ตอนที่ 164: ซ่อนตัว (3)

เขาเดินไปเส้นทางที่มืดมิดและเดินผ่านป่าเล็กๆแล้วเขาก็มาถึงบ้านขนาดเล็ก

มีโคมไฟน้ำมันสองอันห้อยอยู่ที่ประตูบ้าน แสงสลัวทำให้พื้นที่บริเวณข้างหน้าบ้านสว่างขึ้นเพียงเล็กน้อยและโคมไฟน้ำมันก็กระแทกประตูเป็นครั้งคราวเมื่อมีลมพัด

แองเจเล่ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าของเขาและเดินไปที่รั้ว

เขาเอามือจับที่จับไม้และผลักมันเบาๆ

"เดนนิส! เจ้ากลับมาแล้วหรือ" ในลานบ้านมีผู้หญิงอวบน่ารักสวมชุดคลุมสีเทากำลังรดน้ำดอกไม้ เธอหันมาและเงยหน้าขึ้น

"ใช่ ซิดมันอยู่ไหน" แองเจเล่ถาม

"เขาอยู่ข้างใน"

"ไว้คุยกันใหม่ในภายหลัง"

"ตกลง"

แองเจเล่เดินผ่านลานและเข้าไปในบ้าน ภายในมันสว่างและผนังตกแต่งด้วยแก้วชั้นดี

ภายในมันอุ่นและสบาย มีกลิ่นของไวน์ผลไม้ลอยอยู่ในอากาศ

มีชายชราผมสีขาวนั่งอยู่บนโซฟาเงียบๆในห้องนั่งเล่นกำลังอธิบายอะไรบางอย่างให้พ่อมดฝึกหัดซิดมันด้วยเสียงเบา มีแก้วไวน์สีเขียวอุ่นๆถูกวางไว้บนโต๊ะข้างหน้าของทั้งสองคน

แองเจเล่ยังได้กลิ่นเครื่องเทศบางอย่างที่เขาไม่รู้จักในห้อง

เขากังวลเล็กน้อยเมื่อตัดสินใจที่จะปลอมตัวเป็นเดนนิส อย่างไรก็ตามเขารู้สึกโล่งใจหลังจากที่เห็นชายชรา ชายชราเป็นพ่อมดที่ต่ำกว่าพ่อมดทั่วไป เขายังไม่ถึงขั้นแก๊ส

ถ้าชายชราถึงขั้นแก๊สหรือของเหลวมันก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องอยู่ที่ชนบทและรวบรวมวัสดุ การเข้าร่วมองค์กรพ่อมดที่ใหญ่จะทำให้เขาได้รับผลประโยชน์มากขึ้น

พลังจิตของชายชราต่ำกว่าแองเจเล่ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลว่าชายคนนี้จะมองเห็นผ่านการปลอมตัวของเขา

แองเจเล่ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบกับพ่อมดขั้นสูงแต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บและตราเป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถพึ่งพาได้ในขณะนี้ นอกจากนี้เขายังต้องการประหยัดค่าใช้จ่ายสำหรับเรื่องที่สำคัญ

"อาจารย์ข้ากลับมาแล้ว" เขาเลียนเสียงของเดนนิส

"อืม" ชายชรามองมาที่เขาชั่วครู่และพยักหน้าจากนั้นก็กลับไปคุยกับซิดมันต่อ

เดนนิสเป็นเพียงพ่อมดฝึกหัดขั้นที่หนึ่งแต่เขาเป็นลูกชายของน้องชายของพ่อมดชรา แองเจเล่ได้รู้ข้อมูลระหว่างสอบปากคำ ดูเหมือนว่าเดนนิสจะไม่ได้รับการเลี้ยงดูที่แตกต่างกับคนอื่นเนื่องจากความสัมพันธ์ของเขากับพ่อมด ระดับของเขาต่ำกว่าพ่อมดฝึกหัดทั้งสองคนดังนั้นเขาจึงต้องทำความสะอาด้องทุกวันและแบกเสบียงประจำวันกลับมาจากเมือง

