บทที่ 58 ซิมโฟนีแห่งวิทยาลัยดนตรี (ฟรี)

ชิบหายแล้ว!

หลินเทียนสบถในใจว่าไม่ดีแน่ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไร

“เฮี้ย! พูดว่าโรงเรียนไหนกระจอกวะ?!”

เหล่านักศึกษาตรงหน้ากลับชูมือขึ้นสูงด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

“เดี๋ยวนะ มาทัวร์วิทยาลัยเราแล้วมาบอกว่าวิทยาลัยเราห่วยเนี่ยนะ?!”

“พ่อเอ็งสิ ไอ้เด็กม.ปลายเวรทำเป็นอวดดี! สอบให้ติดก่อนค่อยมาพูด!”

“ถึงกูจะด่าโรงเรียนเฮงซวยนี่ทุกวันก็จริง แต่โรงเรียนของกู มีแค่กูเท่านั้นที่ด่าได้!”

“...”

เมื่อเห็นว่าการทักทายด้วยวาจาของเหล่านักศึกษานั้นร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ และพร้อมจะเปลี่ยนเป็นการทักทายด้วยกายภาพได้ทุกเมื่อ...

หลินเทียนรู้สึกได้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี เขาคว้ามือของกานเหยียนหยี่แล้วตะโกนลั่น:

“วิ่ง!”

พูดจบก็พุ่งตัววิ่งร้อยเมตรไปอีกทางทันที!

“...”

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนวิ่งหนีไป เหล่านักศึกษาก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

นี่... หนีไปดื้อๆ เลยเหรอ?

เฮ้ย?! นี่แกแอบเข้ามาขโมยของในมหาลัยรึไง?

ในไม่ช้า เหล่านักศึกษาก็สังเกตเห็นว่าสถานที่ที่คนทั้งสองเพิ่งจะไปยืนดูมา คือกำแพงแห่งเกียรติยศของวิทยาลัย...

ทั้งสองคนใช้เวลาด้อมๆ มองๆ อยู่ตรงนี้นานขนาดนี้...

“คงไม่ได้ขโมยถ้วยรางวัลไปหรอกนะ?!”

ไม่รู้ว่าเป็นใครที่ตะโกนขึ้นมา แต่กลุ่มนักศึกษาพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที

ถ้วยรางวัลเยอะขนาดนี้ ก็มองไม่ออกด้วยสิว่ามีอันไหนหายไปรึเปล่า

เรื่องแบบนี้ กันไว้ดีกว่าแก้

“เชี่ย! ตามไป!!”

ด้วยความคิดที่ว่าตามไปดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน นักศึกษาคนหนึ่งที่ใจกล้าพอตัวก็ตะโกนลั่นและวิ่งนำไปเป็นคนแรก

กลุ่มนักศึกษาชายต่างขานรับและวิ่งตามไปติดๆ

เดี๋ยวสิ พวกเขาตามมาทำไม?

พอเห็นกลุ่มนักศึกษาที่วิ่งตามมาอย่างเอาเป็นเอาตาย หลินเทียนเองก็งงเหมือนกัน

ถึงเมื่อกี้เขาจะพูดจาพลาดไปหน่อยก็จริง แต่มันไม่น่าจะถึงขั้นต้องวิ่งไล่กระทืบกันเลยไม่ใช่เหรอ?!

แต่เขาก็ไม่กล้าหันกลับไปดูให้แน่ใจ และยิ่งไม่กล้าปล่อยให้โดนตามทัน

ทำได้แค่วิ่งไปก่อนเท่านั้น

สมแล้วที่เป็นเด็กม.ปลายสองคนที่หมั่นออกกำลังกายด้วยการวิ่งจ็อกกิ้งตอนกลางคืนอยู่บ่อยๆ

เหล่านักศึกษาพวกนี้ที่เอาแต่อุดอู้อยู่ในหอพัก รู้จักแค่เล่นเกมกับช่วยตัวเอง ยังตามพวกเขาสองคนไม่ทันจริงๆ

