ตอนที่ 244: เตรียมพร้อม (1)

"เกิดอะไรขึ้น" หลังจากที่แองเจเล่บอกให้แนนซี่พาเด็กๆไปบ้านก็ถามขึ้น

ชิวาเริ่มอธิบายหลังจากที่เด็กๆจากไป

"ข้าคิดว่าสนามพลังที่ไม่เสถียรเป็นสาเหตุแต่ข้ายังไม่ได้รับรายงาน ถ้าเจ้ามีเวลาเจ้าก็ลองไปตรวจสอบดู"

แองเจเล่หรี่ตาและคิดชั่วครู่ "ข้ารู้ว่าสนามพลังไม่เสถียรแต่ข้าไม่คิดว่ามันจะระเบิดด้วยตัวเอง ข้าจะไปดูในภายหลัง มีพ่อมดอยู่ที่นั่นตอนที่มันระเบิดหรือไม่"

"ไม่แน่ใจ มันเพิ่งเกิดขึ้น" ชิวายักไหล่

"เอาล่ะ เราค่อยคุยเรื่องนี้ในภายหลัง" แองเจเล่นำชิวาเข้าไปในบ้าน

ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นและพูดกันเรื่องการวิจัยที่ชิวาทำไม่นานมานี้ เด็กทั้งสองเล่นกับอัศวินคนแคระรอบๆบ้านและพวกเขาก็จับปลาจากทะเลสาบ

เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มตกชิวาและหลานของเขาก็จากไปหลังจากที่รับประทานอาหารเย็นกับแองเจเล่เสร็จ

แองเจเล่เปลี่ยนเป็นชุดคลุมหลังจากที่ทั้งสามจากไปและมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนทันทีโดยใช้สัตว์บิน

เขามุ่งหน้าไปยังส่วนบนของอาคารเห็ดหลังจากที่เดินทางผ่านชายแดนของพื้นที่หกวงแหวน

มีอินทรีอีกหลายตัวที่อยู่ที่นั่น มันจะต้องมีพ่อมดคนอื่นที่ได้รับการติดต่อเกี่ยวกับการระเบิดของหินพิภพ

แองเจเล่เดินตรงไปยังพื้นที่ทดลองหลังจากที่ออกจากอาคารเห็ด

เขาเห็นพ่อมดหลายคนคุยกันข้างอาคารเห็ดเหนือห้องทดลองหินพิภพ

พวกเขาเหลือบมองที่แองเจเล่ชั่วครู่แต่พวกเขาก็ไม่ได้ทักทายแองเจเล่และพวกเขาเพียงแค่พูดคุยกันต่อพร้อมกับการขมวดคิ้ว

แองเจเล่มีเพื่อนเพียงสองคนเท่านั้นในโรงเรียนคือเชอร์รี่และกาวในขณะที่พ่อมดคนอื่นๆได้จัดตั้งกลุ่มวิจัยเป็นของตัวเอง แม้ว่าเขาจะรู้จักชื่อและภูมิหลังของพวกเขาแต่เขาก็แทบไม่ได้คุยกับพวกเขา

เขาเพียงแค่เดินผ่านพวกเขาไปเข้าประตูของอาคารเห็ด เขาเดินลงไปตามบันไดและมาถึงประตูของห้องทดลองหินพิภพอย่างรวดเร็ว

ประตูเปิดกว้างและแองเจเล่มองเห็นสระน้ำเงิน

เขาก้าวเข้าไปในประตูและรู้สึกถึงสายลมอุ่นที่พัดผ่านใบหน้าของเขา

'ตรวจสอบว่าอากาศปกติหรือไม่' เขาสั่ง

มีแถวข้อมูลปรากฏอยู่ทางด้านซ้ายของสายตาของเขา

[คุณกำลังรับผลกระทบจากรังสีที่ทำให้เกิดมลพิษ 18.15 องศาต่อวินาที]

จำนวนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อแองเจเล่ก้าวไปข้างหน้า

มันรู้สึกเหมือนกำลังเดินไปที่เตาขนาดมหึมา ผิวหนังของเขาเริ่มเผาไหม้ในขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้น

