บทที่ 18 - กลับบ้าน, บอกเล่า

"พวกเจ้าวันนี้ไปไหนกันมา? ทำไมกลับมาป่านนี้ ทำให้คนเป็นห่วงจริงๆ"

สี่คนเล็กเพิ่งเข้ามาในลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงย่าเถาหลี่ซื่อ

"ปล่อยให้พวกเจ้าวิ่งเพ่นพ่าน ไม่รู้จักกลับบ้าน นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ถึงจะกลับมา" สวีซิ่วเห็นท่าทางของแม่สามี ก็เริ่มโหมดช่วยเหลือ

"เห็นไหม ท่านปู่ท่านย่าของพวกเจ้าร้อนใจจนทั้งบ้านไม่มีใครได้กินข้าว รอแต่พวกเจ้าสี่คน" หลิวซื่อไม่ยอมตกกระแส ก็เอ่ยปากเช่นกัน

เถาต้าซานไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ล้วงมือไว้ข้างหลังเดินเข้าบ้านไป พี่น้องเทียเกินรีบปิดประตูบ้าน ยกม้านั่งในลานบ้านเข้าไปในบ้าน

ทั้งครอบครัวกินข้าวเสร็จ จากนั้นสี่คนเล็กก็ตามท่านปู่ท่านย่าเข้าไปในห้องด้านใน

"วันนี้ทำไมกลับมาดึกนัก?" เถาต้าซานมองเด็กๆ ทั้งสี่คนที่เติบโตขึ้นทุกวัน แต่วันนี้ผิดปกติเกินไป

"ท่านปู่ ท่านย่า ข้าพาพี่ชายพี่สาวขึ้นเขาเอง ข้าเองที่ไม่ให้พวกเขากลับมาเร็วๆ กลัวจะยุ่งยาก" เถาเป่ารับคำพูดมาตอบ

"อ้อ? ท่านย่าของเจ้าบอกปู่แล้ว แต่ปู่ฟังไม่เข้าใจนัก เจ้าลองเล่าให้ฟังสิ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

"ท่านปู่ ท่านย่า วันนี้อาจารย์ของข้าให้ยาเม็ดมาหลายเม็ด บอกว่ามีผู้อพยพมา ให้ข้าคอยปกป้องครอบครัวให้ดี ข้าเลยให้พี่ชายพี่สาวกินคนละสองเม็ด เม็ดหนึ่งคือยาเพิ่มพละกำลัง อีกเม็ดคือยาเสริมสร้างร่างกาย"

เถาเป่าพูดจบก็ล้วงเอายาเม็ดเพิ่มพละกำลังสี่เม็ดและยาเม็ดเสริมสร้างร่างกายสี่เม็ดออกมาจากกระเป๋า บอกว่าสี่เม็ด แต่จริงๆ มีแค่สองเม็ด เถาเป่าแบ่งยาเม็ดเป็นสองส่วน แล้วปั้นเป็นเม็ดกลม ส่วนใหญ่เพราะฤทธิ์ยาดีเกินไป เถาเป่าไม่อยากดึงดูดความสนใจมากเกินไป จึงทำแบบนี้

เถาต้าซานมองยาเม็ดในฝ่ามือของเถาเป่า ในใจคิดไตร่ตรอง รับยาเม็ดมาแล้วยื่นให้ภรรยาเถาหลี่ซื่อสามเม็ด ให้นางรีบกินหนึ่งเม็ด อีกสองเม็ดให้ลูกสะใภ้ทั้งสอง ให้กินทันที

เถาหลี่ซื่อรีบออกไป

"หนูน้อย ยาเม็ดนี้มีอะไรที่ต้องบอกหรือเปล่า ปู่เห็นเจ้าเมื่อกี้ดูเหมือนจะพูดไม่จบ"

"ท่านปู่ ยาเม็ดเสริมสร้างร่างกายนี้ เมื่อกินเข้าไปแล้วร่างกายจะปวดไปทั้งตัว จะมีสิ่งสกปรกบางอย่างออกมาจากร่างกาย ต้องอาบน้ำชำระล้าง"

เถาต้าซานพยักหน้า ตัดสินใจกินทันที ยาเม็ดเพิ่มพละกำลังและยาเม็ดเสริมสร้างร่างกายยังเหลืออย่างละหนึ่งเม็ด เดี๋ยวจะส่งไปให้คุณปู่ทวดของเขา ดูว่าท่านจะจัดการอย่างไร

