ตอนที่ 78 ยังเป็นรูปแบบเดิม...สูตรเดิม
ตอนที่ 78 ยังเป็นรูปแบบเดิม...สูตรเดิม
"โครมคราม..."
ณ โลกเบื้องบน
บริเวณต้นไม้เล็กในม่านฟ้าสั่นไหวอย่างรุนแรง พลันมีโพรงมิติปรากฏขึ้น!
"ปุ ๆ..."
เสี้ยวแสงสีขาววาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมร่างของผู้บรรลุการเหินสวรรค์ตนหนึ่งทะลุผ่านมิติลงมาเต็มแรง
ร่างนั้นเต็มไปด้วยพลังสายฟ้า แต่ยังไม่ทันตั้งหลักก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
"อืม...นี่มัน..."
"ไม่ใช่มนุษย์..."
"คือ...พยัคฆ์ดำตกสวรรค์...!"
เมื่อเห็นใบหน้าชัดเจน เหล่าผู้รออยู่ที่โพรงมิติพลันตะลึงไปครู่หนึ่ง
เผ่ามังกรดำ ฟีนิกซ์ดำ และกิเลนดำแห่งตระกูลโบราณตกสวรรค์ พากันเบิกตากว้าง!
"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว..."
ร่างทั้งสามแปรเปลี่ยนเป็นแสงมืดพุ่งวูบลงมาทันที
"พยัคฆ์ดำ...เจ้า...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" พวกเขาเป็นสายเลือดเดียวกัน เป็นสัตว์เทพแห่งเผ่าเสื่อมสวรรค์
แม้แต่ละตนจะต่างสายพันธุ์ แต่เพราะสืบสายเลือดเผ่าเสื่อมสวรรค์เดียวกันจึงถือเป็นญาติพี่น้อง
เผ่าเสื่อมสวรรค์...เคยเป็นผู้ปกครองยุคหนึ่งของโลกแห่งหยินหยาง
ยามเปลี่ยนยุค ผู้นำเผ่าตกสวรรค์สูญเสียอำนาจ แต่ความผูกพันทางสายเลือดยังคงเหนียวแน่น พวกเขาฝึกฝนวิชาเดียวกันมายาวนาน
เปรียบได้กับประเทศหนึ่ง แม้ประชาชนจะมาจากหลากหลายตระกูล อย่างจ้าว เฉียน ซุน หลี่ หรือฮั่น เหมียว ถง แต่เมื่อเผชิญศัตรูกลับร่วมใจเป็นหนึ่ง
เผ่าทั้งหมดนี้ต่างเป็นสิ่งมีชีวิตในยุคเดียวกันของโลกหยินหยาง
เช่นเดียวกับเก้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ แม้ต่างเผ่าพันธุ์แต่ร่วมฝึกวิชาเดียวกัน และจุติในยุคเดียวกัน ย่อมมีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้น
"มังกรดำ...ฟีนิกซ์ดำ...กิเลนดำ...ได้พบพวกเจ้าช่างน่ายินดีนัก..."
"พวกเจ้าบรรลุเหินสวรรค์จริงแล้วหรือ และตั้งรกรากในโลกเซียนได้จริงหรือ..." พยัคฆ์ดำกล่าวพลางอดกลั้นความเจ็บปวด
สภาพของพยัคฆ์ดำย่ำแย่ยิ่งนัก
ร่างแตกร้าว เลือดไหลซึมออกจากบาดแผลน่าสยดสยอง
"พยัคฆ์ดำ เจ้าอย่าเพิ่งพูด พวกเราจะรักษาเจ้า" มังกรดำกล่าวพลางโบกมือ
"โครมคราม..."
พลังเซียนอันรุนแรงไหลรินเข้าร่างพยัคฆ์ดำ บาดแผลค่อย ๆ สมานอย่างรวดเร็ว
"อืม...พลังนี้..." ใบหน้าพยัคฆ์ดำแสดงความยินดี
"หรือว่า...พวกเจ้าบรรลุระดับเดียวกับเซียนราชินีคาน่าแล้ว?" ทันทีที่เอ่ยถึงนาง สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง
เซียนราชินีคาน่า?
บรรลุระดับเดียวกัน? ล้อเล่นหรือ...
สามสัตว์เทพเผ่าตกสวรรค์สบตากันอย่างงุนงง นางแข็งแกร่งนักหรือ?
"ฟิ้ว ฟิ้ว..."
บาดแผลของพยัคฆ์ดำค่อย ๆ ทุเลา
"แผลบนร่างของเจ้า ดูท่าไม่ใช่เพราะต่อต้านสายฟ้าสวรรค์แน่..." มังกรดำถามพลางขมวดคิ้ว
"แน่นอนว่าไม่ใช่..." พยัคฆ์ดำกล่าวเรียบ ๆ
"ระหว่างเหินสวรรค์...ข้าเจอเข้าแล้ว..." ดวงตาพยัคฆ์ดำเผยแววหวาดหวั่น
"เจอ...เผ่าประหลาด!"
