ตอนที่ 172: สร้าง (1)

แองเจเล่รู้ว่าเขาเหงื่อออกหลังจากที่ออกมาจากบ้านของแม่มดชรา เขาคิดว่าถ้าเขาปฏิเสธข้อเสนอของพวกเขาทั้งสองคนก็คงจะพยายามฆ่าเขาทันที พวกเขาบอกทุกสิ่งทุกอย่างแก่เขาก่อนที่เขาจะยอมรับภารกิจซึ่งมันเป็นเรื่องแปลก

พ่อมดแสงมักจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้แต่พวกเขาก็ยังคงทำสิ่งที่พวกเขาได้ประโยชน์มากที่สุดเมื่อจำเป็น

แองเจเล่ออกจากบ้านของเมลิสซ่าและเดินลงบันไดไม้

การต่อสู้ที่เขาเห็นก่อนที่จะเข้าบ้านได้จบไปแล้วแต่เขายังเห็นเศษไม้บนพื้น

ไม่มีใครมาทำความสะอาดแต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ไม่ได้แย่ลง

แองเจเล่เดินตามถนนขณะที่มองไปรอบๆ มีพ่อมดไม่มากนักที่ดูร้านต่างๆ สถานที่นี้นั้นเงียบสงบกว่าทางเข้าของเมือง

เขาหันกลับไปและกลับไปที่ทางเข้า เขาตัดสินใจที่จะเรียนรู้โครงสร้างของเมืองก่อน

เมืองมีขนาดธรรมดา มีบ้านหินประมาณหกสิบหลังบางหลังก็เป็นบ้านไม้ มีร้านค้ามากมายที่มีตราทองแดงห้อยอยู่ข้างบน แองเจเล่พบร้านขายยา ร้านขายอุปกรณ์และร้านขายวัสดุ ผู้คนไม่แออัดและด้วยเหตุบางอย่างพ่อมดส่วนใหญ่เพียงแค่ยืนอยู่บนถนน

เขาเห็นพ่อมดหลายคนซื้อสินค้าแต่ส่วนใหญ่สื่อสารโดยใช้อนุภาคพลังงาน ริมฝีปากของพวกเขากำลังขยับแต่ไม่มีเสียงออกมาจากปากของพวกเขา

แองเจเล่เข้าไปร้านอุปกรณ์ร้านหนึ่ง ภายในมันมืดและเคาน์เตอร์ก็เป็นรูปตัวยู มีพ่อมดสองคนกำลังตรวจสอบสินค้าที่แสดงอยู่บนโต๊ะ

เจ้าของเป็นชายชราหัวล้านสวมแว่นตา เขายืนอยู่ข้างหลังเคาน์เตอร์จ้องไปที่พ่อมดแสงข้างโต๊ะ

"เปลือกหอยเกลียวอินทรีดำนี้ต้องจ่ายด้วยกล้วยไม้สามสี 3 ดอก" (เปลือกหอยเกลียวก็คล้ายๆกับเปลือกหอยทาก)

เจ้าของร้านพูดเสียงเบาแต่ทุกคนในร้านได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน

พ่อมดแสงที่ถือเปลือกหอยเกลียวไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่สังเกตมัน

เจ้าของร้านมองไปที่แองเจเล่เมื่อเขาเข้ามาในร้าน ร้านที่นี่แตกต่างจากร้านในโลกมนุษย์ธรรมดา เจ้าของร้านไม่เคยทักทายลูกค้า

แองเจเล่สังเกตเห็นอนุภาคพลังงานบางส่วนเคลื่อนไหวบนประตู เจ้าของร้านอาจจะใช้เพื่อทำให้ห้องกันเสียงได้แต่แองเจเล่สงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้พ่อมดบนถนนได้ยินบทสนทนาในร้าน

