Chapter 44: เจ้าชายกำลังกลับบ้าน – 1 (ส่วนที่2)

“มันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่ ทำไมเจ้าถึงถามอีกกันละ?”

รวนเอียงคอ เขาไม่เข้าใจถึงเจตนาที่อยู่ด้านหลังคำถามนี้

ฮาร์แมนพูดต่อ “ถ้าเจ้าชายองค์ที่เจ็ดแอบซ่อนตัวตนที่แท้จริงของเขาไว้อยู่ตลอดกันละ? ถ้าเขายอมรับชะตากรรมตัวเองที่ถูกปฏิบัติเหมือนกับเป็นขยะ เพื่อท่านหญิงยูริเซียกันละ? ถ้าเขาทำมันเพื่อทำให้ตัวเองได้พัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองกันละ เขา...แสร้งทำตัวเป็นคนที่ย่ำแย่และ...เขายังตั้งใจที่จะโดนขับไล่กันละครับ...”

เจ้าชายมองไปที่ฮาร์แมนด้วยดวงตาที่ดูสงสารและสมเพช “มันเหมือนกับว่าการที่เจ้าไปดูแลเจ้าโง่นั่นเป็นเวลานานนั้นทำให้ความคิดของเจ้าแปดเปื้อนไปด้วยสินะ ฮาร์แมน”

“...”

“เส้นทางที่เจ้าเดินทางมามันคงยาวและเหนื่อยเกินไปสินะ เจ้าคงจะเหนื่อยจากเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ต้องพูดถึงการรับมือกับเจ้าโง่นั่นมันก็น่าเหนื่อยใจเหมือนกัน เจ้าควรไปพักผ่อนซะนะ”

มันเป็นไปเหมือนกับที่ฮาร์แมนคิด ไม่มีใครเชื่อในคำพูดของเขาเลย เอาเถอะ สิ่งที่เจ้าชายองค์ที่เจ็ดทำมันเกินกว่าที่คนอื่นจะรับได้

ยังไงก็ตาม เขายังคงไม่ยอมแพ้

เจ้าชายองค์ที่เจ็ดลับคมมีดเพื่อที่จะล้างแค้นอยู่ในตอนนี้ ไม่สำคัญว่าเขาจะมีพละกำลังมากเพียงใด มันก็จะล่มสลายลงอย่างง่ายดาย ถ้าไม่มีใครคอยเป็นเสาหลักสนับสนุนเขา

เสาหลัก มันจำเป็นสำหรับเด็กหนุ่ม

ฮาร์แมนถอนหายใจออกมา

เขาวางแผนใหม่อีกครั้งหนึ่งและรีบกลับไปยังดินแดนวิญญาณแห่งความตาย

**

หลายสัปดาห์ผ่านพ้นไป ตั้งแต่วันที่สิ้นสุดลงของ ‘คลื่นแห่งความตาย’ แต่ว่าปราสาทโรเนียยังคงไม่ได้กลับมาสู่สถานะปกติ

กริลขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจัดระเบียบศพที่ฝังอยู่ใต้น้ำแข็ง

“ฉันจะต้องทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน?”

เขาเป็นชาวนา ไม่ใช่คนที่คอยดูแลศพซักหน่อย ยังไงก็ตาม เขาไม่ได้บ่นออกมาดังเท่าไหร่ มันเป็นเพราะว่า...

“ฟู่ววว..”

เจ้าเมืองโรเนียลงมาดูงานด้วยตาของเขาเอง รวมทั้งอัศวินด้วย

“คนแบบเขาถูกลดตำแหน่งลงมาที่แบบนี้ได้ยังไงกันเนี่ย?”

กริลเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ ในขณะที่เขาทำแบบนั้น เพื่อนบ้านของเขา ฮานส์ซึ่งเป็นนักล่าก็ลอบเข้ามาใกล้เขา

“กริล เร็วเข้า รับนี่ไป…!”

ฮานส์หยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋าเสื้อและใส่เข้าไปในกระเป๋าของกริล

“นี่คืออะไร?”

“มันเป็นบางสิ่งบางอย่างที่มาจากอันเดท รีบไปก่อนที่ยามจะถาม”

“อะไรวะเนี่ย...”

