Chapter 11: เจ้าชายเป็นนักล่าแม่มด -2 (ส่วนที่ 1)

ซอมบี้ศักดิ์สิทธิ์นับสิบตัวปรากฎขึ้นเบื้องหน้าฉัน

ไหล่ของซอมบี้ที่พึ่งถูกอัญเชิญขึ้นมาใหม่ตกไปด้านหน้า พวกมันเงยศีรษะขึ้นมาเล็กน้อยแล้วจับภาพที่อยู่รอบตัว จากนั้น ขากรรไกรของพวกมันก็อ้าออกมากว้างหลังจากที่เห็นซอมบี้หมี

ปากของพวกมันแต่ละตัวกว้างมากจนทำให้กระดูกกรามของพวกมันเคลื่อนจริงๆและแก้มของพวกมันก็เกือบจะฉีกออกมาแล้วด้วย และจากนั้นเอง...

ฮึ่มมม!!

เหมือนกับว่าเสียงสวดเมื่อครู่ก่อนเป็นแค่เรื่องโกหก พวกมันส่งเสียงร้องออกมาน่ากลัวกว่าอันเดทปกติซะอีก กล้ามเนื้อของพวกมันบิดเบี้ยวและขยับไปมา เส้นเลือดขยายตัวขึ้นตรงฝ่าเท้าที่พวกมันกดลงไปที่พื้น

ซอมบี้ศักดิ์สิทธิ์สิบตัวกำลังอยู่ในท่าพร้อมตะครุบ จากนั้นพวกมันก็พุ่งตัวออกไปด้วยการถีบพื้น พวกมันทะลวงการป้องกันของหมีด้วยความเร็วอันน่าประทับใจ

พวกมันฉีกกระชากขนกับหนังของหมีอย่างรวดเร็วและรุนแรงด้วยเล็บอันคมกริบของพวกมัน

โฮก??

ซอมบี้หมีมีทีท่าสับสน หนังบนร่างของมันที่ได้รับความเสียหายเริ่มถูกละลาย

โฮกกกกก!!

ซอมบี้ศักดิ์สิทธิ์อ้าปากออกมากว้างแล้วเข้าตะครุบซอมบี้หมี พวกมันกัดและฉีกเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ไปทีละนิด หนังหนาๆของมันถูกกัดทะลุในขณะที่กล้ามเนื้อเน่าๆของมันเริ่มยืดออกเหมือนกับชีสที่กำลังละลายก่อนที่จะขาดออกจากกันในที่สุด

ซอมบี้ศักดิ์สิทธิ์สิบตัวฉีกกระชากและกัดกินหมีอันเดทอย่างไม่ลดละ เจ้าสัตว์ประหลาดตัวใหญ่คำรามโหยหวนออกมาทุกครั้งที่เสียงเคี้ยวและเสียงฉีกกระชากดังก้องในถ้ำ ร่างกายอันใหญ่ตัวของมันเริ่มไม่มั่นคงและมันก็เริ่มมองหาทางหนี

“ได้ผลแฮะ”

ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อย ฉันเริ่มเชื่อแล้วว่าฉันอาจจะสามารถรอดไปจากอุปสรรคนี้ได้

ไม่ใช่แค่ซอมบี้ศักดิ์สิทธิ์พวกนี้จะมีความเร็วและพลังบุกที่เพิ่มขึ้น แต่ความแข็งแกร่งทางร่างกายของพวกมันยังอยู่คนละระดับกับตัวอื่นๆด้วย นอกจากนี้จากที่ฉันเห็นความสามารถในการโจมตีของพวกมันยังสูงกว่าซอมบี้ทั่วๆไปอีก

ใช่แล้ว นี่คือคำตอบที่ถูกต้อง สมกับเป็นอาชีพเนโครแมนเซอร์จริงๆ การเล่นเกมส์โดยเน้นจำนวนเข้าว่าคือวิธีที่ดีที่สุด

หนังสัตว์ประหลาดหรือเกมส์ RPG ทั่วๆไปก็เคยแสดงสิ่งนี้ให้เห็นแล้วไม่ใช่หรอ? ความสกปรกของตัวละครห้าคนหรือมากกว่าที่รุมกินโต๊ะสัตว์ประหลาดที่เป็นบอส!