เดนนิสมาหาพ่อมดเมื่อหนึ่งปีก่อน เขามีปัญหาในความคืบหน้าและเขาแทบไม่ได้คุยกับชายชรา เขานำหนังสือกลับไปที่ห้องของเขาและอ่านด้วยตัวเอง

นอกจากนี้ชายชรายังไม่ได้ดูแลเดนนิสเหมือนผู้ฝึกหัด เดนนิสขี้อายและไม่ค่อยพูดดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องยากที่แองเจเล่จะทำตัวเลียนแบบเขา

ส่วนใหญ่แองเจเล่อยู่คนเดียวและเขาเคยชินกับมันแล้ว หนึ่งในลักษณะของคนที่ชอบเก็บตัวคือไม่ชอบคุยกับคนอื่น

ชายชรามาร์โคลอฟสวมชุดคลุมสีขาว มีแถบโลหะเงินแทรกอยู่ตรงปกคอของเขา เขากำลังอธิบายเรื่องต่างๆให้ซิดมันแต่ซิดมันดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าอาจารย์ของเขากำลังพูดอะไร

แองเจเล่ฟังบทสนทนาของพวกเขาอยู่ชั่วครู่ พวกเขาพูดถึงเรื่องพื้นฐานของอนุภาคพลังงาน มันเป็นเรื่องเสียเวลาสำหรับเขาดังนั้นเขาจึงตรงไปที่ห้องของเดนนิสที่ชั้นหนึ่ง เดนนิสบอกว่าพ่อมดฝึกหัดที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่จะได้อาศัยอยู่ในห้องที่ติดกับห้องนั่งเล่น

เขาเดินไปสุดทางเดินและเห็นชื่อของเดนนิสบนประตูห้องหนึ่ง

แองเจเล่เปิดประตูด้วยกุญแจและล็อคมันหลังจากที่เดินเข้าไป

'ข้ายังอยู่ดีตราบเท่าที่มาร์โคลอฟยังไม่ทราบว่าข้าเป็นใคร' แองเจเล่คิด

แองเจเล่เผาเดนนิสตัวจริงเป็นเถ้าถ่านหลังจากที่เขาพยายามหลบหนี

ห้องนั้นเรียบง่าย มีโต๊ะและเตี่ยงเดี่ยวอยู่ตรงมุม นอกจากนี้เขายังเห็นเก้าอี้ไม้สีดำหลายตัวและชั้นวางหนังสือขนาดเล็กอยู่ด้านข้าง

แองเจเล่จุดตะเกียงน้ำมัน เขาคว้าเก้าอี้และนั่งข้างโต๊ะ

มีหนังสือหนังหนาอยู่บนโต๊ะและชื่อมันเขียนในภาษาแอนแมคว่า'พื้นฐานของการบีบอัดพลังงาน'

แองเจเล่เปิดหนังสือ

'การบีบอัดพลังงานเป็นเรื่องสำคัญซึ่งมีพ่อมดหลายคนกำลังศึกษา นอกจากนี้ยังเป็นวิธีการทดสอบพื้นฐานสำหรับผู้ที่สามารถเปลี่ยนร่างกายของพวกเขาเป็นพลังงานบริสุทธิ์' นี่เป็นบรรทัดแรกในหน้าแรก

'หืม นี่ต้องเป็นหนังสือของมาร์โคลอฟ เขายังไม่ได้ถึงขั้นแก๊สแต่เขาก็กำลังศึกษาเรื่องพลังงานที่ลึกซึ้งงั้นหรือ' แองเจเล่อยากรู้อยากเห็น

เขาเปลี่ยนหน้าและอ่านต่อ

เวลาได้ผ่านไปและการแสดงออกของแองเจเล่ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เขาอ่านหนังสือจบเล่มประมาณครึ่งชั่วโมง