"อะไรนะ...เผ่าประหลาด...มันกลับมาอีกแล้วรึ?!" มังกรดำตะโกนลั่น
"พวกมันไม่เคยถูกกวาดล้างอย่างแท้จริง ตลอดหลายปีซ่อนตัวอยู่ที่จุดเริ่มต้นการเหินสวรรค์...ใครจะไปหาเจอ..." พยัคฆ์ดำตอบ
"เฮ้อ...เที่ยวนี้เหินสวรรค์ขึ้นมา พวกมันก็ตามขึ้นมาด้วย...ไม่รู้พวกเราจะรับมืออย่างไรดี..." ใบหน้าพยัคฆ์ดำเต็มไปด้วยความกังวล
เผ่าประหลาด*...ได้ชื่อว่าเป็นเผ่าอมตะฆ่าไม่ตาย
น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด...
"ผัวะ...!"
คำพูดยังไม่ทันจบ เสียงปะทะดังสนั่นเล็ดลอดออกมาจากโพรงมิติแห่งการเหินสวรรค์
"ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!"
เงาร่างมากมายพุ่งออกมาราวกับถูกใครบางคนปาลงมา ไม่มีแม้แต่ท่วงท่าการเหาะเหิน แต่ละคนถูกโยนราวกับถุงขยะ
บ้างเป็นมนุษย์ผู้ฝึกตน บ้างเป็นอสูร หรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตจากเผ่าเสื่อมสวรรค์
พวกเขากระแทกพื้นอย่างหมดสภาพ ดินกระจายเป็นวง
"ฟิ้ว! ฟิ้ว!"
เหล่าเซียนจากสายศักดิ์สิทธิ์ไม่รอช้า เช่น จักรพรรดิสุริยันเผ่ากาแสงทอง หรือราชันปีศาจจากหุบเหวเร้นลับ ต่างบินเข้ารับพรรคพวกของตน
แม้แต่ฝั่งเผ่าเสื่อมสวรรค์เองก็ไม่ละเลย ฟีนิกซ์ดำแผ่ปีกออกเข้าช่วยเหลือทันที
"โครมคราม...!"
พลังที่แผ่ออกมาจากเหล่าเซียนเหล่านั้นน่าหวาดกลัวยิ่งนัก เพียงพลิกฝ่ามือก็รับร่างผู้เหินสวรรค์ที่กำลังร่วงหล่นไว้ได้
"ฮา...ฮา..."
"แค๊ก...แค๊ก..."
"ช่างน่าหัวร่อนัก...ผู้ฝึกตนระดับศักดิ์สิทธิ์ในโลกเฉียนคุน ช่างอ่อนแอปานนี้! พวกเจ้าคิดขวางเส้นทางของจักรพรรดิฟ้ารึ? คิดผิดแล้ว!"
ขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งหลัก เสียงก้องเย็นยะเยือกดังมาจากโพรงเหินสวรรค์ ราวกับเสียงของอสูรนรกขับร้อง เสียดแทงโสตประสาทจนต้องย่นคิ้ว
"สิ่งมีชีวิตประหลาด...เผ่าประหลาด...จริงด้วย...เป็นพวกมันจริง ๆ!"
"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ..."
ยังไม่ทันมีใครตั้งหลัก กลุ่มหมอกสีดำอมเทาห้าสายพุ่งทะยานขึ้นจากโพรงเหินสวรรค์ แต่ละสายห่อหุ้มร่างประหลาดลึกลับไว้
พวกมันยืนตระหง่านอยู่บนยอดของต้นไม้เล็ก ราวกับห้าจักรพรรดิมาเยือนโลก!
กลิ่นอายที่พวกมันแผ่ออกมา หนาวเย็น น่าสยอง และสูงส่งยิ่ง
"นี่มัน...ห้าเทพบรรพชนเผ่าประหลาด?!"
"พวกมันยังไม่ตาย?"
"หรือว่า...ฟื้นคืนชีพมานานแล้ว เพียงแต่แอบซ่อนตัวรอเวลา?!"
ใบหน้าของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ต้าเซี่ยเคร่งเครียด
ห้าบรรพชนแห่งเผ่าประหลาดเหล่านี้ คือผู้ที่เคยทำให้ทั่วทั้งเผ่าพันธุ์ในโลกเฉียนคุนต้องสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
พวกมันเหลือบมองฝูงชนเบื้องล่างอย่างเย็นชา
"พวกขยะ..."
"เมื่อเผ่าประหลาดเหยียบย่าง ณ ที่ใด ที่นั่นต้องสยบ ทุกเผ่าพันธุ์ต้องเป็นข้าทาสรับใช้! ยอมจำนน...มีชีวิตอยู่! ขัดขืน...ดับสูญ!"
