ตอนที่ 80 ตั๊กแตนเรอะ? ถูกผู้เหินสวรรค์รังแกยังไม่พอ ยังจะมาถูกรังแกจากเจ้าอีก? เจ้าคืออะไร…ไปตายซะ!
ตอนที่ 80 ตั๊กแตนเรอะ? ถูกผู้เหินสวรรค์รังแกยังไม่พอ ยังจะมาถูกรังแกจากเจ้าอีก? เจ้าคืออะไร…ไปตายซะ!
กิเลนดำทะนงตนถึงขีดสุด นี่คือโอกาสโชว์เหนือที่มันรอคอยมานานแสนนาน
ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ในแดนเซียน มันถูกย่ำยีจนแทบเงยหน้าไม่ขึ้น
ตอนสู้กับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ย…ตอนแรกยังพอสูสี…หลังจากนั้นก็มีแต่ถูกซัดไม่เหลือชิ้นดี
พวกมันหมดช่วงสิทธิพิเศษจากการชำระล้าง "พลังงานแปลกๆ" ไปแล้ว พลังจึงพัฒนาได้ไม่เร็วเหมือนก่อน
ตอนนี้ก็มีแค่มังกรดำที่มีพรสวรรค์สูงลิ่ว กับฟีนิกซ์ดำที่สายเลือดใกล้เคียงกับไก่คลั่ง…เท่านั้นที่ยังฝ่าด่านไปอยู่ระดับกลางของพวกผู้เหินสวรรค์ได้
แล้วข้า กิเลนดำล่ะ…
ตั้งแต่ราชินีคาน่าหายตัวไป มันก็ตกชั้นกลายเป็นขยะสุดท้ายของผู้เหินสวรรค์!
ก็ใช่…มันขยะเมื่อเทียบกับพรรคพวกตนเอง แต่สำหรับพวกที่เพิ่งเหินสวรรค์ขึ้นมา… กิเลนดำก็คือบอสใหญ่ที่ฆ่าไม่ตาย!
ถูกแล้ว…มันถึงกับเรียกบรรพชนเผ่าประหลาดที่เพิ่งมาเหินสวรรค์ว่า “ตัวอะไรซักอย่าง”!
“ฮ่า ฮ่า…”
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพิ่งเหินสวรรค์มาก็เจอเหตุการณ์ถูกรุมโจมตีแบบนี้ พอดีเลย เข้าทางเราเป๊ะ!”
“พวกเผ่าประหลาด…มันเดินบนเส้นทางที่โรยด้วยซากศพและทะเลเลือด ไม่กลัวหรอกที่จะสู้แบบหนึ่งต่อหลาย!”
“สหายทุกท่าน…พวกเราร่วมกันสังหารศัตรูแห่งแดนเซียน ให้ชื่อเสียงอันเป็นนิรันดร์แห่งเผ่าประหลาดสะท้านฟ้า!” บรรพชนเผ่าประหลาดอีกตนกล่าว
“โอ้อวดกันเข้าไปเถอะ?”
“ข้าว่าพวกเจ้ายังไม่เข้าใจสถานการณ์จริง ๆ ล่ะสิ!”
“เช่นนั้นก็ให้ข้านี่แหละ พาเจ้าทั้งหลายรู้จักความเป็นจริงซะหน่อย…” กิเลนดำกำหมัดแน่น
“พวกเจ้าทั้งหมดอย่าลงมือ ปล่อยให้ข้าคนเดียวอัดมันยับก็พอ!” กิเลนดำลุกขึ้นยืนสองขา กอดอกด้วยท่าทีแสนจะยโส…
การแสดงความเป็นมนุษย์แบบสุดขั้ว ได้ยินดังนั้น บรรดาผู้เหินสวรรค์ที่เตรียมจะเข้าร่วมการต่อสู้ก็ได้แต่ไหล่ตก
บ้างก็ยืนกอดอก บ้างก็ประสานมือไว้ด้านหลัง บ้างก็ปล่อยมือห้อยลงข้างลำตัว… ไม่มีใครคิดจะช่วยสู้เลย ต่างรอดูมวยล้วน ๆ
“งั้นก็ปล่อยให้เจ้าสนุกกับการไล่อัดพวกมันคนเดียวก็แล้วกัน”
“ใครใช้ให้เจ้าเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในพวกเราล่ะ?”