เกมส์เน้นจำนวนไม่ได้สนใจว่าคุณจะเป็นพวกเหนือมนุษย์รึเปล่า นี่แหล่ะคือเหตุผล....!

ทันใดนั้นเองซอมบี้หมีก็ยกอุ้งมือของมันขึ้นมาแล้วฟาดลงมาใส่ซอมบี้ศักดิ์สิทธิ์

ผัวะ!!

มาพร้อมกับเสียงที่สั่นสะเทือนเป็นวงกว้าง ร่างกายท่อนบนของซอมบี้ศักดิ์สิทธิ์สองตัวถูกฉีกครึ่ง แล้วพวกมันก็กระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหินของถ้ำ

ฉันตัวแข็งทื่อในทันที ฉันมองไปทางซอมบี้ที่โดนซัดไปกระแทกกับกำแพงก่อนที่จะมองกลับมาที่ซอมบี้หมี

เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวใหญ่ฟาดอุ้งมือของมันลงมาอีกครั้ง

อุ้งมือที่ทั้งกว้างและหนักของมันกระแทกลงมาและฉีกกระชากร่างของซอมบี้ศักดิ์สิทธิ์ที่สิ้นหวังเหมือนกับเศษผ้าที่ชำรุด

และด้วยเหตุนี้เอง ในขณะที่ซอมบี้กำลังค่อยๆแทะหมีอันเดทอย่างสุดความสามารถของพวกมัน สิ่งที่เป็นอันตรายก็เหวี่ยงทั้งร่างของพวกมันอัดใส่ กำแพงหิน

ตูม!!

ซอมบี้ศักดิ์สิทธิ์สามตัวที่กำลังเกาะหมีแน่นถูกขยี้จนแบนแล้วถูกเหวี่ยงกระเด็นไปในชั่วพริบตา

บางทีตอนนี้มันคงจะรำคาญเกินกว่าที่จะมามัวสนใจแล้ว เพราะซอมบี้หมีเมินตัวที่เหลือที่ยังคงเกาะร่างของมัน แล้วเริ่มเดินตรงมาหาฉัน

ฉันทำได้แค่จ้องมองสัตว์ประหลาดที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยความสับสน

“...ฉันคงจบเห่แล้วหล่ะ”

ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าสิ่งนี้จะแข็งแกร่งขนาดนี้ ฉันหมายถึง มันไม่ดูเก่งเกินไปหน่อยหรอต่อให้เป็นซอมบี้หมีก็เถอะ!?

แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็จำเป็นต้องออกไปจากที่แห่งนี้ ไอ้เจ้านี่มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันสามารถสู้ตรงๆได้เลย

“ฉันเริ่มหนีน่าจะดีกว่า....!”

ดวงตาของหมีถลึงกว้างอย่างฉับพลันก่อนที่มันจะก้มตัวลงอย่างรวดเร็ว เหมือนกับสปริงดีด มันพุ่งเข้ามาหลังจากที่ถีบพื้น แม้ว่ามันจะมีร่างกายที่ใหญ่โตและหนักหน่วง แต่มันน่าจะเป็นนักล่าที่เร็วที่สุดแล้วเมื่อได้เห็นความสามารถในการพุ่งมาข้างหน้าของมัน

กรงเล็บที่ทั้งใหญ่และยาวจนฉันเกือบจะมองผิดเป็นเคียวยมทูตได้เหวี่ยงเข้าใส่ฉันอย่างว่องไว

เวรเอ๊บ....!

ฉันมอบพรให้พลั่วในทันที ฉันพยายามยกอาวุธเพียงหนึ่งเดียวของฉันขึ้นเพื่อป้องกันตัว แต่อุ้งมือหมีก็ได้ฟาดเข้าใส่ฉันจนร่างของฉันกระเด็นไปด้านข้าง

ผลั่กก!!

มือของฉันปวดไปหมด ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะมันรู้สึกเหมือนกับว่าแรงกระแทกนี้คล้ายกับจะทำให้กระดูกของฉันโผล่ออกมาจากที่ของมันมากกว่า

“อึ้ก....!”

เสียงร้องสั้นๆเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากของฉัน ดูเหมือนว่าสติที่หลงเหลืออยู่ใกล้จะจากฉันไปหมดแล้ว การโจมตีเมื่อสักครู่นี้ มันรุนแรงพอที่จะทำลายพลั่วของฉันและฉีกร่างของฉันจนขาดครึ่ง

อย่างไรก็ตาม...