หนึ่งในนั้นเอ่ยวาจาราวกับคำพิพากษาอาญาสวรรค์
"ต่อให้เป็นเซียน ต่อให้เหินสวรรค์มา ก็ต้องก้มกราบ!
มิฉะนั้น ข้าจะเผาวิญญาณเจ้าทั้งเป็น กักขังไว้ชั่วนิรันดร์ แปรเปลี่ยนเป็นทาสประหลาดชั่วกาลนาน!"
คำพูดหยิ่งยะโสของบรรพชนเผ่าประหลาดทำเอาบรรยากาศกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"..."
เหล่าผู้ฝึกตนที่เพิ่งเหินสวรรค์ขึ้นมาได้แต่เบิกตาโพลง พวกเขาหมดหวัง
นี่มันอะไรกัน? พวกตนเพิ่งพ้นจากโลกเบื้องล่าง นึกว่าจะได้พบอิสรภาพและแดนสุขาวดีในโลกเซียน กลับพบกับฝันร้ายที่ใหญ่กว่าเดิม
ถ้าแม้แต่โลกเซียนยังถูกเผ่าประหลาดยึดครอง แล้วจะเหลือที่ใดให้พวกเขาหลบหนีอีก?
ห้าบรรพชนของเผ่าประหลาด ทำตัวเย่อหยิ่งยิ่งนัก ราวกับตนเป็นจอมราชันย์ของสามภพ
พวกมันพูดจาโอ้อวด ท่าทางยิ่งกว่ามหาเทพ ไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น
ต้องการให้ผู้เหินสวรรค์ทั้งปวงเป็นข้าทาส คุกเข่ารับใช้ หากปฏิเสธ...จะถูกทรมานจนวิญญาณสลาย
แต่ในขณะที่ทุกคนยังลังเล...
เหล่าเซียนระดับสูงอย่างหลี่ชิงเสวียน เซียนหญิงแห่งคุนหลุน หรือจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ต้าเซี่ย กลับยืนนิ่ง สีหน้าเปื้อนยิ้มบาง ๆ มองพวกมันราวกับดูละครลิง
องค์ประกอบคุ้นตา...
มุกคำพูดแบบเดิม...
ท่าทีอหังการแบบซ้ำซาก...
ใช่แล้ว...นี่แหละรสชาติเดิม สูตรเดียวกันกับตอนพวกเขาเหินสวรรค์ขึ้นมา!
เผ่าเสื่อมสวรรค์ทั้งสาม—มังกรดำ ฟีนิกซ์ดำ กิเลนดำ—เองก็กลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว พวกเขามองหน้ากันเหมือนจะบอกว่า
"เมื่อก่อน...เราก็ทำตัวแบบนี้สินะ?"
ความเขินอายพุ่งสูงทันที
คิดย้อนไปถึงตอนที่ตนเหินสวรรค์มาครั้งแรก แล้วทำตัวยโสโอหังแบบนี้...มันน่าอับอายเพียงใด
โอ๊ย...อยากขุดรูฝังตัวหนี!
คงไม่ต่างจากที่เก้าผู้ศักดิ์สิทธิ์เคยมองพวกเขาในตอนนั้นหรอก...สายตาแบบเดียวกันเป๊ะ
มีคำเดียวที่อธิบายได้...
โง่เง่า!
โง่เง่าสุดขีด!
อยากหนีไปให้ไกลจากความทรงจำนี้เหลือเกิน...
……
และเมื่อเหล่าเซียนระดับสูงกับสัตว์เทพเผ่าเสื่อมสวรรค์ไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับยิ้มเย้ยหยันราวกับกำลังดูงิ้วอยู่
บรรพชนเผ่าประหลาดทั้งห้า...ก็เดือดสิครับ! พวกมันรู้สึกว่าตนถูกดูถูก ถูกยั่วเย้าอย่างรุนแรง พวกเจ้ากล้าทำเป็นไม่กลัวข้า?!
ผิดมหันต์!
"กล้าขัดขืนเผ่าประหลาด...ลงนรกไปเสียเถิด!"
"พวกเจ้า...จงตายให้หมด!"
หนึ่งในบรรพชนเผ่าประหลาดสะบัดแขนเสื้ออย่างหยิ่งผยอง หวังให้การโจมตีตนล้างผลาญทุกสิ่ง เพราะในโลกที่มันรู้จัก...แค่พลิกมือก็ควรทำลายเซียนได้แล้วนี่นา...
แต่ทว่า—
……
……
* ขอเปลี่ยน สิ่งมีชีวิตวิปริต เป็น เผ่าประหลาด นะครับ เพื่อให้สอดคล้องกับเนื้อเรื่องมากขึ้น