สี่คนเล็กรับหน้าที่ต้มน้ำ

ดีที่สวีซิ่วตักน้ำเพิ่มหลังอาหารเย็น โอ่งน้ำใหญ่ทั้งสองในบ้านเต็มเปี่ยม ไม่เช่นนั้นดึกป่านนี้ไปตักน้ำ เจอคน ยังไม่รู้จะอธิบายอย่างไรเลย

"หนูน้อย ตอนนี้ปู่จะไปหาปู่ทวดของเจ้า เรื่องวันนี้เจ้าก็รู้แล้ว ปู่ไม่รู้ว่าพวกหมาจิ้งจอกแก่เหล่านั้นขายยาอะไรในน้ำเต้า แต่พรุ่งนี้ พวกเจ้าทั้งสี่คนต้องซ่อนความสามารถ พวกเจ้ายังเล็กเกินไป ในหมู่บ้านเถาเจียของเรามีผู้ใหญ่มากมาย พวกเจ้าเด็กๆ ไม่กี่คนก็จงเติบโตอย่างเงียบๆ ไป จำไว้นะ?"

เถาต้าซานเล่าเรื่องให้เด็กๆ ฟัง จากนั้นกำชับอีกครั้ง แล้วให้พวกเขากลับห้องไปนอน ส่วนตัวเองถือโอกาสที่ดึกสงัดเข้าไปในเรือนเก่าของตระกูลเถา เคาะหน้าต่างของท่านปู่ใหญ่เถาจี

"ท่านปู่ทวด ท่านพ่อ ท่านแม่" เถาต้าซานเข้าบ้านมาก็เห็นคนแก่ทั้งสามอยู่ในห้อง รีบทักทาย

"อืม"

"นั่งลงพูด"

"ขอรับ"

"ลูกสาม พลังในร่างกายของเจ้าแรงขึ้นไม่น้อยนะ จำไว้ว่าต้องซ่อนเอาไว้" ท่านปู่ใหญ่เถาจีมองหลานชายตรงหน้าอย่างละเอียด

"ขอรับ ท่านปู่ทวด นี่คือยาเม็ดเสริมสร้างร่างกายหนึ่งเม็ด และยาเม็ดเพิ่มพละกำลังหนึ่งเม็ด" เถาต้าซานล้วงขวดเซรามิกเล็กๆ สองใบจากอกเสื้อวางบนโต๊ะ

"อาจารย์ของเด็กหญิงมีฝากอะไรมาไหม?" ท่านปู่ใหญ่เถาจีมองขวดเซรามิก ถามขึ้น

"บอกว่าให้พวกเราปกป้องตัวเองให้ดี"

"เรื่องนี้ออกจากประตูนี้ไปแล้วอย่าได้พูดถึงอีก ปกป้องตัวเองให้ดี และยิ่งต้องคุ้มครองเด็กหญิงคนนั้น อีกอย่างหนึ่ง สิ่งนี้ ต้องมอบให้เถาเป่า นี่เป็นของของเถาเป่า"

"ขอรับ ท่านปู่ทวด กลับได้แล้ว"

หลังจากเถาต้าซานจากไป เถาจีเทยาเม็ดเพิ่มพละกำลังออกมา แบ่งเป็นสามส่วน พูดก่อนที่เถาอี้เสวียนจะเอ่ยปาก: "กินลงไป อย่าถาม"

ยาเม็ดเสริมสร้างร่างกายก็เช่นกัน แบ่งเป็นสามส่วน เพียงแต่ครั้งนี้เขาให้ลูกชายเถาอี้เสวียนกินก่อน เมื่อครู่ต้าซานได้บอกไว้แล้ว เหลียงซื่อจึงรีบต้มน้ำ

ทำไมเถาจีถึงทำแบบนี้?

เถาจีที่อายุหนึ่งร้อยยี่สิบบวกห้า เมื่อตอนอายุห้าขวบ บังเอิญได้กินยาเม็ดหนึ่งครั้ง ไม่คิดว่าผ่านไปหนึ่งร้อยยี่สิบปี เขาจะได้กินอีกครั้ง นี่จริงๆ เป็นการคุ้มครองจากบรรพบุรุษ

แม้ว่าประสิทธิภาพของยาเม็ดแบบนี้จะลดลง แต่ไม่ง่ายที่จะดึงดูดความสนใจของคน อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ ตระกูลใหญ่วันนี้จับตาดูตระกูลของเขาตลอด

เมื่อกี้เขาให้ต้าซานนำน้ำเต้าหยกที่บรรพบุรุษมอบให้เขาอย่างเงียบๆ ไปให้เด็กหญิงคนนั้น หวังว่าเด็กหญิงคนนั้นจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

[จบบท]