แองเจเล่ปิดหนังสือขณะที่เขาหลับตา

'72 สูตร การรวมพวกมันด้วยกันด้วยการบีบอัดพลังงานมากมายสามารถแก้ปัญหาได้อย่างง่ายดาย มันเป็นไปไม่ได้สำหรับพ่อมดเร่ร่อนที่จะเข้าใจแนวคิดเช่นนี้ บางทีเขาอาจจะได้รับมรดกจากตระกูลพ่อมดโบราณ....' แองเจเล่ยังคงคิดถึงสูตรที่ซับซ้อนและโครงสร้างที่เขาเห็นในหนังสือ

โครงสร้างแสดงให้เห็นการบีบอัดอนุภาคพลังงานประเภทต่างๆ มันเกือบจะเหมือนกับปัญหาทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อน การใช้สูตรที่แตกต่างกันเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่เรียบง่าย

'การเรียนรู้สูตรเป็นเรื่องง่าย ปัญหาคือวิธีการนำไปใช้ ความคิดเชิงตรรกะเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งข้าบีบอัดพลังงานมากเท่าใดพลังจิตที่ใช้ก็จะมากขึ้นแต่ผลลัพธ์มันก็คุ้มค่า นอกจากนี้มันยังเป็นเหตุผลที่มาร์โคลอฟสามารถระเบิดต้นไม้ขนาดใหญ่ด้วยลูกไฟที่เรียบง่าย'

แองเจเล่รู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาเพิ่งค้นพบ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าพ่อมดเร่ร่อนแต่ละคนจะมีความลับของตัวเองเขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะพบความรู้การบีบอัดพลังงานที่นี่

แองเจเล่เลือกมาร์โคลอฟเพราะเขาคุ้นเคยกับคาถาไฟมากกว่า การค้นหาความรู้เรื่องการบีบอัดพลังงานเป็นเพียงแค่ของแถมสำหรับเขา

ถ้าเขาเชี่ยวชาญสูตรการบีบอัดพลังงานเขาก็จะสามารถเพิ่มความสามารถทั้งหมดของเขาได้

แองเจเล่คว้าไปที่โคมไฟน้ำมันและเดินไปที่ชั้นวางหนังสือ เขาอยากหาหนังสือเล่มอื่นที่เกี่ยวกับเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกผิดหวังที่หนังสือบนชั้นไม่มีข้อมูลที่เกี่ยวข้องและไม่มีอะไรที่มีคุณค่าเลย

แองเจเล่นั่งอยู่บนเก้าอี้และคิดอยู่ชั่วครู่ เขาตัดสินใจที่จะทำสมาธิบนเตียงก่อน เขายังต้องการเวลาอีกหลายเดือนเพื่อฟื้นฟูดังนั้นเขาจึงมีเวลามากพอที่จะค้นคว้า

*********************************

ตอนเที่ยงแองเจเล่ออกจากร้านขายยาในเมืองและเดินไปทางประตูเมือง

เขาเห็นชาวบ้านรวมตัวกันอยู่ข้างใบประกาศบนกำแพง

ผู้คนตื่นเต้น พวกเขาพูดถึงเนื้อหาของใบประกาศ แองเจเล่หยุดข้างฝูงชนและเงยหน้าขึ้นเพื่อตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น

ชื่อของใบประกาศคือ'อาชญากรที่ต้องการตัว'และข้างล่างเป็นภาพใบหน้าของแองเจเล่

'รางวัลสำหรับการจับบุคคลนี้ 500,000 เหรียญทองและหินเวทมนต์คุณภาพสูง 200 ก้อน สำหรับคนที่นำข้อมูลที่มีค่ามาให้จะได้รับรางวัลเป็นเหรียญทอง 50,000 เหรียญและหินเวทมนต์คุณภาพสูง 30 ก้อน'