เขาเดินไปโต๊ะทางด้านขวาและเริ่มสังเกตสินค้าต่างๆ

มีหมวกโลหะเงิน ชุดเกราะหนัง ดาบสั้น หมวกและโล่ยาว

อุปกรณ์บางอย่างเคลือบด้วยแสงสีขาวมันทำให้ดูเหมือนมีของเหลวบนผิวของมัน

ทันใดนั้นแองเจเล่ก็พบสิ่งที่เขาคุ้นเคย

"เฮ้ เจ้าเปิดให้ข้าดูได้ไหม"

เขาชี้ไปที่หนึ่งในกล่องบนโต๊ะ

เจ้าของร้านดูหงุดหงิดแต่เขาก็เดินออกมาและปลดล็อคกล่อง

มีหัวใจสีเขียวกำลังเรืองแสงอยู่ภายในซึ่งแกนกลางมันเต็มไปด้วยเปลวไฟสีเขียว แองเจเล่ยังมองเห็นลายเถาวัลย์บนผิวของมัน

เขาคว้าหัวใจและเริ่มสังเกต

'มันไม่ใช่หัวใจที่ข้ารู้แต่มันก็ใกล้เคียง ของชิ้นนี้มีพลังงานมากและมันเป็นสิ่งที่ดีสำหรับการทำระเบิด'

แองเจเล่วางแผนในใจ เขาต้องเตรียมตัวสำหรับการสำรวจซากปรักหักพังและสิ่งนี้ก็เหมาะกับแผนการของเขา

หัวใจในมือของเขามีพลังงานสูงกว่าหัวใจที่เขาได้รับจากช้าง ด้วยการปรับเปลี่ยนพิเศษบางอย่างมันจะทำให้หัวใจนี้ทำงานเหมือนเครื่องพ่นไฟขนาดจิ๋ว

แองเจเล่จะใช้ประโยชน์ได้ 90% ของหัวใจด้วยความช่วยเหลือของชิปเมื่อเขากำลังทำระเบิด อย่างไรก็ตามถ้าปราศจากชิปพ่อมดทำได้มากสุดก็ประมาณ 30% ทำให้เสียพลังส่วนที่เหลือไป

อุปกรณ์เวทมนต์เช่นนี้อาจจะสร้างค่อนข้างง่ายและข้อกำหนดไม่สูง แม้แต่พ่อมดฝึกหัดที่มีความรู้พอก็สามารถทำมันได้มีเพียงปัญหาเดียวก็คือการหาวัตถุดิบ

แองเจเล่ถือหัวใจในมือซ้ายมันมีขนาดเท่ากำปั้น เขารู้สึกว่าหัวใจยังคงเต้นอยู่

"สิ่งนี้ราคาเท่าไหร่" แองเจเล่ถาม

"บัตรคริสตัลหนึ่งใบ" เจ้าของร้านตอบ "ห้ามต่อรอง"

"บัตรคริสตัลหนึ่งใบงั้นหรือ" แองเจเล่ประหลาดใจ "เจ้าหมายถึงบัตรคริสตัลดำหนึ่งใบใช่ไหม"

บัตรคริสตัลดำหนึ่งใบสามารถแลกหินเวทมนต์ปกติได้ 1,000 ก้อน

"ใช่ เจ้าจะซื้อมันหรือไม่"

เจ้าของร้านหมดความอดทน

แองเจเล่พูดไม่ออก ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านไม่สนใจลูกค้าของเขาจริงๆ

"เจ้ามีวัตถุดิบหรือไม่ ถ้าเจ้ามีเจ้าขายพวกมันไหม"

เขาเอาหัวใจกลับไปที่กล่อง

"วัตถุดิบหรือ" เจ้าของร้านได้ยินคำถามของแองเจเล่และจ้องที่เขา "ฮ่าฮ่า เจ้าอยากจะสร้างมันด้วยตัวเองงั้นหรือ" เจ้าของร้านหัวเราะเยาะ "ข้ามีวัตถุดิบจำนวนมาก เจ้าสามารถลองได้ตราบเท่าที่เจ้าไม่กลัวว่ามันจะระเบิด"