ฮานส์เหมือนจะเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อของตัวเองด้วยเหมือนกัน เมื่อกระเป๋าของเขามันตุงเหมือนกัน

“ฉันกำลังจะบอกเจ้าว่ามันมีของล้ำค่ามากมายถูกพบที่นี่...”

“...”

กริลเหลือบมองทหารที่กำลังทำหน้าที่ของพวกเขา ก่อนที่จะดูกระดาษที่ฮานส์มอบมาให้กับเขา เมื่อเขาไม่เคยถูกสอนการอ่านหนังสือมาก่อน เขาจึงไม่รู้เจ้าสิ่งนี้มันคืออะไร แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม กระดาษมันเป็นของล้ำค่าที่ชนชั้นสูงชอบใช้กัน

มันดูเก่าแก่จากการที่กระดาษมันฉีกขาดออกและมันมีหมึกดำลงไว้ในนั้น ซึ่งมันดูล้ำค่ายิ่งกว่าเดิม

กริลรีบใส่แผ่นกระดาษลงในกระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง

เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เขาควรจะให้ชาร์ลอตต์ไปถามเจ้าชายว่าเจ้าสิ่งนี้มันคืออะไร

และมันคงจะดีกว่านี้ ถ้าของชิ้นนี้มันทำเงินให้กับเขาบ้าง

กริลยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้นและกลับไปทำหน้าที่จัดการศพต่อ

**

(มุมมองอัลเลน)

“เป็นไปตามที่ฉันคิดเลย มันรสชาติดีจริงด้วย!”

ฉันนั่งอยู่ตรงขอบเตียงและจ้องมื้ออาหารที่อยู่บนโต๊ะ

สิ่งแรกที่ฉันทำคือการใช้ช้อนตักชิมน้ำซุปและตัดเนื้อชิ้นเนื้ออย่างช้าๆ ด้วยวิชาการใช้มีดมือสมัครเล่นของฉัน ก่อนที่จะตักมันเข้าปาก

อา ฉันโคตรมีความสุขเลย

นี่มันเป็นความพึงพอใจที่ฉันคาดหวังอยู่ตลอด!

นี่สินะสัมผัสของความสุข! มันเป็นบางสิ่งบางอย่างที่ฉันไม่มีทางรู้สึกถึงตอนที่ฉันทำงานเป็นคนดูแลสุสาน

“....การไม่ได้เคลื่อนไหวไปไหนอย่างอิสระมันก็ค่อนข้างดูเป็นคนขี้เกียจอยู่แหะ”

ฉันก้มมองร่างกายของตัวเอง ในตอนนี้ แขน ขา ร่างกายทั้งร่างของฉัน รวมทั้งหัวด้วยต่างถูกพันด้วยผ้าพันแผลกันทั้งหมด

มันดูเหมือนกับมัมมี่เลย

ตามคำพูดของนักบวชที่ดูแลฉัน ฉันตกอยู่ในสภาพโคม่าเป็นเวลาถึงสามสัปดาห์หรือมากกว่านั้น

มันเป็นเพราะการใช้พลังศักดิ์สิทธิ์จนเหือดแห้ง มันมากถึงขนาดที่คนธรรมดาทั่วไปจะกลายเป็นคนพิการเลย แต่....มันเหมือนกับว่าเขาอยู่ในสภาพที่โอเคดีแล้วตอนนี้

ฉันถูกป้อนน้ำศักดิ์สิทธิ์และยามากมายในช่วงการพักผ่อนสามสัปดาห์ แม้ว่าจะเป็นแบบนั้น กระดูกของฉันยังคงไม่ได้ฟื้นตัวดีเลยสักนิด มันยังมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าทางจิตใจของฉันอีกด้วยเช่นกัน นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมฉันต้องการพักผ่อนให้นานกว่านี้ นี่คือสิ่งที่ฉันถูกบอกมา

ไม่ว่ามันจะเป็นแบบไหนก็ตาม มันหมายความว่าฉันไม่จำเป็นต้องมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการในสถานการณ์ทั่วไปของปราสาทโรเนีย

บอกได้เลยว่ามันเป็นผลลัพธ์ที่ดี

“ท่านมีความสุขกับรสชาติของมันไหมคะ?”