'หินเวทมนต์คุณภาพสูง 200 ก้อน....' แองเจเล่ประหลาดใจเล็กน้อย

"สิ่งที่ดีที่สุดที่เราทำได้คือการแจ้งข้อมูล ข้าคิดว่ามีเพียงพ่อมดที่สามารถต่อสู้กับชายคนนี้ได้ เขาไปทำอะไรกับป่าหมอกขาว ฮ่าฮ่า" ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังเขาหัวเราะ

"เราไม่จำเป็นต้องทำงานตลอดชีวิตถ้าเราพบชายคนนี้"

"เขามีปัญหาใหญ่.....มีองค์กรพ่อมดใหญ่หลายองค์กรที่ต้องการให้เขาตาย เจ้าเห็นสัญลักษณ์ไหม ตระกูลไมโลชาย ป่าหมอกขาวและวิทยาลัยวงกต เข้าไปทำอะไรกันแน่" ทหารรับจ้างที่เป็นชายล่ำสันถามเสียงเบา

"ข้าไม่รู้ เราเป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดา เราควรยุ่งอยู่กับงานของเราเอง"

ฝูงชนยังคงซุบซิบกันต่อ

แองเจเล่ใช้เวลาส่วนใหญ่ทำความสะอาดห้องและจัดหนังสือในบ้านในช่วงสิบวันที่ผ่านมา ไม่มีใครมองทะลุผ่านการปลอมตัวของเขาในขณะที่เขาแทบไม่พูดอะไร

เขาซื้อสมุนไพรบางอย่างเพื่อทำยารักษาจากร้านขายยาในเมืองและเขาก็ฟื้นฟูได้ดีแต่เขาก็ยังต้องการเวลาในการรักษาอวัยวะของเขา

แองเจเล่ไปร้านขายยาอีกครั้งในวันนี้แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นใบประกาศบนกำแพง เขาเดินออกมาจากฝูงชนพร้อมกับกระเป๋าข้างซ้ายและเดินไปที่บ้านของมาร์โคลอฟ

เขาเดินไปตามเส้นทางที่มืด ผ่านรั้วและกลับไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะเปิดประตูเขาก็ได้ยินคนสองคนคุยกันในห้องนั่งเล่น

"เจ้าแน่ใจเรื่องนี้ใช่ไหม" มาร์โคลอฟถาม

"ครับอาจารย์ ตระกูลของข้าผิดหวังกับข้าเพราะข้าไม่ก้าวหน้าในปีที่ผ่านมาและพวกเขาอยากให้ข้ากลับไป.....โปรดยกโทษให้ข้าด้วย...." ซิดมันตอบเสียงสั่น

มาร์โคลอฟคิดชั่วครู่และตอบว่า"ข้าเข้าใจ.....แผนของเจ้าคืออะไร"

"ข้าจะออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" ซิดมันลังเลอยู่ชั่วครู่

"ขอบคุณสำหรับการสอนข้า ข้าแค่ไม่มีพรสวรรค์พอที่จะเข้าใจระบบที่ซับซ้อน" เสียงของเขาดูหดหู่

"มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า" มาร์โคลอฟถอนหายใจและจบการสนทนา

แองเจเล่รออยู่ข้างประตูจนกระทั่งทั้งสองคนพูดเสร็จสิ้น เขาเปิดประตูและเห็นมาร์โคลอฟกับซิดมันนั่งอยู่บนโซฟาพวกเขามีใบหน้าหดหู่

เขาโค้งให้มาร์โคลอฟอย่างสุภาพและกลับไปที่ห้องของเขา

ซิดมันจ้างรถม้าในตอนบ่ายและออกจากเมืองแอสเตอร์

แองเจเล่และนาตาเลียบอกลาเขาและเฝ้าดูเขาจากไปแต่มาร์โคลอฟอยู่ในบ้าน ดูเหมือนว่าเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่าง