เขาปลดปล่อยลมหนาวเพื่อลดอุณหภูมิของบาเรียโลหะที่ปกคลุมร่างกายของเขา

'สร้างรูปแบบสนามพลังของหินพิภพ'

[สร้างงาน....กำลังวิเคราะห์สนามพลังและรัศมีพลังงานรอบๆคุณ...] ซีโร่รายงานทันที

มีจุดแสงสีน้ำเงินกะพริบข้างหน้าสายตาของแองเจเล่ เขายืนอยู่ข้างสระน้ำและหยุดเดินไปข้างหน้า รังสีมีความเข้มข้นเกินกว่าที่เขาจะจัดการได้

ประมาณสิบนาทีต่อมาจุดแสงสีน้ำเงินก็หายไป

[การวิเคราะห์หยุดลงเนื่องจากต้องการพลังจิตมากขึ้น...] ซีโร่รายงาน

'ข้าต้องมีพลังจิตเท่าไหร่'

[มากกว่า 75]

แองเจเล่ยืนอยู่ข้างสระน้ำอย่างเงียบๆจ้องไปที่ประตูที่ถูกระเบิดที่อยู่อีกด้าน มีเศษก้อนหินอยู่ทุกที่

เขามองเห็นว่าวัตถุส่วนใหญ่ถูกทำลายผ่านประตูที่แตกหักและหินพิภพก็ล้อมรอบไปด้วยหมอกสีดำ

สองนาทีต่อมาแองเจเล่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากข้างหลัง

เขาเห็นหัวกลับไปมอง

มันเป็นกาวพ่อมดขั้นแก๊สที่มีดวงตาและผมสีน้ำเงิน เขาเดินมาหาแองเจเล่และตั้งบาเรียแสงสีน้ำเงินเพื่อช่วยลดรังสี

"สถานการณ์เป็นอย่างไร" กาวถาม

"ไม่รู้เลย ข้าได้รับข้อมูลได้ไม่นาน" แองเจเล่ส่ายหัว "ตามที่ท่านชิวาบอกคือหินระเบิดประมาณสองวันก่อน"

"มันเคยเกิดขึ้นกับหนึ่งในพื้นที่โรงเรียนของหกวงแหวน" กาวพึมพำในขณะที่เขาจ้องไปที่หินพิภพผ่านประตูที่แตกหัก

แองเจเล่มองไปที่กาว "แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับที่นั่น"

"สนามพลังที่ไม่เสถียรและรังสีมลพิษกินเวลานานถึง 12 ปี หินพิภพไม่เสถียรอย่างมากหลังจากนั้นและมันก็ผนึกไว้ในห้องทดลองโดยพ่อมดจากโรงเรียน" กาวขมวดคิ้ว

แองเจเล่ขบริมฝีปาก ถ้ามันต้องการเวลามากขนาดนั้นเพื่อฟื้นฟูแผนการของเขาจะต้องหยุดชะงัก

"เชอร์รี่อยู่ที่ไหน" เขาถาม

"เธอเป็นคนที่บอกข้าเกี่ยวกับความจริงเรื่องนี้ เชอร์รี่ถูกส่งไปยังจักรวรรดิมอนติโดยตระกูลของเธอ เธอจะกลับมาภายในสามปี" กาวส่ายหัว "มีเพียงสิ่งเดียวที่เราสามารถทำได้ในตอนนี้นั่นคือการรอ ไม่มีใครคาดหวังว่ามันจะระเบิด"

แองเจเล่พยักหน้า "ใช่ ท่านวิชาบอกว่าการระเบิดได้ทำให้พ่อมดสามคนที่อยู่ในห้องทดลองบาดเจ็บและตอนนี้พวกเขากำลังได้รับการรักษาโดยพ่อมดมาริน่า เราจะต้องหยุดการศึกษาของเรา"

