บทที่ 30 มาจริง ๆ ด้วย!

บทที่ 30 มาจริง ๆ ด้วย!

27 เมษายน เวลา 11:00 น.

"หยางเฉิงสมกับที่เป็นเมืองหลวง เจริญกว่าชานเฉิงเยอะเลย" ขณะเดินออกจากสถานีขนส่งหยางเฉิง สือเหล่ยอุทานเมื่อมองไปยังตึกระฟ้าที่อยู่ไกล ๆ

ซูหลินยิ้มแล้วพูดว่า "ตั้งใจทำงานแล้วพยายามซื้อบ้านเป็นของตัวเองที่นี่สิ"

"สู้ ๆ" สือเหล่ยยกกำปั้นน้อย ๆ ขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"ไปกันเถอะ ไปขึ้นรถเมล์กัน"

แท็กซี่แถวสถานีขนส่งโก่งราคามากเกินไป ซูหลินไม่อยากโดนหลอก

ยังไงพวกเขาก็มีเวลา และยังสามารถไปถึงจุดหมายได้ด้วยการนั่งรถเมล์

หลังจากเปลี่ยนรถเมล์หลายต่อ ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงเขตหลี่วาน

มีตลาดค้าส่งเสื้อผ้ามากมายในจื่อซานฮัง(ห้าง) ในเขตหลี่วาน และซูหลินวางแผนที่จะตั้งรกรากที่นั่น

"เราควรหาที่พักก่อนไหม?" สือเหล่ยถามซูหลินหลังจากลงจากรถเมล์

ซูหลินพยักหน้า "ไปกินข้าวก่อน แล้วค่อยไปหาที่พักด้วยกัน"

"ไม่รู้ว่าค่าเช่าบ้านที่นี่แพงแค่ไหน?"

"แค่ถามดูก็รู้แล้ว ตอนที่หาที่พักก็มองหาบ้านที่ประกาศให้เช่าด้วยล่ะ"

"นายจะไม่แชร์ค่าเช่ากับคนอื่นเหรอ?"

"เราต้องการทำธุรกิจ และเราไม่สามารถให้คนนอกที่ไม่รู้จักมาอาศัยอยู่ด้วยได้หรอก"

"ก็จริง"

ทั้งสองไปกินข้าวก่อน แล้วเริ่มมองหาที่พักที่เหมาะสม

หลังจากสอบถามข้อมูล พวกเขาก็รู้ราคาเช่าบ้านที่นี่แล้ว

ค่าเช่าห้องเดี่ยวมากกว่า 200 หยวน ในขณะที่ค่าเช่าอพาร์ตเมนต์สองห้องนอนอยู่ที่ประมาณ 700 หยวน

ถ้าแค่ต้องการอาศัยอยู่ที่นั่น การหาบ้านก็เป็นเรื่องง่ายมาก

แต่เป้าหมายของซูหลินคือการเปิดร้านค้าออนไลน์ ดังนั้นจึงมีข้อจำกัดในการเลือกมากขึ้น

อย่างแรกเลย จะต้องเป็นชั้นล่าง เพื่อความสะดวกในการขนส่งสินค้า

อย่างที่สองคือการติดตั้งบรอดแบนด์!

ซูหลินและสือเหล่ยมาจากที่อื่น และพวกเขาต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าของบ้าน หากพวกเขาต้องการติดตั้งบรอดแบนด์ในบ้านเช่าของพวกเขา

ถ้าเจ้าของบ้านไม่ช่วยเรื่องบรอดแบนด์ ซูหลินจะเปิดร้านค้าออนไลน์ได้อย่างไร?

พวกเขาเริ่มมองหาตั้งแต่เที่ยง แต่ก็ยังหาที่ที่เหมาะสมไม่ได้จนกระทั่งถึงห้าโมงเย็น

เมื่อท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ซูหลินก็พูดกับสือเหล่ยว่า "คืนนี้เราพักที่โรงแรมก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาหาต่อ"

"โรงแรมแพงมากใช่ไหม? พวกเราสองคนพักที่นั่นคืนหนึ่งจะต้องเสียอย่างน้อย 100 หยวนเลยน่ะสิ?" สือเหล่ยถาม

ซูหลินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "มีวิธีประหยัดเงินอยู่นิดหน่อย"

"เปิดห้องเดียวใช่ไหม?" สือเหล่ยครางอย่างเขินอาย: "ถ้านายสัญญาว่าจะไม่แตะต้องตัวฉัน ฉันก็ตกลงให้นายประหยัดเงินก็ได้"

ซูหลินกลอกตาใส่สือเหล่ยแล้วพูดว่า "ฉันว่าเธอพยายามจะหลอกให้ฉันทำผิดพลาดมากกว่ามั้ง?"