ฉันเหลือบตามองไปที่ด้านข้าง หลังจากที่ได้ยินคำถามนี้

ชาร์ลอตต์ที่ยืนอยู่ข้างเตียงจ้องมาที่ฉัน ใบหน้าของเธอยังคงไร้ความรู้สึกอยู่แช่นเดิม แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

สำหรับฉันแล้ว มันเหมือนกับว่าเธอกำลังรอฟังความรู้สึกของฉันต่อมื้ออาหารที่เธอตั้งใจทำ

ฉันโบกช้อนและตอบกลับ “มันโคตรอร่อยเลยละ”

“..ขอบคุณค่ะ.

ชาร์ลอตต์ยิ้มบางๆ

เมื่อมองเห็นเธออีกครั้งหนึ่ง ฉันก็ขมวดคิ้ว

เจ้าเด็กคนนี้ ไม่ว่าฉันจะดูยังไง เธอก็ดูไม่เหมือนคนธรรมดาเลยสักนิด

ถ้าเจ้าแม่มดที่ชื่อมอร์กาน่ามันอ่อนแอ เพราะเธอใช้พลังมารจนหมดตัว ถ้ามันเป็นแบบนั้นแล้ว ตอนที่สู้กับแวมไพร์มันจะกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย

การป้องกันการโจมตีจากลมหายใจของเคานต์แวมไพร์ได้โดยโล่โลหะแบบนั้น มันเป็นภาพที่เหมือนกับฮีโร่อย่างมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่พบเห็นได้จากเรื่องเล่าในตำนานเท่านั้น

แน่นอนว่าทั้งกริลและฉันคอยช่วยเธอไว้ แต่ว่าความแข็งแกร่งที่เธอใช้ในการยืนทนการโจมตีนั้นหลายต่อหลายวินาที ด้วยตัวของเธอเอง มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เด็กหญิงธรรมดาทั่วไปที่อายุเท่าเธอจะทำได้

...ฝ่าบาท ท่านรู้จักเด็กหญิงคนนี้ไหมครับ?

นักบวชนับไม่ถ้วน หมอยาและหมอต่างถูกส่งมาที่ปราสาทโรเนีย การดูแลรักษาของฉันรวมทั้งชาร์ลอตต์ต่างถูกรักษาโดยหมอที่เก่งที่สุด ซึ่งถูกส่งมาจากราชวงศ์

เด็กคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปค่ะ ฝ่าบาท มันเป็นเรื่องที่ยากที่จะพิจารณาว่าร่างกายของเธอเป็นมนุษย์ค่ะ

นี่คือข้อสรุปของหมอหลังจากที่ตรวจร่างกายของชาร์ลอตต์ไป เธอไม่ได้เป็นคนธรรมดาทั่วไปก็จริง แต่มันยังยากที่จะพิจารณาว่าเธอเป็นมนุษย์อีก?

แต่ว่าเธอเป็นแบบนั้นเพราะพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังมารได้ทำปฏิกิริยากัน?

ใช่ มันเกิดขึ้นมาก่อน

ชาร์ลอตต์ถูกกินโดยซอมบี้หนูในหมู่บ้านของเธอและมีพลังมารได้แฝงตัวเข้าไปในร่างกายของเธอ หลังจากนั้นเธอก็ถูกโยนลงไปในบ่อน้ำที่สร้างขึ้นด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์

ถ้ามันเป็นแบบนั้นแล้ว ปกติแล้วคนที่โดนแบบนั้นจะตาย ไม่ก็กลายเป็นคนพิการไปเลย แต่ว่ากรณีแบบนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน มันเกิดขึ้นเมื่อห้าสิบปีก่อน เมื่อองค์จักรพรรดิต่อสู้กับราชาเนโครแมนเซอร์เอม่อนและเขาตกอยู่ในสภาพโคม่าหลังจากนั้น

ฉันตักซุปกินและนึกถึงสิ่งที่หมอพูดกับฉันต่อ

ตอนนั้น องค์จักรพรรดิได้ก้าวข้ามข้อจำกัดของมนุษย์ไป การปะทะกันระหว่างพลังมารและพลังศักดิ์สิทธิ์ได้ทำลายร่างกายของเขาและได้สร้างร่างกายของเขาขึ้นมาใหม่ มันเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมาก มันเหมือนกับว่าร่างกายของเขาผ่านการวิวัฒนาการไป