ทั้งสองคนวิ่งสุดชีวิตไปตามทางเดินโดยมีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่ตามอยู่ข้างหลัง เมื่อวิ่งผ่านห้องเรียนวงออร์เคสตรา ก็มีเสียงดนตรีแซกโซโฟนที่แสนจะแพรวพราวเล็ดลอดออกมา มันคล้ายกับเพลงประกอบฉากที่ทอมไล่จับเจอร์รี่’ อย่างมาก ทำให้บรรยากาศในวิทยาลัยอบอวลไปด้วยความตลกขบขัน

เมื่อวิ่งผ่านห้องเรียนขับร้อง ก็มีเสียงสูงของวงประสานเสียงดังกังวานออกมาอย่างโอ่อ่าและยิ่งใหญ่ ราวกับโซฟี่กำลังตะโกนบอกให้อุลตร้าแมนคนแรกจงลืมตาขึ้นมา ช่วยเพิ่มสีสันแห่งตำนานให้กับการวิ่งหนีของคนทั้งสอง

เมื่อวิ่งผ่านห้องเรียนวิชาทั่วไปที่อาจารย์ข้างในกำลังอ่านสไลด์ PPT อยู่ กลุ่มคนในห้องก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างนอก จึงพากันชะโงกหน้าออกมาด้วยความสงสัยเพื่อมองหาต้นตอของเสียงโหวกเหวกไล่ตีกันบนทางเดิน...

สรรพเสียงนานาชนิดได้หลอมรวมกันเป็นบทเพลงซิมโฟนีที่ยอดเยี่ยมที่สุดของวิทยาลัยดนตรีในวันนี้

และหลินเทียนผู้ซึ่งวิ่งนำอยู่ข้างหน้า ก็เปรียบเสมือนวาทยกรผู้ควบคุมบทเพลงซิมโฟนีบทนี้นั่นเอง

กานเหยียนหยี่วิ่งตามฝีเท้าของวาทยกรไปพลาง สัมผัสได้ถึงข้อมือของตัวเองที่ถูกหลินเทียนกุมไว้อย่างแน่นหนา

ขณะมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม หัวใจของกานเหยียนหยี่ก็เต้นรัวเร็วตามไปด้วย

ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม เพียงแค่คำว่า “วิ่ง” คำเดียว เขาก็พร้อมจะพาเธอทะยานไปข้างหน้าท่ามกลางท่วงทำนองที่พวกเขาชื่นชอบ...

เมื่อนึกถึงท่าทีของหลินเทียนเมื่อครู่ ที่บอกว่าจะพยายามไปพร้อมกับเธอ

หัวใจของหญิงสาวก็เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกตื้นตัน

หากจะบอกว่าครั้งก่อนที่บ้านของหลินเทียน คำพูดที่ว่า “เรามาพยายามสอบเข้ามหาลัยด้วยกันเถอะ” เป็นเพียงแค่คำพูดสวยหรูที่เขาพูดเพื่อให้กำลังใจเธอ

ถ้าอย่างนั้น ในวินาทีนี้ ที่หลินเทียนจูงมือของกานเหยียนหยี่แล้ววิ่งไปข้างหน้าด้วยกัน...

ทั้งสองก็ได้มีอนาคตร่วมกันแล้ว

นั่นก็คือ การสอบเข้าวิทยาลัยดนตรีด้วยกัน!

เหล่านักศึกษาที่วิ่งไล่ตามอาจจะมีสมรรถภาพร่างกายไม่ดีนัก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าสมองของพวกเขาไม่ดีไปด้วย

ในไม่ช้า พวกเขาก็เริ่มแบ่งกำลังเพื่อล้อมจับหลินเทียนจากสองทาง

หลินเทียนจึงฉวยโอกาสพากานเหยียนหยี่วิ่งขึ้นไปชั้นบน

พอถึงหัวมุมหนึ่งบนชั้นสาม เขาก็อาศัยจังหวะหลบจากมุมอับสายตาของเหล่านักศึกษา

จากนั้นก็กระชากประตูห้องเปียโนที่ไม่มีคนอยู่ให้เปิดออก แล้วพากานเหยียนหยี่วิ่งเข้าไปข้างใน

ประตูปิดลง เสียงจอแจจากข้างนอกค่อยๆ เลือนหายไป

หลินเทียนถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขามองไปทางกานเหยียนหยี่ หญิงสาวกำลังหอบหายใจอย่างหนัก หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ

“เธอไม่เป็นไรนะ?”