พ่อมดอีกสองคนในร้านมองแองเจเล่ด้วยความตกใจ พวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าแองเจเล่พยายามที่จะสร้างด้วยตัวเอง พวกเขาส่ายหัวและหัวเราะเบาๆ

แองเจเล่พยักหน้า เขารู้ว่าทำไมคนอื่นๆถึงหัวเราะเขา อุปกรณ์เวทมนต์แบบหัวใจเรืองแสงนั้นสร้างง่ายแต่ก็ต้องมีความรู้ที่จำเป็น นอกจากนี้ใครก็ตามที่พยายามทำอุปกรณ์นี้จะต้องทำด้วยความระมัดระวังและจำเป็นต้องมีการควบคุมพลังจิตที่แม่นยำ ผลลัพธ์อาจจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กันทักษะของผู้สร้าง

ถ้าผู้สร้างไม่ทำด้วยความระมัดระวังหัวใจก็อาจจะระเบิดและถึงแม้ว่าเขาจะไม่ทำให้ระเบิดอุปกรณ์เวทมนต์ที่เขาได้รับก็อาจจะไร้ค่า

เจ้าของร้านกอดแขนและหัวเราะเยาะอีกครั้ง "เอาล่ะ ข้าเตือนเจ้าแล้ว ถ้าพลังงานรั่วไหลหัวใจจะระเบิดอย่างแน่นอน ถ้าเจ้าอยากลองด้วยตัวเองจริงๆ..."

เขาสันนิษฐานว่าพ่อมดที่อยู่ข้างหน้าเขาไม่สามารถสร้างของชิ้นนี้ได้

แองเจเล่พยักหน้าอีกครั้ง "วัตถุดิบอยู่ที่ไหน เจ้าเอามาให้ดูหน่อยได้ไหม"

"แน่นอน"

เจ้าของร้านเดินเข้าไปในห้องเก็บของและแบกตะกร้าขนาดใหญ่ออกมา มันเป็นตะกร้าหวายที่เต็มไปด้วยหัวใจจากสิ่งมีชีวิตต่างๆ

หัวใจเรืองแสงสีเขียวจากช้างเรืองแสง หัวใจสีน้ำเงินจากช้างน้ำแข็งและหัวใจสีดำอีกหลายชิ้น

แองเจเล่จำวัตถุดิบส่วนใหญ่ได้

"ชิ้นนี้ราคาเท่าไหร่"

แองเจเล่คว้าไปที่หัวใจจากช้างเรืองแสง

"ข้าซื้อวัสดุเหล่านี้เพื่อทำระเบิดครั้งเดียวและพวกมันไม่ได้แพงมากนัก ถ้าเจ้าต้องการพวกมันจริงๆข้าสามารถให้ส่วนลดแก่เจ้าได้ สำหรับทั้งตะกร้านี้มัน....."

เจ้าของร้านยิ้ม

*********************

แองเจเล่เดินออกมาจากร้านพร้อมกับตะกร้าที่มีหัวใจทั้งใบแต่เขาดูผิดหวัง

มีเศษผ้าสีดำอยู่บนสุดของตะกร้าและคนอื่นๆก็ไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในได้ หัวใจทั้งหมดในตะกร้ามีพลังสูงและสามารถนำมาใช้ในการทำอุปกรณ์เวทมนต์ได้ง่ายๆ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือวัตถุดิบเหล่านี้อันตรายอย่างยิ่ง

แม้ว่าส่วนใหญ่จะไม่ระเบิดถ้าแองเจเล่โยนมันลงบนพื้นแต่เขาก็อาจจะเจ็บตัวได้(น่าจะโดนยำ)

เขาซื้อตะกร้านี้ด้วยหินเวทมนต์ทั้งหมดที่เขามีและมันทำให้หินเวทมนต์ที่เขาได้รับจากการขายวัสดุหายากจากสวนบ่วงจันทราถูกใช้หมดไป

อย่างไรก็ตามหัวใจมันก็คุ้มค่า แองเจเล่คิดว่าหัวใจแรกที่เขาจะทำก็คือหัวใจของช้างเรืองแสง

'พลังงานประมาณ 40 หน่วย......มันเกือบจะมีพลังเท่ากับลูกไฟเล็ก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าข้าประสบความสำเร็จในการสร้างพวกมันทั้งหมดเป็นระเบิดครั้งเดียว....'