"นายบอกว่าเราสามารถประหยัดเงินได้นิดหน่อยไม่ใช่หรอ" สือเหล่ยพูด

ซูหลินยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันหมายถึง ฉันจะไปร้านอินเทอร์เน็ตทั้งคืน ค่าบริการตลอดคืนแค่แปดหยวนกว่า ๆ เอง"

"แต่นายทำได้แค่นั่งในร้านอินเทอร์เน็ต นอนไม่ได้"

"เอาอย่างนี้ไหม เราเปิดห้องพัก?" ซูหลินยิ้มแล้วพูดว่า "แค่เธอสัญญาว่าจะไม่แตะต้องตัวฉัน ฉันก็ตกลง"

สือเหล่ยเตะก้นซูหลิน: "ไปให้พ้น นี่มันมุกของฉัน"

"โอเค พอแล้ว เลิกเล่นดีกว่า" ซูหลินเก็บรอยยิ้มแล้วพูดว่า "มันคงไม่สบายจริง ๆ นั่นแหละที่ต้องนอนในร้านอินเทอร์เน็ต งั้นเราเปิดห้องพักด้วยกัน ฉันจะนอนบนพื้น เธอนอนบนเตียงไปก็แล้วกัน"

สือเหล่ยพยักหน้า: "โอเค แค่อย่าปีนขึ้นมาตอนกลางคืนก็แล้วกัน"

"แน่ใจนะ? ไม่กลัวว่าฉันจะทำอะไรไม่ดีเหรอ?" ซูหลินถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าสือเหล่ยตกลง

สือเหล่ยมองไปที่ซูหลินด้วยรอยยิ้มครึ่ง ๆ กลาง ๆ "ตราบใดที่นายเต็มใจรับผิดชอบฉัน ฉันก็สามารถยกตัวเองให้นายได้คืนนี้"

"ฉันว่าแล้วว่าเธอมีเจตนาร้ายต่อฉัน"

คำพูดของสือเหล่ยทำให้ปากของซูหลินแห้งผาก นี่ไม่ใช่แค่คำใบ้ แต่เป็นการเปิดเผยอย่างสมบูรณ์

คืนนี้ ซูหลินแค่ต้องพูดว่า "ฉันรักเธอ" กับสือเหล่ย และเขาก็จะได้เข้าเส้นชัย

แต่สำหรับซูหลินที่กลัวการแต่งงาน การให้คำมั่นสัญญาแบบนั้นเป็นเรื่องที่ยากเกินไป

เว้นแต่ว่าซูหลินจะสามารถเพิกเฉยต่อความรู้สึกของสือเหล่ยและไม่สนคำว่าคุณธรรมได้

"ไปหาโรงแรมกันเถอะ" สือเหล่ยพูด

เมื่อเห็นว่าสือเหล่ยกำลังจะไปหาโรงแรมจริง ๆ ซูหลินก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย: "เดี๋ยวสิ เธอเชื่อใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ฉันยอมตามนายมาที่หยางเฉิงแล้ว นี่นายยังไม่เห็นเหรอว่าฉันเชื่อใจนายมากแค่ไหน?"

สือเหล่ยเป็นผู้หญิงที่สวย เธอเต็มใจที่จะติดตามซูหลินมายังสถานที่แปลก ๆ แห่งนี้เพียงลำพัง ซึ่งเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าเธอเชื่อใจซูหลินมากแค่ไหน

"เธอต้องเปลี่ยนนิสัยที่เชื่อใจคนง่ายนะ ไม่กลัวว่าฉันจะขายเธอให้กับไนต์คลับแถวนี้เหรอ?"

"ฉันไม่ได้บอกนายไปแล้วเหรอไง ว่าเก็บผู้หญิงสวย ๆ อย่างฉันไว้เองไม่ดีกว่าเหรอ?"

"เห้อ ฉันยอมแพ้ ๆ ไปกันเถอะ!"

ก็ถ้าสือเหล่ยพูดมาขนาดนี้แล้ว ทำไมซูหลินที่เป็นผู้ชายต้องกลัวด้วย?

ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา ก็ถือว่าเป็นความเข้าใจผิดที่มีความสุขไปก็แล้วกัน!

