บทที่ 25 กลับสู่พิภพเฉิงมัง ไม่ใส่ใจปกปิด สั่นสะเทือนทั่วจักรวาล!
บทที่ 25 กลับสู่พิภพเฉิงมัง ไม่ใส่ใจปกปิด สั่นสะเทือนทั่วจักรวาล!
พลังอำนาจของคำสั่งจักรพรรดิยังไม่จางหายไป ผู้เป็นใหญ่แห่งตระกูลเหิงกู่ก็รีบมาถึงแล้ว
เพราะเขาเป็นห่วงว่าในช่วงเวลาที่เหลืออยู่นี้ อาจจะเกิดความผันผวนอะไรขึ้น จึงรีบเสด็จมาก่อนเวลา เพื่อปกป้องสถานที่แห่งนี้
"ดื้อรั้นไม่ยอมรับความจริง คิดว่าคำสั่งจักรพรรดิแค่หนึ่งม้วนจะคุ้มครองพวกเจ้าได้ไปตลอดชีวิตหรือ ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!"
ผู้เป็นใหญ่แห่งตระกูลเหิงกู่แค่นเสียงเย็นชา แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
บัดนี้เขาได้มาถึงด้วยตนเองแล้ว คอยปกป้องสถานที่แห่งนี้ ตระกูลกู้จะไม่มีโอกาสรอดพ้นจากความตายแม้แต่น้อย!
............
ณ ทะเลอนธการนอกอาณาเขต
ไม่รู้เดินทางมานานเท่าไร ในที่สุดกู้เฉินก็หยุดฝีเท้า ประกายตาที่มองไปข้างหน้าเต็มไปด้วยความคิดถึงและความรู้สึกซับซ้อน
"พิภพเฉิงมัง... เวลาผ่านไปเก้าหมื่นปี… ในที่สุดข้าก็ได้กลับมา"
กู้เฉินพึมพำเบาๆ
เบื้องหน้าเขาคือรอยแยกในมิติอวกาศที่มีความยาวถึงร้อยหลี่
ผ่านรอยแยกในมิติอวกาศนี้ไป ก็คือพิภพเฉิงมัง
ภายในพิภพเฉิงมัง คือจักรวาลอันไร้ขอบเขต มีดวงดาวนับไม่ถ้วน แต่ดาวบรรพกาลที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่กลับมีเพียงน้อยนิด
สถานที่ที่ตระกูลกู้ตั้งถิ่นฐานอยู่ ก็คือดินแดนตะวันออกแห่งวิถีเต๋าในทวีปเฉิงมังของพิภพเฉิงมัง
"ไปกันเถอะ!"
เพียงหยุดพักชั่วครู่ กู้เฉินก็เดินผ่านรอยแยกในมิติอวกาศนั้น มาถึงห้วงอวกาศอันว่างเปล่าและเงียบสงัดที่ชายขอบจักรวาล
ในพิภพเฉิงมัง จักรวาลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แม้แต่ผู้ที่มีร่างกายสามารถข้ามห้วงอวกาศในระดับเซียน ตลอดชีวิตก็ไม่อาจข้ามจักรวาลได้ทั้งหมด ได้แต่พึ่งพากลวิถีข้ามมิติที่สร้างขึ้นระหว่างดวงดาวต่างๆ
แต่สำหรับกู้เฉินแล้ว การข้ามฝั่งมหาสมุทรแห่งดวงดาวนับล้าน เป็นเพียงแค่ความคิดชั่วขณะเท่านั้น
"พิภพเฉิงมัง ข้ากลับมาแล้ว!"
ผ่านไปเก้าหมื่นปี ได้กลับมาเหยียบบนแผ่นดินบ้านเกิดอีกครั้ง กู้เฉินไม่อาจซ่อนความปั่นป่วนในใจได้
ในขณะนี้ ท่ามกลางห้วงอวกาศอันรกร้างว่างเปล่า กระแสพลังจักรพรรดิกำลังแผ่ขยาย กระแสพลังนั้นสั่นสะเทือนเก้าชั้นฟ้าเบื้องบน และกดทับเก้าชั้นพิภพเบื้องล่าง!
วิถีแห่งสวรรค์ราวกับรับรู้บางสิ่ง หลั่งรัศมีอันไร้ขอบเขตลงมา ทีละเส้น ทีละสาย ปกคลุมทั่วร่างของกู้เฉิน เหมือนแม่น้ำแห่งสรวงสวรรค์อันเจิดจ้า ล้อมรอบเขาไว้!
