าถ้ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทีม ข้าไม่ว่าอะไร"

แองเจเล่เป็นผู้นำบนเรือเหาะเนื่องจากเขาชนะการต่อสู้และกลายเป็นเจ้าของเครื่องราง พวกเขาได้ละทิ้งเรือเหาะแล้วดังนั้นเขาจึงคิดว่ามันไม่เป็นไรถ้าคนอื่นไม่ต้องการฟังเขา อย่างไรก็ตามวิธีที่เรย์ไลน์แนะนำค่อนข้างแปลก เขาไม่แน่ใจว่าทำไมเรย์ไลน์ถึงต้องการอยู่เมืองนี้

"สติกม่า เจ้าเป็นคนตัดสินใจ เราควรจะอยู่ที่นี่หรือมองหาเมืองถัดไป" เรย์ไลน์หันไปหาสติกม่า

สติกม่าลังเล เขาต้องการที่จะตัดสินใจให้ดีที่สุดสำหรับทีมแต่เรย์ไลน์ก็ไม่มีความอดทน

เรย์ไลน์ได้ถึงขั้นคริสตัลแล้วและเขามั่นใจว่าเขาชนะแองเจเล่ได้ พลังจิตของเขาแข็งแกร่งพอที่จะเปิดใช้งานเทคนิคลับของตระกูลอย่างเต็มที่ เขาต้องการที่จะเป็นคนนำทีมแต่สติกม่ามาจากโอแมนดิสและชายคนนี้รู้เรื่องเกี่ยวกับพื้นที่นี้มากมาย

แองเจเล่ต้องการออกจากเมืองเนื่องจากเขารู้ว่าผีแข็งแกร่งแค่ไหนแต่เรย์ไลน์คิดว่าการขจัดภัยคุกคามนี้ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น เรย์ไลน์เป็นพ่อมดที่สมบูรณ์แบบและเขาไม่ต้องการสร้างความอับอายให้ชื่อของตัวเอง

สติกม่าลังเลชั่วครู่และในที่สุดก็ให้คำตอบ "เรย์ไลน์เป็นพ่อมดขั้นคริสตัล ข้าคิดว่าเขาสามารถต่อสู้กับวิญญาณได้ พวกเรามีห้าคนและศัตรูของเรามีเพียงตัวเดียว ข้าคิดว่าเราควรกลับเข้าไปในเมือง"

เรย์ไลน์เป็นพ่อมดเพียงคนเดียวที่ถึงขั้นคริสตัลในทีมแต่แองเจเล่สงสัยว่าเขาเชี่ยวชาญคาถาระดับสองหรือยัง มันดูเหมือนว่าสติกม่าไม่ต้องการโต้แย้งกับเรย์ไลน์เนื่องจากพวกเขายังต้องเดินทางไกลร่วมกัน

แองเจเล่มีสีหน้าว่างเปล่าบนใบหน้าแต่กำลังคิดเรื่องกล่องดำ

กล่องปรากฏมาจากที่ไหนสักแห่งและมีคำถามมากมายที่ไม่มีคำตอบ

"กล่องนี้คืออะไร มันมาจากที่ไหน ทำไมถึงเป็นข้า"

ชิปไม่ได้บันทึกตอนที่กล่องนี้ปรากฏ

ซีโร่ไม่มีประโยชน์มากนักเมื่อมันเป็นเรื่องผี มีข้อมูลไม่เพียงพอเกี่ยวกับวัตถุที่ไม่คุ้นเคย ชิปไม่คิดว่ามันเป็นภัยคุกคามและนี่คือเหตุผลที่ซีโร่ไม่ได้เตือนแองเจเล่เกี่ยวกับกล่อง

แองเจเล่ขบริมฝีปากเมื่อเขาฟังคำพูดของสติกม่า "งั้นแยกกันเป็นสองทีม ข้าจะอยู่ที่นี่ ไม่มีทางที่ข้าจะกลับเข้าไปในอาคารนั้น"

"กรีน เจ้าพูดจริงงั้นหรือ" เรย์ไลน์ถามเสียงเคร่งเครียด

"ใช่" แองเจเล่พยักหน้า เงาแดงที่ผิดปกติระบุว่าผีแตกต่างจากที่เขาเคยเจอมาก่อน เมืองนี้อาจจะเป็นอาณาเขตของมัน

"ข้าจะอยู่กับกรีน" มอร์ริสซ่าขัด

ฮิคาริพยักหน้าและมองไปที่เรย์ไลน์ "ข้าจะเข้าเมืองกับเจ้า ตอนนี้เจ้าเป็นพ่อมดขั้นคริสตัลแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าสามารถจัดการกับผีตัวนั้นได้ การโจมตีด้วยพลังงานบริสุทธิ์ของเจ้าควรจะแข็งแกร่งพอ"

"เอาล่ะ งั้นข้าจะรออยู่ที่นี่กับมอร์ริสซ่า" แองเจเล่พยักหน้า

"กรีน ข้าคิดว่าเจ้าเป็นคนที่กล้าหาญ" เรย์ไลน์ส่ายหัว "ช่างมันเถอะ อย่ามาเสียเวลากันอีกเลย"

เขาหันกลับไปและเข้าเมืองไปพร้อมกับฮิคาริและสติกม่าทันที