เมื่อโดนพลังมารเข้าไป จักรพรรดิได้รับประสบการณ์ที่เหมือนตายไปและได้รับการฟื้นคืนชีพโดยพลังศักดิ์สิทธิ์ กระดูกของเขาถูกบดขยี้และผิวหนังของเขาเน่าเปื่อยไป ก่อนที่จะถูกเสริมสร้างขึ้นใหม่ เขาอ้วกเลือดที่เสียออกไปและสร้างเลือดใหม่ขึ้นมาแทน

แม้ว่าร่างกายภายนอกของเขาจะเป็นเหมือนกับพวกเรา เขาได้กลายเป็นสุดยอดมนุษย์ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ธรรมดาทั่วไป นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมฝ่าบาทถึงสามารถจัดการเนโครแมนเซอร์ลงได้ มันเป็นเพราะว่าเขาได้รับความแข็งแกร่งเช่นนั้นมา

พูดตามตรงแล้ว มหาวีรบุรุษ เคลต์ ออโฟเซ่คือซูเปอร์แมน

ฉันจ้องไปที่ชาร์ลอตต์ก่อนที่จะใช้ ‘เนตรจิต’

[ชื่อ : ชาร์ลอตต์

อายุ : 16

ความสามารถ : ทำอาหาร ขยันขันแข็ง มีสมาธิที่สุดยอดมาก มีวิชาดาบที่ย่ำแย่ ร่างกายเหนือมนุษย์ มีศักยภาพหลายอย่าง

ฉันจะทำงานให้หนัก เพื่อที่จะช่วยเหลือเขาให้ได้!]

“...?”

ชาร์ลอตต์เอียงคอและแตะบนหน้าของเธอเอง เธอคงกำลังครุ่นคิดอยู่ว่า ‘มีอะไรติดอยู่บนใบหน้าของฉันหรือเปล่ากันนะ?’

“..การเกิดใหม่ที่ลึกลับที่เกิดในนิยายกำลังภายในก็เกิดขึ้นในโลกใบนี้เหมือนกันด้วยแหะ”

มันเหมือนกับว่าเด็กหญิงคนนี้มีชะตาที่จะกลายเป็นฮีโร่หรืออะไรแบบนั้น

เพียงแค่ฉันกำลังจะกลับไปกินสเต็กของฉันต่อ ใครบางคนก็เคาะประตูและเดินเข้ามา

“ขอโทษที่รุกล้ำเข้ามาครับ ฝ่าบาท”

พาลาดินฮาร์แมนเดินเข้ามาข้างใน เขาดูมีมารยาทอย่างมาก ซึ่งมันแตกต่างไปกับก่อนหน้านี้ ฉันเอาแต่สงสัยว่าเขาหายไปไหนมาหลายวัน แต่เขาก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว

“โอเค เอาละ? มีอะไร?”

ไม่ใช่ว่าเขากำลังจะบอกฉันให้กลับไปยังโบสถ์และทำหน้าที่เดิมนะ หรือว่าฉันจะต้องคอยทำหน้าที่ดูแลปราสาทโรเนียต่อ แม้ว่าฉันกำลังจะฟื้นตัวอยู่ก็ตาม?

ฉันคงจะปฏิเสธคำเชิญชวนแบบนั้นอย่างแน่นอน

เอาเถอะ เขาคงไม่บังคับผู้ป่วยที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลแบบฉันไปใช้แรงงานหรอกนะ

ยังไงก็ตาม สิ่งที่ฮาร์แมนพูดมันเกินกว่าที่ฉันคาดคิดไปมาก

“องค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์อัญเชิญท่านครับ ฝ่าบาท”

“อะไรนะ…?”

“ฝ่าบาท จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ เคลต์ ออโฟเซ่ได้ออกคำสั่งให้ท่านกลับพระราชวังทันทีครับ ฝ่าบาท”

ฉันทำส้อมในมือตกลงกับพื้น หลังจากที่เขาพูดซ้ำออกมาอีกครั้งหนึ่ง