เมื่อนึกขึ้นได้ว่ากานเหยียนหยี่เป็นโรคหอบหืด หลินเทียนก็รีบถามด้วยความป็นห่วง

“ไม่เป็นไร” หญิงสาวใช้มือพยุงหน้าอก เพียงครู่เดียวอาการก็ดีขึ้นจนเป็นปกติ เธอพูดเสียงเบา “ช่วงนี้ฉันวิ่งบ่อยๆ การออกกำลังกายระดับนี้ยังพอรับไหวอยู่”

หลินเทียนก้มหน้าลง แล้วเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขายังคงจับข้อมือของกานเหยียนหยี่อยู่

เขาจึงรีบปล่อยมือทันที

ทั้งสองสบตากัน และทันใดนั้นเอง—

“ฮ่ะ!”

ทั้งคู่ก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

“นายเนี่ยเกินไปจริงๆ เลยนะ อยู่ในโรงเรียนคนอื่นแท้ๆ ยังจะพูดนินทาเขาเสียงดังอีก ดูสิ! เกือบโดนกระทืบแล้วเห็นบ่!” กานเหยียนหยี่ป้องปากหัวเราะอย่างเอียงอาย

มะ มะ มะ ไม่รู้ว่ายัยเด็กนี่ไปติดคำลงท้ายแบบนี้มาจากไหนกัน!

“ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะว่าบังเอิญเจอพวกเขาตอนเลิกเรียนพอดี”

หลินเทียนเองก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่เหมือนกัน หลักๆ แล้วเป็นเพราะเมื่อกี้ทั้งสองคนคุยกันเพลินจนลืมตัวไปหน่อย เผลอไผลจนไม่ได้สังเกตสิ่งรอบข้าง

การไปพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับโรงเรียนของเขาต่อหน้านักศึกษา ก็เหมือนกับการไปเปิดอัลติต่อหน้าศัตรูซึ่งๆ หน้า

ถ้าโดนกระทืบขึ้นมาจริงๆ ก็คงจะโทษใครไม่ได้เลย

“พวกเธอสองคน...”

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านข้าง

ทั้งสองชะงักแล้วหันไปมอง

บนเวทีหน้าห้องเรียน ตรงหน้าเปียโนหลังหนึ่ง...

เกาเจิ่นหยางกำลังมองมาที่พวกเขาสองคนด้วยสีหน้างุนงง

ข้างๆ เขายังมีนักศึกษาอีกสามคนอยู่ด้วย

หลินเทียนเพิ่งจะพูดไปหยกๆ ว่าเวลาตั้งใจคุยอะไรมักจะไม่ทันสังเกตสิ่งรอบข้าง ไม่คิดว่าจะหน้าแตกซ้ำสองเร็วขนาดนี้

ที่แท้เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างนอก เขามองเห็นแค่ว่าไม่มีใครอยู่ตรงที่นั่งนักเรียน แต่ไม่ได้มองไปที่เวทีหน้าห้อง

“...”

“อาจารย์เกาครับ!”

หลินเทียนไหวตัวทัน เขาเดินเข้าไปทักทายทันที

กานเหยียนหยี่ก็รีบจัดแจงตัวเองแล้วเดินตามหลังหลินเทียนไป

“เมื่อกี้ข้างนอกมีเสียงอะไรกันเหรอ?”

เกาเจิ่นหยางอดถามไม่ได้

“ไม่ทราบเหมือนกันครับ น่าจะมีทีมไหนชนะการแข่งขันเกมอะไรสักอย่างมั้งครับ?”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง”

เกาเจิ่นหยางเข้าใจในทันที ทุกปีพอถึงช่วงเวลานี้ ก็มักจะมีพวกนักศึกษาออกมาฉลองแชมป์การแข่งขันเกมแล้วเดินขบวนไปทั่วโรงเรียนจริงๆ นั่นแหละ...

