บทที่ 18 - ภาพวาด

บทที่ 18 - ภาพวาด

◉◉◉◉◉

เทือกเขาคลื่นระลอก

ทิศทางเมืองหยุนลู่

ผู้ลี้ภัยที่หนีออกจากเมืองหยุนลู่มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ

การปรากฏตัวของอาหารเลือดมากมายขนาดนี้ทำให้ภูตผีปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าเขาเริ่มเคลื่อนไหว

หลังจากเฉินหยวนสั่งให้ตรวจตราภูผาแล้ว ยันต์พยัคฆ์เคลื่อนภูผาในห้วงทะเลแห่งสติก็สั่นสะเทือนไม่หยุด

เขาวิ่งไปทั่วภูเขาและแม่น้ำ ยิ่งฆ่ายิ่งใจหาย

ในเทือกเขาคลื่นระลอกยังคงซ่อนภูตผีปีศาจที่ไม่รู้จักอีกมากมาย

ราวกับภูเขาน้ำแข็งใต้น้ำ

ในใจของเขาเฝ้าระวัง

ไม่กล้าประมาท

ต้องการเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างเร่งด่วน

ระหว่างการโคจรจักรวาล ทุกครั้งที่ฆ่าภูตผีปีศาจตนหนึ่งก็จะนำแต้มวาสนาที่ได้มาเพิ่มให้กับตัวเองทันที

เดินทางไปทั่วทุกทิศ เตาหลอม ณ จุดตันเถียนในร่างกายของเขาคำรามไม่หยุด หยางขึ้นหยินลง ทะลวงด่านสำคัญที่ลำคออย่างต่อเนื่องสิบสองชั้นฟ้า

และแล้วก็เป็นเช่นนั้นเอง

เมื่อเดินทางไปทั่วทุกทิศ

พลังในร่างกายของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ชั้นฟ้าที่หนึ่ง

ชั้นฟ้าที่สาม

ชั้นฟ้าที่เจ็ด

ชั้นฟ้าที่สิบ

เมื่อเวลาผ่านไป ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ดวงอาทิตย์ลับหายไปในเทือกเขาคลื่นระลอก

ในตอนนี้บนแม่น้ำใหญ่มีเรืออยู่สองสามลำ

ล่องไปบนผืนน้ำที่ระรวยแผ่วพลิ้ว

“ครืน”

บนท้องฟ้ามีสายฟ้าฟาดสายหนึ่งดังสนั่นฉีกกระชากท้องฟ้า

ตามมาด้วยฝนที่ตกหนัก

ทำให้ฟ้าดินพร่ามัว

ใต้แสงสายฟ้า บนเรือสองสามลำนี้ หัวเรือและท้ายเรือเต็มไปด้วยผู้คน

แสงไฟฟ้าดผ่านใบหน้าทีละคน

เฉยชา หวาดกลัว ว่างเปล่า ระแวดระวัง

ร้อยแปดพันเก้า ไม่เหมือนกันเลยสักคน

ในตอนนี้บนเรือสองสามลำมีคนสวมชุดทะมัดทะแมงถือดาบอยู่สองสามคนเฝ้าระวังผืนน้ำในความมืด

บนคมดาบยังมีคราบเลือดหลงเหลืออยู่

คนเหล่านี้มีพลังปราณวรยุทธ์ติดตัว ร่างกายเกร็งไปหมด ดูเหมือนจะพร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ

ใช่แล้วพวกเขามาจากเมืองหยุนลู่ ผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมา

คนนอกไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าสถานการณ์ในเมืองหยุนลู่ตอนนี้น่ากลัวเพียงใด

ในคืนเดียว เมืองนี้ราวกับถูกสาปกลายเป็นรังอสูร

บางคนราวกับบ้าไปแล้ว กัดกินเลือดเนื้อของผู้อื่นทั้งเป็น กลืนลงไปแล้วกลายเป็นสิ่งที่คนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่ใช่

จากนั้นก็ฆ่าล้างอย่างบ้าคลั่ง

ที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือพวกเขารู้ความจริงอย่างหนึ่ง เจ้าเมืองหยุนลู่ใครจะไปคิดเล่าว่า...ก็เป็นปิศาจแปลงกายมา

สั่งปิดเมือง ต้องการจะสังเวยทั้งเมือง

คืนเดียวเสียงกรีดร้องไม่ขาดสาย

ชาวบ้านก็เลยหนีตายกันอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนคนเหล่านี้เป็นคนของสำนักวรยุทธ์มีวิชาการต่อสู้ติดตัวจึงสามารถฝ่าฟันออกมาจากความน่ากลัวนี้ได้