ตัวอักษรรูนที่สลักเอาไว้บนพลั่วกำลังส่องแสงสลัวๆออกมา

[เปิดใช้ออร่าศักดิ์สิทธิ์]

[อุปกรณ์ของคุณได้รับการเสริมพลังเป็นการชั่วคราว]

อะไรนะ? ออร่าศักดิ์สิทธิ์... นี่กำลังพูดถึงอะไรอยู่เนี่ย?

ดวงตาของฉันแทบจะถลนออกจากเบ้าหลังจากที่ได้ยินข้อความที่ดังก้องในหัวของฉัน

พลั่วไม่ได้พัง แต่ว่า ฉันสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในมือของฉัน ด้ามของพลั่วนั้นให้ความรู้สึกอุ่นใจมากขึ้นในมือของฉัน ในอีกด้านนึง กรงเล็บที่ดูอันตรายของซอมบี้หมีได้เกิดรอยแตกขนาดใหญ่ขึ้นก่อนที่จะแตกเป็นชิ้นๆ

แน่นอน มันไม่ได้เหมือนกับว่าฉันสามารถกันแรงกระแทกได้ทั้งหมด

ฉันป้องกันการโจมตีเอาไว้ได้ แต่ฉันก็ยังจบลงที่การถูกกระแทกเข้ากับกำแพงหินของถ้ำ จนเกือบจะเหมือนลูกบอลที่ถูกรีดลมออกจนแฟบ ฉันอาเจียนออกมาเป็นเลือดในขณะที่ความเจ็บปวดนั้นสามารถเทียบได้กับการที่ทั่วทั้งร่างของฉันกำลังฉีกขาดออกจากกัน

อะไรกัน? นี่ฉันรอดมาได้หรอ?

ฉันเหลือบมองพลั่ว ตัวอักษรรูนที่กำลังส่องแสงอยู่ค่อยๆดับไป มันอะไรกันอีกหล่ะเนี่ย? ข้อความบอกว่า [ออร่าศักดิ์สิทธิ์] ไม่ใช่รึไง?

ของพวกนี้ไม่ได้อยู่ในชุดสกิลที่จัดเอาไว้ให้ในเกมส์

เดี๋ยวนะ ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามากังวลเรื่องพวกนี้ไม่ใช่หรอ?

ฉันใช้พลั่วป้องกันการโจมตีเอาไว้ได้ แต่ความเจ็บปวดที่รุนแรงและน่าสยดสยองจากข้างในตัวฉันทำให้ฉันเริ่มสงสัยว่าอวัยวะภายในทั้งหมดของฉันถูกทำลายไปแล้วรึเปล่า

“อั๊ก-อึ๊ก-อึ๊กก..”

ฉันครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวดโดยไม่ได้ตั้งใจ สายตาของฉันมองกลับไปที่ตรงหน้าฉัน ในตอนนั้นเองฉันก็ได้ยินเสียงเท้าที่หนักหน่วงของซอมบี้หมีกำลังเดินตรงมาหาฉัน

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันได้ตายแน่ๆ

ฉันพยายามจะใช้พลั่วประคองร่างของตัวเองให้ยืนขึ้น แต่ฉันก็ล้มฟุบลงไปกับพื้นอีกครั้งในตอนที่พยายามทำเช่นนั้น

อา....ฉันคงจบสิ้นแล้วจริงๆสินะ

ฉันเรียกกำลังที่ขาของฉันไม่ได้อีกแล้ว

“ซวยชะมัด ถ้าแค่สกิลอาชีพของฉันสูงกว่านี้หล่ะก็นะ!”

อย่างน้อยฉันก็ควรจะนั่งสมาธิอย่างจริงจังและพยายามดูดซับความศักดิ์สิทธิ์ให้มากกว่านี้ในตอนที่ยังอยู่ในโบสถ์ ถ้าฉันทำแบบนั้นหล่ะก็ ฉันน่าจะมีโอกาสโค่นซอมบี้หมีด้วยเกมส์เน้นจำนวนจริงๆ

หมีเปลี่ยนไปเดินด้วยสี่ขา บางทีมันคงรู้ตัวแล้วว่าเป้าหมายไม่สามารถหนีไปไหนได้แล้ว แถมมันยังดูผ่อนคลายขึ้นด้วย ไม่นานนักเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวนี้ก็มาหยุดอยู่ใกล้ๆกับตำแหน่งของฉันแล้วมันก็มองลงมาที่ฉัน และที่มุมปากของมันก็กำลังโค้งขึ้น

อั๊ก นี่มันเข้าขั้นซวยสุดๆแล้ว....