“ฉันกำลังสอนนักศึกษาสองสามคนอยู่พอดี ว่าจะให้พวกเธอรออยู่ข้างล่างสักสิบนาที ไม่คิดว่าพวกเธอจะขึ้นมากันเองซะก่อน”

เกาเจิ่นหยางพูดพลางหันไปมองนักศึกษาทั้งสามของเขา

“งั้นวันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนแล้วกันนะ มีอะไรไม่เข้าใจค่อยมาถามคาบหน้า ตอนนี้ครูมีธุระนิดหน่อย”

“ครับ/ค่ะ”

ผู้ชายที่สวมแว่นตากรอบเหลี่ยมซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มถามขึ้น “แล้วการบ้านเปียโนของผมล่ะครับอาจารย์...”

“พรุ่งนี้เย็นๆ ค่อยมาเล่นให้ครูฟังที่นี่ก็ได้”

“ครับ”

หลังจากสั่งงานนักศึกษาทั้งสามเสร็จ เกาเจิ่นหยางที่ในที่สุดก็จัดการธุระของตัวเองเรียบร้อยก็หันกลับมามองหลินเทียนและกานเหยียนหยี่

“อาจารย์หลินเทียน อาจารย์กานเหยียนหยี่ ให้รอนานเลยนะครับ... เชิญนั่งก่อน”

สิ้นเสียงนั้น นักศึกษาทั้งสามคนที่เพิ่งจะหันหลังกลับไปก็ถึงกับตกตะลึง

พวกเขารีบหันขวับกลับมามองหลินเทียนและกานเหยียนหยี่

อาจารย์เกา... เรียกคนสองคนนี้ว่าอะไรนะ... อาจารย์เหรอ?!

นี่มันเป็นคำเรียกที่คนในวงการดนตรีใช้เรียกเพื่อนร่วมอาชีพไม่ใช่เหรอ?!

“อาจารย์ครับ พวกเขาคือ...” ชายหนุ่มแว่นกรอบเหลี่ยมอดถามไม่ได้

“เป็นอาจารย์ที่เก่งมากๆ สองคนเลยล่ะ ตอนนี้ยังอยู่ ม.6 กันอยู่เลยนะ” เกาเจิ่นหยางไม่ได้ปิดบังอะไร เขาแนะนำพลางยิ้ม

เด็ก ม.6?!

ชายหนุ่มแว่นตาทั้งตกใจยิ่งกว่าเดิม

เขามองสำรวจคนทั้งคู่อีกครั้ง มองอย่างไรก็รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องล้อเล่น

นักเรียนดนตรีที่สามารถสอบเข้ามาในวิทยาลัยแห่งนี้ได้ มีใครบ้างที่จะไม่มั่นใจในฝีมือการเล่นของตัวเองเมื่อเทียบกับคนในวัยเดียวกัน?

ทุกคนต่างก็เรียนเครื่องดนตรีกันมาหลายปี บางคนถึงกับเริ่มฝึกมาตั้งแต่สมัยประถมด้วยซ้ำ

แล้วนี่อะไรเด็กม.ปลายสองคนนี้ ได้อยู่ในระดับเดียวกับอาจารย์ของพวกเขาแล้วเหรอ?

“...”

“อาจารย์เกาคะ พวกเราจะเริ่มบรรเลงกันเลยไหมคะ?” กานเหยียนหยี่ถาม

“อืม”

เกาเจิ่นหยางลุกขึ้นแล้วยกเก้าอี้ของตัวเองให้หลินเทียนนั่ง จากนั้นกานเหยียนหยี่ก็รูดซิปกระเป๋าเชลโล่แล้วนำเครื่องดนตรีของเธอออกมา

ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เกาเจิ่นหยางก็เรียกนักศึกษาทั้งสามคนไว้ทันที

“เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกเธอยังไม่ต้องไป อยู่ดูการบรรเลงของอาจารย์ทั้งสองคนก่อน!”

(จบบท)