“ข้าก็นึกว่าบรรพชนเผ่าประหลาดมันจะแกร่งกว่านี้เสียอีก…ที่ไหนได้ ทำให้ข้าผิดหวังชะมัด…”
…
พวกหลี่ชิงเสวียนเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา
ที่ว่ามีการ “แพ้ทาง” หรือ “ถูกกด” นั้น บางทีมันก็แค่เรื่องของความอ่อนแอเท่านั้นเอง หากเจ้าก้าวล้ำเหนืออีกฝ่ายไปไกลนัก อะไรที่เรียกว่าแพ้ทาง…มันก็ไม่มี
เปรียบเหมือน น้ำดับไฟ แต่หากมีเพียงหยดน้ำหยดเดียวตกลงในปล่องไฟ…น้ำไม่เพียงดับไฟไม่ได้ กลับจะยิ่งเร่งไฟให้ลุกโชนด้วยซ้ำไป!
“ชิ…” กิเลนดำเบ้ปาก ไม่พูดอะไรอีก
น่าเบื่อจริง ๆ
จะไม่พูดได้ไหม? ไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังโชว์อยู่? มาว่าเป็นตัวอ่อนแว่นอะไรตอนนี้…หมดฟีลพอดี
ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ…แต่พูดออกมาตรง ๆ แบบนี้ มันเสียฟอร์มหมดเลย!
กิเลนดำก็ยังเป็นเจ้าตัวแสบเหมือนเคย
มันไม่ปฏิเสธหรอกนะ…
“เจ้าตัวจิ๋ว…ลิ้มรส ‘เจ็ดก้าวพิฆาตเกล็ดมังกร’ ของปู่เจ้าซะเถอะ!” มังกรดำพุ่งเข้าใส่ฝูงบรรพชนเผ่าประหลาดทันที
บรรพชนทั้งห้าสบตากัน คนอื่นไม่มีใครมาประลองกับพวกมันสักคน สถานการณ์มันแปลกเกินไปหน่อยแล้ว!
อวดเก่งได้…แต่อวดจนเกินพอดีก็มีแต่จะพาตัวเองตายเปล่า จัดการสักตัวก่อนแล้วค่อยแยกตีก็ยังไม่สาย…
“เจ้ากิเลนดำไม่รู้จักฟ้าดิน กล้าบุกมาคนเดียวต่อหน้าพวกเรา…เช่นนั้นก็ไปตายซะเถอะ!”
“พลังสกัดเผ่าประหลาด…พลังแห่งบรรพชน!”
“สายเลือดเผ่าประหลาดปลุกเร้า…ตรึง!”
“สายเลือดเผ่าประหลาดฟื้นคืน…กลายพันธุ์!”
“พลังแห่งเผ่าประหลาด…สามพันวิญญาณ!”
“ต้นกำเนิดแห่งความประหลาด…ทำลายล้าง!”
…
ห้าบรรพชนปล่อยพลังออกพร้อมกัน แสงห้าสายทะยานเข้าหามังกรดำ
“ฮึ่ม…เจ้ากิเลนดำ เจ้าช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เจ้าไม่รู้หรือว่าพวกเผ่าเสื่อมสวรรค์กับเผ่าประหลาดของเรานั้นเกี่ยวพันกัน…”
“ในร่างเจ้า…มีสายเลือดของเผ่าประหลาด! ขอแค่เราคิด เราก็สามารถควบคุมเจ้าได้…ฆ่าเจ้าก็ได้! หรือแม้แต่กลืนกลายเจ้าให้กลายเป็นพวกเรา!”
“พวกที่มีสายเลือดเผ่าประหลาด…ล้วนต้องตกเป็นทาสของเรา…ไปตายซะเถอะ!”
…
พลังถูกระเบิดออกเต็มที่
“ปัง! ปัง! ปัง!”
แต่แม้จะใช้วิชาเผ่าประหลาดเต็มรูปแบบ กิเลนดำกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
“เป็นไปไม่ได้…ทำไมถึงไม่ได้ผลเลย?”
“ไม่จริง…เจ้านี่มีสายเลือดเผ่าประหลาดแท้ ๆ…จะไม่สะเทือนได้อย่างไร…นี่มันเกิดอะไรขึ้น…”
“ตึง! ตึง! ตึง!”