ปกป้องชาวบ้านส่วนหนึ่งหนีออกมาจากรังอสูรนั้นได้

แต่ตอนนี้มีปิศาจตนหนึ่งจ้องพวกเขาอยู่ ไล่ฆ่าออกมาจากในเมือง

ทันใดนั้น

บนผืนน้ำที่ฝนตกหนัก คลื่นก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมา

บนเรือลำแรก ชายวัยกลางคนปากเสือจมูกกว้างคนหนึ่งมือค้ำดาบใหญ่หัวแหวนไว้ ดวงตาเสือเป็นประกาย

พลันยกดาบขึ้น

ฟันไปยังผืนน้ำที่คลื่นปั่นป่วนข้างหน้า

ดาบสีขาวสายหนึ่งพลันกลายเป็นเส้นบางๆฟันไปยังใจกลางวังน้ำวน

ในขณะเดียวกันก็ตะโกนออกมาคำหนึ่ง

“ระวัง”

ยังไม่ทันที่คนอื่นจะทันได้ตั้งตัว

ผืนน้ำข้างหน้า

“ปัง”

ผืนน้ำระเบิดออก น้ำกระเซ็นไปทั่ว

ปิศาจตนหนึ่งที่ปรากฏร่างยักษ์อัปลักษณ์ ดวงตาสีแดงฉาน ใต้ผิวหนังสีเขียวมีลายเส้นสีดำเลื้อยไปมาปรากฏตัวขึ้น

ลายเส้นสีดำใต้ผิวหนังของปิศาจตนนี้ราวกับงูพิษสีดำตัวเล็กๆหลายตัวอยากจะมุดออกมาจากข้างใน

“ฉัวะ”

ใต้ผิวหนังที่แตกออก เลือดสีแดงฉานก็พุ่งออกมา

ตามมาด้วยเกล็ดสีดำเล็กๆซึมออกมาจากข้างใน

เมื่อภาพประหลาดนี้ปรากฏขึ้น พลังที่ปะทุออกมาจากทั่วร่างของปิศาจตนนี้ก็น่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

พุ่งไปยังบำเพ็ญปราณขั้นสูง

ดูเหมือนกำลังจะผ่านการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

และบนร่างกายที่น่าเกลียดน่ากลัวของปิศาจตนนี้ยังแขวนเสื้อผ้าของพลตระเวนที่ถูกฉีกขาดอยู่ด้วย

ชายวัยกลางคนตาเสือเห็นปิศาจตนนี้ปรากฏตัวขึ้นสีหน้าก็ดูไม่ดีอย่างยิ่ง

คนอื่นๆเข้ามาใกล้ ดาบในมือก็กำแน่นขึ้น เห็นได้ชัดว่าตึงเครียดมาก

“ท่านเจ้าสำนัก”

“อาจารย์”

“ทำอย่างไรดี”

ชายวัยกลางคนตาเสือทำได้เพียงแค่พูดเสียงเข้ม

“จางหลง จ้าวหู่ พวกเจ้านำคนอื่นๆขึ้นฝั่งแยกย้ายกันหนี

“คนอื่นๆตามข้าไปสกัดเจ้าอสูรตนนี้ไว้ เจ้าหมอนี่ดูเหมือนกำลังจะทะลวงด่านแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆถ้าพวกเราไม่ฆ่ามันเสียตอนนี้พวกเราก็มีแต่ทางตาย”

ชายวัยกลางคนตาเสือพูดด้วยสีหน้าไม่ดี

เมื่อสิ้นเสียง

เขาก็กระโดดขึ้นไปทันทีกลายเป็นกระสุนปืนใหญ่ยกดาบฆ่าไปยังปิศาจตนนั้น

ศิษย์คนอื่นๆเห็นดังนั้นก็ต่างก็ยกดาบพุ่งเข้าไปฆ่า

แต่ทางนั้นปิศาจที่ยังมีลักษณะของมนุษย์อยู่บ้างเพียงแค่ใช้แสงเย็นชาในดวงตามองพวกเขาพุ่งเข้ามาแล้วยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม

จากนั้นร่างก็เคลื่อนไหว

กลายเป็นเงาเลือนราง

วินาทีต่อมา

หมัดหนึ่งทะลุหน้าอกของศิษย์ขั้นชุบกระดูกคนหนึ่ง

จากนั้นก็ดึงออกมา

หัวใจสีแดงสดยังคงเต้นอยู่

บีบหนึ่งครั้งหัวใจก็ระเบิดออกทันที

ศพของศิษย์คนนั้นล้มลงเผยให้เห็นปิศาจที่ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมอยู่ข้างหลัง

“ม่ออวิ๋น”

ชายวัยกลางคนตาเสือเห็นศิษย์ตายอย่างอนาถก็คำรามอย่างโกรธแค้นฟันเข้าไป

“ติ๊ง”

ปิศาจตนนั้นไม่เปลี่ยนสีหน้าใช้หมัดรับโดยตรง

เกล็ดละเอียดชั้นหนึ่งทำให้พลังดาบนั้นสลายไปทันที

พลันก็ปรากฏปิศาจตนนี้พลันเข้าใกล้จับแขนอีกข้างของชายวัยกลางคนตาเสือไว้แน่น

จากนั้นก็ฉีกออกมาทั้งแขน

ชายวัยกลางคนตาเสือร้องครางอย่างเจ็บปวด

ในยามวิกฤตอัดฉีดปราณแท้ที่เชี่ยวกรากกัดฟันตวาดลั่นฟันดาบตรงไปยังหัวของปิศาจตนนี้

ส่วนปิศาจเพียงแค่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ร่างก็พร่าเลือน

ปรากฏตัวขึ้นห่างออกไปหลายจั้ง

จากนั้นก็โบกดาบสังหารไปยังศิษย์ที่หวาดกลัวเหล่านั้น

เสียงกรีดร้องดังขึ้นทีละเสียง

ส่วนในฐานะอาจารย์ของพวกเขาชายวัยกลางคนตาเสือก็โกรธจนตาแทบถลน

อยากจะขัดขวาง

บาดแผลที่แขนขาดถูกดึงทำให้ร่างของเขาสะดุด

เขารีบห้ามเลือดและในตอนนี้

จากเสื้อผ้าที่ขาดร่วงม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา

ชายวัยกลางคนในตอนนี้ไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ตวาดลั่นเข้าไปต้องการจะล้างแค้นให้ศิษย์ของเขา

และในตอนนี้ศิษย์ของสำนักวรยุทธ์ก็ตายและบาดเจ็บสาหัสแล้ว

ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของปิศาจตนนี้เลย

ในตอนนี้ปิศาจตนนี้กัดคอของศิษย์คนหนึ่งจนขาดมุมปากเคี้ยวเลือดเนื้อแล้วก็ใช้ดวงตาที่แดงก่ำขึ้นเรื่อยๆมองลูกแกะที่รอการเชือดเหล่านี้อย่างโหดเหี้ยมและขบขัน

“พวกเจ้าวันนี้ไม่มีใครหนีรอดไปได้”

สิ้นเสียงมันก็กลายเป็นเงาอสูรเตรียมจะจัดการกับเจ้าสำนักวรยุทธ์คนนี้ให้สิ้นซาก

ในตอนนี้เอง

แสงสีขาวสายหนึ่งราวกับสายฟ้าฟาดจากเก้าสวรรค์

แหวกม่านราตรีฉีกผืนน้ำที่มืดมิด

“ติ๊ง”

ในชั่วพริบตา

ทุกคนเบื้องหน้าพร่ามัว

จากนั้นเสากระโดงเรือก็สั่นสะเทือน

ปิศาจตนนั้นใครจะคาดคิดเล่าว่าถูกตรึงไว้บนเสากระโดงเรืออย่างแรง

ทุกคนตกใจอย่างมาก

จากนั้นก็มองในความมืดเรือลำหนึ่งฝ่าคลื่นมา

ก็พลันเห็นหัวเรือมีร่างในชุดสีเขียวยืนอยู่

จากนั้นคนผู้นั้นก็ร่างไหววูบปรากฏตัวขึ้นบนเรือ

ฟันไปยังปิศาจที่ถูกตรึงไว้นั้น

ปราณกระบี่บดขยี้หัวของอสูรตนนี้จนเละเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ทุกคนมองร่างในชุดสีเขียวนี้อย่างเหม่อลอย

สูดหายใจเข้าลึกๆ

และในตอนนี้ลมก็พัดมาม้วนกระดาษที่ตกลงบนพื้นเรือก็ถูกพัดเปิดออก

เผยให้เห็นภาพวาดของชายคนหนึ่ง

“ภาพวาดนี้มาจากไหน”

คนผู้นี้อุทานเบาๆ