นี่คือตำแหน่งจักรพรรดิอันสูงส่งที่แท้จริง สรรพสิ่งและสรรพชีวิตที่อยู่ ณ ที่นี้ ล้วนต้องยอมจำนน ก้มหัวต่อกู้เฉิน และเคารพบูชาอย่างจริงใจ
"ถึงเวลากลับบ้านแล้ว"
กู้เฉินสงบจิตใจ พึมพำเบาๆ จากนั้นก็ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว มุ่งหน้าไปยังทิศทางของทวีปเฉิงมัง
เมื่อเขาก้าวเท้าออกไป ทั้งห้วงอวกาศก็ถอยหลังไป ราวกับว่าเขาเคลื่อนที่เร็วเกินกว่าความเร็วของสรรพสิ่งในโลก ก้าวเข้าสู่อาณาเขตของกาลเวลานิรันดร์ หนึ่งก้าว เท่ากับหมื่นปี!
เมื่อเขาเดินไปข้างหน้า วิถีทั้งมวลก็เกิดการตอบสนอง บนเส้นทางที่เขาต้องเดินผ่านไป เกิดปรากฏการณ์ประหลาดนานาประการ
ที่นั่น รัศมีศักดิ์สิทธิ์หลายส่วน แสงรุ้งพวยพุ่งหลายสาย ปูทางเป็นถนนสีทองเจิดจ้า บนนั้นมีมังกรแท้กระโจนขึ้นฟ้า หงส์แดงขันร้อง พยัคฆ์ขาวคำรามสู่ท้องฟ้า เต่าดำนำทาง และปรากฏการณ์ประหลาดอื่นๆ อีกมากมาย!
นี่นับว่าเป็นปาฏิหาริย์ชนิดหนึ่ง มิใช่กู้เฉินตั้งใจกระทำ แต่เป็นเพราะวิถีแห่งสวรรค์ของพิภพเฉิงมังยอมรับในผลลัพธ์อันสูงส่งของเขา จึงบันดาลให้เกิดทัศนียภาพมหัศจรรย์นี้
และกู้เฉินก็ไม่ได้ปกปิดกระแสพลังจักรพรรดิของตนเองแต่อย่างใด ปล่อยให้แผ่ขยายไปทั่วทุกทิศ ทำให้การตอบสนองของวิถีแห่งสวรรค์ยิ่งชัดเจนและเข้มข้น จึงก่อให้เกิดภาพอันตระการตานี้!
นี่เป็นภาพที่สั่นสะเทือนทั่วทั้งจักรวาลอย่างแท้จริง
ถนนสายทองคำ ยิ่งใหญ่ตระการตา ทอดยาวจากชายขอบจักรวาล พาดผ่านจักรวาลอันกว้างใหญ่ มุ่งหน้าไปยังทวีปเฉิงมัง
ในขณะนี้ ณ ห้วงลึกของจักรวาล บนดาวบรรพกาลมากมาย สรรพสิ่งและสรรพชีวิตล้วนรับรู้ถึงบางสิ่ง สัมผัสได้ถึงกระแสพลังจักรพรรดิอันยิ่งใหญ่ในจักรวาล ต่างพากันคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว หันหน้าไปทางห้วงลึกของจักรวาล ก้มศีรษะ และกราบไหว้!
"เกิดอะไรขึ้น? มีผู้มีวรยุทธ์ระดับจักรพรรดิเสด็จมาหรือ?!"
ณ ดาวบรรพกาลดวงหนึ่งในห้วงลึกของจักรวาล เซียนผู้เฒ่าท่านหนึ่งถูกปลุกให้ตื่นด้วยกระแสพลังอันยิ่งใหญ่ที่แผ่ขยายมาไกล ทันทีที่ตื่นขึ้นมาก็ขวักไขว่ลอยตัวขึ้น ร่างกายเข้าสู่ห้วงอวกาศ ตั้งใจจะตามรอยถนนสายทองคำนั้นไป ติดตามรอยเท้าของจักรพรรดิผู้ลึกลับนี้ เพื่อสืบให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เซียนผู้เฒ่าผิดหวังจนถึงขั้นสิ้นหวัง เพราะเขาช้าเกินไป ไม่อาจไล่ตามทัน
เขาเพียงแค่เห็นร่างหนึ่งที่มีรัศมีศักดิ์สิทธิ์มากมายห่อหุ้มอยู่ก้าวเดินผ่านมา แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ก็ไม่เห็นร่องรอยของอีกฝ่ายแล้ว
อีกฝ่ายนั้นเร็วเกินไป ใต้ฝ่าเท้าของเขาเต็มไปด้วยลวดลายวิถี ไม่จำเป็นต้องใช้กลวิถีข้ามมิติใดๆ แค่ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ก็ข้ามหมื่นลี้ไปแล้ว แม้แต่เซียนโบราณ ก็ไม่อาจจะตามเขาทัน
"ทวีปเฉิงมัง..."
กู้เฉินพึมพำเบาๆ เขาไม่ได้ปกปิดกระแสพลังของตน ไม่มีความคิดที่จะซ่อนเร้นร่องรอยแม้แต่น้อย หรืออีกนัยหนึ่ง เขาไม่ใส่ใจที่จะทำเช่นนั้น
เขาคือเทพจักรพรรดิ สามารถกดทับสรรพสิ่งในโลกนี้!