ฉันเห็นสีหน้าของสิ่งมีชีวิตตัวนี้และตอนนี้ก็ตระหนักได้ว่าเนโครแมนเซอร์นิรนามนั้นกำลังยุ่งอยู่กับการควบคุมเจ้าอันเดทตัวนี้อยู่ ไอ้สารเลวนั้นต้องเฝ้ามองทุกอย่างผ่านดวงตาของเจ้าสัตว์ประหลาดนี้มาโดยตลอดแน่ๆ

ถ้างั้นก็แสดงว่า....ผู้หญิงที่ถูกลักพาตัวไปนั้นเป็นแค่เหยื่อล่อจริงๆสินะ?

ไม่ต้องถามอัจฉริยะก็พอจะคิดออกว่าผู้หญิงคนนั้นน่าจะตายไปแล้ว อีกฝ่ายน่าจะแค่อยากแสดงให้เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นถูกลักพาตัวไปทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ ถึงยังไง การไว้ชีวิตก็ไม่ได้มีประโยชน์กับเนโครแมนเซอร์เท่าไหร่นัก

ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ อย่างมากที่สุดเธอก็น่าจะจบลงที่การกลายเป็นหนูทดลอง หรือไม่ เธอก็ถูกฆ่าและถูกเปลี่ยนเป็นอันเดทไปแล้ว เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการหลอกล่อชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวมาเป็นเหยื่อเพิ่มอีก

แผนการที่เจ้าเล่ห์และชั้นต่ำแบบนี้ ช่างสมกับเป็นเนโครแมนเซอร์จริงๆ

ซอมบี้หมีอ้าปากออกมากว้าง

นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกันเนี่ย? ฉันไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่านี่คือการกลับมาเกิดใหม่หรือการสิงร่าง แต่ตัวฉันที่นี่ กำลังจะจบสิ้นแล้วหลังจากที่ใช้ชีวิตในที่แห่งนี้มาแค่สามเดือน

โถ่ โถ่ ท่านไกอา! ถ้าท่านเฝ้าดูอยู่ ก็ช่วยชายผู้น่าสงสารสักครั้งนึงไม่ได้หรอ? ฉันหมายถึง ท่านเป็นเทพีใช่ไหมหล่ะ? แถมยังเป็นเทพีแห่งความรักและความเมตตาด้วยถูกไหม

ในแง่นี้ ท่านก็น่าจะแสดงความรักและความเมตตาด้วยการช่วยฉันใช่ไหม?

หลานชายที่น่ารักของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์กำลังจะถูกฆ่านะ นี่ท่านจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นจริงๆหรอ?

เรื่องไร้สาระทุกรูปแบบกำลังผุดขึ้นมาในหัวของฉัน ซึ่งการที่เป็นแบบนี้ฉันควรจะโทษความกลัวตายของตัวเอง

หน้าของฉันซีดสนิทและฉันก็จบลงที่การพึมพำความคิดที่กำลังผุดขึ้นมาในหัวของฉันออกมา “ให้ตายเถอะ มันไม่มีทางที่ฉันจะถูกช่วยด้วยการภาวนาโง่ๆแบบนี้อยู่แล้ว....”

โฮกกกกก!

ซอมบี้หมีอ้าปากกว้างกำลังจะเขมือบฉัน แต่ในตอนนั้นเอง....

แต่ในตอนนั้นเอง ฉันก็ได้เห็นมัน

ฉันเห็นอะไรขาวๆพุ่งมาจากข้างหลังซอมบี้หมี

ไม่สิ เดี๋ยวนะ นั่นมันคนไม่ใช่หรอ....!?

ยิ่งไปกว่านั้น นั่นเด็กผู้หญิงใช่ไหม!?

นอกจากนี้เธอยังถือมีดทำครัวอยู่ด้วย