การหาโรงแรมง่ายกว่าการหาบ้านเช่ามาก ตราบใดที่ราคาเหมาะสมและสภาพแวดล้อมเป็นที่ยอมรับได้ ก็ถือว่าโอเคแล้ว

สี่สิบนาทีต่อมา ซูหลินและสือเหล่ยเดินเข้าไปในห้อง โดยมีเจ้าของโรงแรมนำทาง

ถึงแม้ว่าห้องจะไม่ใหญ่มาก แต่ก็สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย

เรยกว่าคืนละห้าสิบเหรียญก็ยังคุ้มค่า!

เมื่อเห็นสือเหล่ยเดินเข้าไปในห้อง เจ้าของโรงแรมก็กระซิบกับซูหลินว่า "พ่อหนุ่ม มีอุปกรณ์อยู่ในลิ้นชัก อันละสองเหรียญ"

"เอ่อ..." ซูหลินรู้สึกอายเล็กน้อย: "ผมว่าคงไม่ได้ใช้"

"มาถึงที่นี่แล้ว แต่ก็ยังไม่จำเป็นต้องใช้เหรอ?"

"ประจำเดือนเธอมา"

"น่าเสียดายจัง ขอให้พักผ่อนให้สนุกนะ"

หลังจากเจ้าของโรงแรมจากไป ซูหลินก็ปิดประตูอย่างไม่ใส่ใจ

สือเหล่ยเข้ามาใกล้ซูหลินแล้วถามด้วยความสงสัยว่า "นายกระซิบกระซาบอะไรกับเจ๊เจ้าของโรงแรมหรอ?"

"เธอว่ามีอุปกรณ์อยู่ในลิ้นชัก อันละสองเหรียญ" ซูหลินพูดความจริง

ใบหน้าสวยของสือเหล่ยแดงก่ำ: "จริงเหรอ? ดูเหมือนว่าพวกนายจะพูดกันหลายประโยคเลยนะ"

"ฉันบอกว่าไม่จำเป็น เพราะประจำเดือนเธอมาน่ะ"

สือเหล่ยหัวเราะ: "นายพูดถูกแล้ว ประจำเดือนฉันมาจริง ๆ วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว"

"ให้ตายสิ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงมั่นใจขนาดนี้ ที่แท้ก็ประจำเดือนคอยปกป้องอยู่นี่เอง" ซูหลินพูดอย่างหดหู่

"หมายความว่ายังไง? แน่ใจเหรอว่าอยากนอนบนพื้น?"

ซูหลินถามว่า "เธออยากให้ฉันมีอะไรกับเธอเหรอ?"

"นี่เป็นห้องเตียงคู่ แค่ใช้ผ้าห่มกั้นตรงกลาง ตราบใดที่นายไม่ทำอะไรแปลกๆ นายก็ไม่น่าจะแตะต้องตัวฉันได้"

ซูหลิน: "ก็จริงแฮะ งั้นฉันจะนอนเตียงเดียวกับเธอก็แล้วกัน ช่วยไม่ได้นะ"

"ยังจะช่วยไม่ได้อะไรอีก ฉันต่างหากที่เสียเปรียบ เข้าใจไหม?"

"พอแล้ว ๆ วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ไปนอนกันเร็ว"

"อืม ฉันก็เหนื่อยจริง ๆ นั่นแหละ"

ซูหลินหยิบผ้าห่มของเขาออกมาวางไว้ตรงกลางเพื่อทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกัน

เมื่อเห็นว่าซูหลินได้จัดการสร้างกำแพงป้องกันแล้ว สือเหล่ยก็มาอยู่ทางด้านขวาแล้วนอนลง

เมื่อมองไปยังรูปร่างที่โค้งเว้าของสือเหล่ย ซูหลินก็พูดว่า "ขอบคุณสวรรค์ที่เธอประจำเดือนมา ไม่งั้นฉันคงควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ"

"จริงเหรอ? นี่หมายความว่าฉันมีเสน่ห์มากใช่ไหม?"

"ในแง่ของรูปร่างโดยรวมน่ะนะ เสน่ห์ของเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกดาราชั้นนำเลย"

"ไม่ต้องชมฉันขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ได้สวยเท่าดาราคนไหนหรอก"

คำชมของซูหลินทำให้สือเหล่ยมีความสุขอย่างลับ ๆ ในใจ

เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะคิดกับตัวเธอขนาดนี้!

"ดาราพวกนั้นน่ะเปล่งประกายดูสวยได้เพราะเครื่องสำอางทั้งนั้นแหละ ถ้าพวกนั้นหน้าสดเหมือนเธอ ยังไงเธอก็จะไม่น้อยหน้าพวกนั้นแน่นอน"