แม้ว่าจะให้ตระกูลจักรพรรดิเหล่านั้นรู้ว่าเขากลับมาแล้ว จะเป็นอย่างไร? เมื่อเผชิญหน้ากับพลังอันเด็ดขาด แผนการและการคำนวณทั้งมวล ล้วนไร้สีสันและไร้พลัง ผู้ที่ควรถูกชำระความผิด ไม่มีทางหนีรอดไปได้สักคน!
เมื่อกู้เฉินเดินไปข้างหน้า ผู้ทรงพลังระดับสูงสุดในพิภพเฉิงมังหลายท่านก็ถูกปลุกให้ตื่น
สายตาหลายคู่ สาดประกายจากที่ต่างๆ ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ มองตรงไปยังทิศทางที่กู้เฉินผ่านไป!
สายตาเหล่านั้น เย็นชาและเยือกเย็น ราวกับสามารถสั่นสะเทือนทั้งโบราณกาลและปัจจุบัน สามารถมองทะลุจักรวาลอันกว้างใหญ่ด้วยเพียงแววตาเดียว!
"กระแสพลังของผู้มีวรยุทธ์ระดับจักรพรรดิ... ในจักรวาลเฉิงมังนี้ ยังมีผู้ที่บรรลุตำแหน่งจักรพรรดิอีกหรือ?"
"ไม่น่าใช่ กระแสพลังนั้นเข้มแข็งหาใดเปรียบ ไม่เหมือนผู้ที่เพิ่งก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิ แม้แค่ได้เห็นเพียงแวบเดียว ก็ยังทำให้ข้าประทับใจอย่างลึกซึ้ง"
"แล้วจะเป็นผู้ใดเล่า?"
"ไม่ทราบ ท่านผู้นี้จากไปเร็วเกินไป ไม่ได้หยุดพัก ยากที่จะดูให้ออกว่าเป็นใคร"
"ฮึๆ กระแสพลังนี้ กลับคล้ายคลึงกับผู้คุ้นเคยจากเก้าหมื่นปีก่อนผู้นั้นอยู่บ้างนะ"
"ผู้คุ้นเคยจากเก้าหมื่นปีก่อน... อย่าบอกนะว่าเป็นกู้เฉินผู้นั้น? เป็นไปไม่ได้ แม้ว่าเขาจะไม่ตายในทะเลอนธการในปีนั้น เวลาหนึ่งแสนปีก็เพียงพอที่จะสังหารเขาแล้ว"
"ไม่แน่ใจ ไม่แน่ใจ ให้ข้าลองดูให้ชัดๆ อีกครั้ง..."
เมื่อกู้เฉินเดินผ่านไปไกล จิตวิญญาณอันใหญ่ยักษ์และมหาศาลหลายสายก็ชนกันและรวมกันในห้วงอวกาศ เพียงแค่เศษเสี้ยวของพลังจิตตกลงมา ก็ทำให้ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่นี้บิดเบี้ยวและสั่นสะเทือน
แต่ไม่นานนัก เศษเสี้ยวของจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่เหล่านั้น ก็สงบลงทั้งหมด
พวกเขาเพียงแค่ถูกกระแสพลังจักรพรรดิที่กู้เฉินปล่อยออกมากระตุ้นเท่านั้น แต่เมื่อกู้เฉินรีบผ่านไปไกลอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าโบราณเหล่านี้ก็ขี้เกียจที่จะสืบค้นให้ลึกซึ้ง
ถึงอย่างไรฝ่ายนั้นก็ไม่ได้มาหาตนอยู่แล้ว ไยต้องสืบเสาะให้มากความ?
......
ทวีปเฉิงมัง ดินแดนตะวันออกแห่งวิถีเต๋า
จักรพรรดิเตรียมบรรลุแห่งตระกูลเหิงกู่มองลงมาจากเบื้องบน สายตามองไปยังพื้นที่ของตระกูลกู้ แววตาเย็นชาและเยือกเย็นของเขายิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
เขารับรู้ได้แล้ว
คำสั่งจักรพรรดิที่ม้วนอยู่เหนือตระกูลกู้นั้น พลังจักรพรรดิที่ซ่อนอยู่ภายในค่อยๆ อ่อนแรงลง
คาดว่าอีกไม่เกินครึ่งวัน คำสั่งนั้นก็จะหมดฤทธิ์โดยสิ้นเชิง ไม่อาจปกป้องตระกูลกู้ได้อีกต่อไป
และเมื่อถึงเวลานั้น ก็จะเป็นเวลาที่เขาจะทำลายล้างตระกูลกู้อย่างราบคาบ!
(จบบท)