"ตอนนี้ข้าขอตัวก่อนไว้คุยกันใหม่" กาวส่ายหัวและจากไป

"ข้าจะไปด้วยเช่นกัน" แองเจเล่ถอนหายใจและออกไปพร้อมกับกาว

ชิปไม่สามารถวิเคราะห์ให้เขาได้เนื่องจากพลังจิตของเขาไม่สูงพอและมันแทบจะเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะสามารถระบุได้ว่าทำไมหินพิภพถึงระเบิด

แองเจเล่เห็นชายสองคนผมสีดำกำลังรอพวกเขาในขณะที่เขาก้าวออกจากประตูของอาคารเห็ด

"สวัสดีครับท่านกาว" ทั้งสองโค้งให้กาว

พวกเขาเห็นแองเจเล่ยืนอยู่ข้างกาวและโค้งให้เขาด้วยเช่นกัน

"ศาสตราจารย์ เฟอร์เพิ่งบอกเราว่าท่านมาที่นี่"

ทั้งสองเป็นนักเรียนของแองเจเล่ เกล็นและบาเร็น พวกเขามาจากอีกด้านของทะเลอัญมณีด้วยเช่นกัน

"ภารกิจของพวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" แองเจเล่ถามในขณะที่เขาเดินไปพร้อมกับพวกเขา

"ค่อนข้างดี เรามาที่นี่เพื่อพูดกับอาจารย์" เกล็นก้มหน้าลงและตอบอย่างสุภาพ "ข้าต้องการซื้อความรู้พื้นฐานของพื้นฐานอนุภาคพลังงานเชิงลบจากอาจารย์"

"ข้าต้องการซื้อความรู้พื้นฐานอนุภาคพลังงานไฟฟ้า" บาเร็นพูดต่อจากเกล็น

"รางวัลจากภารกิจค่อนข้างดีใช่ไหม" แองเจเล่พยักหน้าเล็กน้อยและยิ้ม

"มีหินเวทมนต์เพียงพอที่จะซื้อความรู้"

"เอาล่ะ มากับข้า" แองเจเล่ออกจากพื้นที่ทดลองพร้อมกับพวกเขา

มีนักเรียนไม่มากนักในโรงเรียน พ่อมดฝึกหัดส่วนใหญ่ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจหรือศึกษาอยู่ในหอพักดังนั้นสถานที่นี้ค่อนข้างเงียบและว่างเปล่า

พ่อมดหรือพ่อมดฝึกหัดที่เขาพบระหว่างทางกำลังเดินอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้มองไปรอบๆ

แองเจเล่พาพ่อมดฝึกหัดทั้งสองคนไปที่ห้องทำงานของเขาในอาคารเห็นของพื้นที่เรียน แต่ละคนจ่ายหินเวทมนต์ปกติ 20 ก้อนสำหรับความรู้พื้นฐานที่พวกเขาต้องการ ราคานั้นได้ลดลงเนื่องจากพวกเขาเป็นนักเรียนของแองเจเล่ เขาเก็บข้อมูลที่เขาต้องการไว้ในลูกคริสตัลสองลูกและยื่นให้กับนักเรียนของเขา

การใช้ลูกคริสตัลเพื่อเก็บข้อมูลเป็นเรื่องธรรมดาในหมู่พ่อมดและพ่อมดฝึกหัด การถ่ายโอนความรู้เข้าไปในคริสตัลต้องการพลังจิตเพียงเล็กน้อยและข้อมูลจะหายไปหลังจากผ่านไปประมาณสองปี ถ้าพ่อมดต้องการเก็บความรู้ไว้นานกว่านั้นเขาจะต้องซื้อยาพิเศษแต่ยาเหล่านั้นมีราคาแพงและสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียว

หลังจากบอกลาพ่อมดฝึกหัดทั้งสองแองเจเล่ก็ตรงไปยังห้องสมุดใต้ดิน

ห้องสมุดเป็นสิ่งที่ทำให้โรงเรียนกางเขนมีชื่อเสียงในโนล่า

แองเจเล่ได้สแกนหนังสือจำนวนมากไว้ในฐานข้อมูลโดยใช้ชิป แม้ว่าซีโร่จะกรองข้อมูลที่ซ้ำหรือข้อมูลที่ปลอมแปลงมันก็ยังทำให้เขาใช้เวลานานในการศึกษาข้อมูลทั้งหมด