ระหว่างที่พวกมันยังงุนงง มังกรดำก็เข้าประชิด ใช้ ‘เจ็ดก้าวพิฆาตเกล็ดมังกร’ เหยียบใส่ตรง ๆ
“ปัง! ปัง! ปัง!”
บรรพชนเผ่าประหลาดทั้งห้าถูกเหยียบเข้าตรง ๆ
“โครมมม…”
แต่ละตนพุ่งลงพื้นดังกับกระสุนปืนใหญ่ กระแทกพื้นจนฝุ่นฟุ้งกระจาย
“แค่ก! แค่ก!”
ทั้งห้ากระอักเลือดสีดำพร้อมกัน แหงนหน้ามองเวหาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
มังกรดำยืนทะยานเหนือฟ้าอย่างเย่อหยิ่ง
เท่สุด ๆ!
“ไม่นะ…เป็นไปไม่ได้…พวกเราถูกทำร้ายได้?”
“ตั้งแต่โบราณกาล มีแต่เราที่ทำร้ายผู้อื่น ไม่เคยมีใครแตะต้องเราได้แม้แต่ปลายผม!”
“ทำไมพลังสายเลือดฟื้นคืนถึงใช้ไม่ได้…”
ห้าบรรพชนตกตะลึงสุดขีด
พวกมัน…บาดเจ็บแล้วจริง ๆ ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
แม้ตอนที่เผ่าประหลาดถูกรวมพลังแห่งโลกเฉียนคุนโจมตี ถูกผู้ฝึกตนระดับเซียนรุมปราบ…ตอนนั้นพวกมันยังไม่เคยบาดเจ็บ พวกมันแค่แกล้งตาย แฝงกายในช่องเหินสวรรค์ตามแผนที่วางไว้แต่ต้น
พวกมันแค่รอจังหวะ รอเวลา ทดลองการเหินสวรรค์ด้วยช่องเหินของโลกเฉียนคุน เพื่อหาหนทางที่แน่นอนที่สุด
พวกมันเคยปกครองโลกมาหมื่นยุค!
ถ้าไม่ได้ล้มเลิกความตั้งใจจะครองโลกเฉียนคุนก่อน…เผ่าประหลาดอาจไม่จำเป็นต้องแพ้ก็เป็นได้
แต่วันนี้… พวกมันแพ้แล้วจริง ๆ ไม่ใช่แพ้หลอก ๆ
แต่คือ…พ่ายแพ้จริง ๆ กระอักเลือดอย่างแท้จริง!
“พวกเจ้าล้าหลังเกินไป…ตอนนี้มันยุคไหนแล้ว ยังจะใช้ความคิดเก่า ๆ มองโลกอีกงั้นรึ? ไม่แปลกหรอกที่จะแพ้หมดรูป…” กิเลนดำเย้ยหยัน
“เจ้าพวกล้าหลังทั้งหลาย…รับเท้าข้าอีกสักที!”
กิเลนดำเชิดหน้าท้าทายฟ้า แล้วกระทืบพื้นหนักหน่วง
“ปัง! ปัง! ปัง!”
ห้าบรรพชนไม่อาจตอบโต้แม้แต่น้อย ถูกกิเลนดำเตะเหมือนลูกบอล…กลิ้งไปกลิ้งมา! กลายเป็นของเล่นไปโดยสิ้นเชิง
กิเลนดำ…แข็งแกร่งอย่างแท้จริง…ไร้เทียมทานโดยสมบูรณ์
แต่…พวกเขากลับได้ยินว่ากิเลนดำเป็นแค่ผู้ที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มผู้เหินสวรรค์? และเจ้ากิเลนดำก็ไม่ได้ปฏิเสธเลยสักนิด!
เรื่องนี้…เขย่าสมองทุกคนอย่างรุนแรง!
ด้วยนิสัยโอหังอย่างกิเลนดำ หากไม่ใช่เรื่องจริง และถ้าไม่ใช่ว่าคนอื่นแข็งแกร่งเหนือมันอย่างชัดเจน มันไม่มีวันยอมรับแน่
ถ้าเช่นนั้น…เหล่าผู้เหินสวรรค์คนอื่นก่อนหน้า ล้วนเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งอย่างไม่อาจหยั่งถึงงั้นหรือ?