แองเจเล่รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

'ข้าต้องหาสถานที่ที่จะอยู่ก่อน'

เขามองไปที่ท้องฟ้า ตอนนี้เป็นตอนเที่ยงและมีลำแสงสีทองของแสงอาทิตย์ส่องผ่านเมฆสีเทา

เมืองนี้มีขนาดเล็กแต่เขาก็ยังพบโรงแรม อย่างไรก็ตามเขาไม่มีหินเวทมนต์เหลืออยู่เลย เจ้าของร้านได้ใช้วิธีพิเศษบางอย่างเพื่อหาจำนวนหินเวทมนต์ที่แองเจเล่มีและแสดงราคาให้เขา แองเจเล่รู้สึกเสียใจอย่างยิ่งที่เขาไม่ได้ใช้สนามพลังเพื่อป้องกันคาถาสแกน

อุปกรณ์เวทมนต์นั้นแพงกว่าวัตถุดิบ หัวใจประเภทพ่นไฟที่แองเจเล่พบในร้านสามารถใช้ได้หลายครั้งและมันสามารถสร้างความเสียหายได้อย่างน้อย 18 หน่วยใกล้เคียงกับที่แองเจเล่ทำด้วยตัวเอง

เขาเคยทำอุปกรณ์เวทมนต์สองชิ้นด้วยหัวใจของช้างเรืองแสง ระเบิดหัวใจถูกนำไปใช้กับปีศาจหนึ่งลูกและอีกหนึ่งลูกถูกทิ้งไว้ที่เมืองเลนน่อน อย่างไรก็ตามวัตถุดิบที่เขาซื้อครั้งนี้ได้รับการเก็บรักษาดีกว่าหัวใจที่เขาเคยมี

แองเจเล่มีความคาดหวังสูงกับตะกร้าหัวใจนี้ ส่วนใหญ่มีพลังงานมากกว่า 50 หน่วยตามรายงายของซีโร่ ยังมีหัวใจหลายชิ้นที่มีพลังงานมากกว่า 70 หน่วยซึ่งเป็นเรื่องที่น่าตกใจ

อย่างไรก็ตามแองเจเล่ต้องระมัดระวังในขณะที่สร้างในครั้งนี้ ปริมาณพลังงานที่สูงขึ้นจะมาพร้อมกับความเสี่ยงที่สูง ถ้าพลังงานรั่วไหลมันก็จะระเบิดและอันตรายถึงชีวิต

เขาถือตะกร้าไว้ในมือและเดินไปทางออก เขาได้สร้างแผนที่เมืองนี้ไว้แล้วโดยใช้ชิปและเขาสามารถหาเส้นทางที่สั้นที่สุดได้

ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะต้องเข้าร่วมองค์กรในขณะนี้หลังจากที่ได้รับสูตร ไม่นานมานี้พลังจิตของเขาแทบจะไม่เพิ่มขึ้นและการทำสมาธิก็ไม่ได้ช่วยอะไร เขาตัดสินใจที่จะหาวิธีอื่นหลังจากที่ทำงานที่ซากปรักหักพังเสร็จ

เขาอาจจะใช้เวลานานในการพยายามเพิ่มพลังจิตของเขาในขณะที่เป็นพ่อมดฝึกหัดถ้าไม่มียาดึงดูดดำ พ่อมดฝึกหัดที่มีพรสวรรค์ระดับสองมักจะใช้เวลาหลายสิบปีเพื่อเพิ่มระดับพลังจิตไปขั้นต่อไป