ถ้าเขาสามารถบันทึกหนังสือทั้งหมดลงในฐานข้อมูลงานวิจัยในอนาคตของเขาก็อาจจะเป็นเรื่องง่ายขึ้น

ไม่มีหนังสือคาถาในห้องสมุดแต่เขาก็พบความรู้ของเวทมนต์ การสร้าง การทำยา ศิลปะ ดนตรีและปรัชญา ความรู้ช่วยให้แองเจเล่เข้าใจวัฒนธรรมของโลกนี้ได้ดีขึ้น

ในที่สุดเขาก็สแกนหนังสือทั้งหมดเสร็จหลังจากผ่านไปสามวัน

แองเจเล่ออกจากโรงเรียนทันทีและกลับไปที่อาณาเขตของเขา

เขาเริ่มทำการทดลองเกี่ยวกับสายเลือดโบราณอีกครั้ง เขากำลังรอข่าวใหม่เกี่ยวกับหินพิภพ

น่าเศร้าที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน สนามพลังรอบหินพิภพยังไม่เสถียร แองเจเล่ไปเยี่ยมโรงเรียนสองครั้งในช่วงเวลานั้นและสอนชั้นเรียนสาธารณะหนึ่งครั้งแต่เขาก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้หินพิภพได้

เวลาได้ผ่านไป แองเจเล่ได้รับข้อความที่ไม่ได้คาดคิดในขณะที่รอหินพิภพเสถียร

***********************

น้ำอุ่นถูกปล่อยลงบนหัวของแองเจเล่

เขากำลังอาบน้ำในห้องน้ำ เขาเงยหน้าขึ้นและพยายามทำความสะอาดผมสีน้ำตาลของเขา

น้ำได้หยดลงจากคางตกลงไปบนพื้นหิน

ห้องน้ำมีขนาดเล็กและมันเต็มไปด้วยไอน้ำ

ก๊อก ก๊อก

ทันใดนั้นก็มีคนเคาะประตู

"ท่านกรีน มีจดหมายสำหรับท่าน" เสียงของอลิซดังมาจากอีกด้านของประตู

"หา มันอยู่ในกระบอกหรือ" แองเจเล่ถาม

"ค่ะ มันมาจากตะวันออก" แองเจเล่แทบไม่ได้ยินเสียงของอลิซ

เขาได้สร้างห้องอาบน้ำด้วยตัวเองโดยใช้เชี่ยวชาญโลหะ น้ำมันจะออกมาจากฝักบัวพิเศษบนเพดาน ด้วยการดีดนิ้วของเขาน้ำมันก็หยุดลง

แองเจเล่คว้าไปที่ผ้าเช็ดตัวสีขาวที่แขวนอยู่ที่ผนังแหละเช็ดน้ำออกจากร่างกายของเขา จากนั้นเขาก็รีบคลุมส่วนที่เป็นส่วนลับของเขาด้วยผ้าเช็ดตัวและเปิดประตู

อลิซสวมชุดเดรสสีขาว ร่างกายของฝาแฝดได้หยุดโตหลังจากผ่านไปหลายปี ร่างกายของพวกเธอนั้นสมส่วนและพวกเธอมีขาวยาว เอวบางและหน้าอกขนาดพอดีๆ

แองเจเล่ก้าวออกจากห้องน้ำและคว้ากระบอกไม้สีดำที่อลิซยื่นให้เขา เขามองไปที่อลิซและลูบหน้าผากของเธอ

"เจ้าดูดีมากอลิซ ขอบคุณสำหรับจดหมายตอนนี้เจ้าออกไปได้แล้ว"

"ค่ะนายท่าน" อลิซหน้าแดง จากนั้นเธอก็หันกลับไปและเดินไปทันที

แองเจเล่เปิดกระบอกไม้อย่างระมัดระวังหลังจากที่อลิซจากไป

ภายในมันมีลูกแก้วคริสตัลโปร่งใสและมีรูนสีดำวนอยู่ตรงกลาง