พวกเขามองผู้เหินสวรรค์เหล่านั้น…สายตาเปลี่ยนไป ไม่กล้ามองแคลนอีก
“พวกเขาทำได้อย่างไร…ถึงแข็งแกร่งขึ้นได้เร็วปานนั้น?”
แน่นอน…ต้นตอของทั้งหมด คือเจ้าตัวยักษ์ตนนั้น ตอนนี้ยังยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองพวกเขาอย่างเยือกเย็น เพียงแต่ตอนแรกมัวแต่สู้ จึงไม่มีใครสังเกตเห็น…
…
“พอแล้ว…” บรรพชนคนหนึ่งที่โดนเตะจนมึน ในที่สุดก็ทนไม่ไหว คำรามด้วยความอับอาย
นี่มันอัปยศเกินไปแล้ว…จริง ๆ
“ยังไม่พอ!” กิเลนดำตอบกลับ
“โครมมม…”
กิเลนดำเหยียบหมอกดำที่ปกคลุมร่างพวกมันจนกระจุย เผยรูปลักษณ์ที่แท้จริงของห้าบรรพชนออกมา
พวกมัน…ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ แต่คือ…โครงกระดูก!
โครงกระดูกห้าตัว สีแดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า ห้าสีห้าเฉด
เปลววิญญาณลุกโชนในกะโหลก กระดูกทั่วร่างเปล่งประกายราวเพชรเจียระไน เพชรแดง เพชรส้ม เพชรเหลือง เพชรเขียว เพชรฟ้า!
ใสจนเห็นทะลุ แสบตาราวกับอัญมณีล้ำค่า
งดงาม…จนหลอน
“นี่คือรูปลักษณ์จริงของห้าเผ่าประหลาดงั้นหรือ?”
“ที่แท้ในม่านหมอกนั้น เจ้ากลับเป็นสิ่งมีชีวิตหน้าตาน่าขยะแขยงแบบนี้…งั้นให้ปู่ช่วยส่งพวกเจ้าข้ามภพไปเถอะ…ไปตายซะ!” มังกรดำฉวยโอกาสจะซัดซ้ำอีกครั้ง
แต่เพิ่งพุ่งไปได้ครึ่งทาง…สีหน้าก็เปลี่ยน
สูดลมหายใจเย็น “ฟู่…” พลันแหงนมองพื้นด้วยสีหน้าตึงเครียด ก่อนจะทะยานขึ้นเวหาโดยไม่ลังเล
“เวรล่ะ…มันออกมาแล้วเหรอ?”
ห้าบรรพชนยังไม่เข้าใจเรื่องราว
มันหนีอะไรไป?
ทำไมสีหน้าราวกับเจอสิ่งสยองขวัญสุดขีด?
พวกเขาหันไปมองตามสายตานั้น…
ก็พบตั๊กแตนตัวหนึ่งบินมาช้า ๆ โบกปีกเบา ๆ เยื้องย่างกลางอากาศราวเดินเล่นในสวน
บรรพชนเงียบกริบ
ก็แค่ตั๊กแตนตัวเดียว จะกลัวไปทำไม?
มังกรดำตัวเป้ง กลับกลัวตั๊กแตน?…ถึงแม้มันจะตัวใหญ่กว่าปกติสักหน่อยก็เถอะ แต่…จะกลัวไปทำไม? นี่พวกเจ้าคือผู้ฝึกตนนะ น่าอายจริง ๆ
ตั๊กแตนตัวนั้นดูเหมือนจะเห็นพวกมันแล้ว ก็กระพือปีกเข้าหา
ห้าบรรพชนเผ่าประหลาดโกรธจัด: “ถูกพวกผู้เหินสวรรค์รังแกก็พอแล้ว เจ้าตั๊กแตนขยะยังกล้าหมายหัวพวกเราด้วย?”
พวกมันกำลังหัวเสียหนัก…แล้วตั๊กแตนดันโผล่มาให้
“ตัวอะไรไม่รู้…”
“ตั๊กแตนใช่ไหม…ไปตายซะเถอะ!”
…
…
--------------------------------------------------
ฝากนิยายเรื่องอื่นด้วยนะครับ
1.สำนักนี้เพี้ยนรัก ข้าคนเดียวที่ฝึกฝน
2.ฉินซีฮ่องเต้ได้ยินเสียงในใจข้า