บทที่ 50 สาคูน้ำกะทิเย็นเหยียนหยี่ (ฟรี)

หลินเทียนจ้องดูกานเหยียนหยี่อย่างตะลึง ปากยังคงเคี้ยวสับปะรดอยู่

เปรี้ยวจนเสียวฟันเลย!

สับปะรดที่ไม่ได้แช่น้ำเกลือ มันเป็นเหมือนนักฆ่าในช่องปากจริงๆ

แต่รอยยิ้มของเหยียนหยี่หวานเหลือเกิน~

เอาเถอะ แค่กลืนมันลงไปพร้อมกัน

หลังจากหลินเทียนกลืนสับปะรดในปากลงไปแล้ว เขาแสดงท่าทางคิดอย่างจริงจัง แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง:

"หวาน!"

กานเหยียนหยี่แสดงสีหน้าสงสัยเล็กน้อย เธอเอานิ้วที่เพิ่งหยิบสับปะรดใส่ปาก ดูดๆ นิดหน่อย

แล้วก็ขมวดคิ้ว:

"เปรี้ยวจัง หลินเทียนนายไม่มีต่อมรับรสชาติเหรอ?"

"???"

ได้ๆๆ เล่นแบบนี้สินะ!

อุตส่าห์ทำตัวหวาน แต่ดันเปรี้ยวใส่!

หลังจากเตรียมวัตถุดิบทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว กานเหยียนหยี่ยืนหน้าเตา หายใจลึกๆ หนึ่งครั้ง

ตั้งกระทะ เปิดไฟ!

ใส่เนื้อไก่ทอดจนเหลืองทอง

ตักขึ้น

ใส่กระเทียมสับและขิงสับ ผัดให้หอม

ใส่สับปะรด ผัดให้เข้ากัน

ใส่เนื้อไก่

ไม่มีเทคนิคอะไรที่น่าประทับใจเป็นพิเศษ

แต่ทำทุกขั้นตอนด้วยความระมัดระวังอย่างมาก

สรุปได้ในคำเดียว------

เป๊ะ!

แม้แต่ปริมาณเกลือและน้ำมัน ก็ต้องตวงให้ดีสามครั้งก่อนใส่

เมื่อกี้ตอนเตรียมวัตถุดิบ ยังคุยกับหลินเทียนได้

พอเข้าสู่ขั้นตอนการผัด กลับเข้าสู่สถานะเป๊ะปังทันที

เหมือนมีกำแพงล่องหนที่แยกตัวออกจากสิ่งรอบข้างทั้งหมดเกิดขึ้นรอบตัวทันใด

ทำให้หลินเทียนไม่กล้าพูด แม้แต่หายใจเสียงดังยังไม่กล้า

บางที กานเหยียนหยี่อาจไม่เก่งทำอาหาร

แต่เธอสามารถใช้ความระมัดระวังและการเพ่งสมาธิ 100% เพื่อให้มั่นใจว่าทุกขั้นตอนของตัวเองจะไม่ผิดพลาด

นี่คือกานเหยียนหยี่

เด็กสาวที่อาจจะไม่ฉลาดมาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่ชอบ จะทำอย่างเอาจริงเอาจังเสมอ นักดนตรีอัจฉริยะคนนั้น

"เสร็จแล้ว!"

กานเหยียนหยี่ตักอาหารใส่จาน

หลินเทียนถูมือ เตรียมจะลิ้มรสก่อน

แต่ทัพพีของสาวน้อยก็เอามาขวางหน้า------

"ยังเหลืออีกสองจานนะ รอทำเสร็จหมดก่อน แล้วค่อยกิน"

"ได้มั้ย?"

กานเหยียนหยี่พูดเบาๆ

ใช้น้ำเสียงขอร้อง

"ได้สิ"

แม่ครัวยังเอาใจใส่เขาขนาดนี้ หลินเทียนจะทำยังไงได้

"ขอถาม!"

หลินเทียนยกมือขึ้นอีกครั้ง

"พูดเลย."

"คุณกาน อาหารจานต่อไปคืออะไร?"

กานเหยียนหยี่หันหน้ามา บนหน้าผากบริสุทธิ์ของเธอ กลับแสดงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"หมูทอดเปรี้ยวหวาน"

"เดี๋ยวนะ"

หลินเทียนได้ยินแล้วก็กระโดดขึ้นมาทันที "น้ำตาลเกินมาตรฐานแล้ว!"

"หวานหน่อยเป็นไร หวานๆ ไม่อร่อยเหรอ"

"งั้นให้ผมถามอีก อาหารจานที่สามคืออะไร?"

"ผัดผักกาดขาว"

จานนี้ปกติกว่าเล็กน้อย แต่ก็ยังเป็นรสหวาน

"ชอบกินของหวานไม่ได้หมายความว่าต้องกินข้าวแบบรสหวานด้วยนะ. คุณกานช่วยอย่าให้เกียรติบุคลิกนั้น มากเกินไปได้มั้ย?"

"แต่ฉันชอบกินจริงๆ นะ"

กานเหยียนหยี่พูดด้วยท่าทีไร้เดียงสา "จานพวกนี้ฉันศึกษามานานแล้วนะ!"

"." สาวน้อยพูดขนาดนี้แล้ว หลินเทียนก็ไม่สะดวกจะขัดจังหวะเธอ

ทั้งหมดเป็นรสหวาน ถ้าอาหารอร่อย ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

"แล้วยังมีจานสุดท้ายด้วยนะ เมนูลับ!"

กานเหยียนหยี่ชูนิ้วชี้ขึ้น พูดอย่างลึกลับ แม้จะไม่รู้ว่าทำไมต้องพูดอย่างลึกลับ ครัวเล็กๆ นี้คงไม่มีคนที่สามหรอก

"เมนูลับ?" หลินเทียนตาปริบๆ รู้สึกว่าเรื่องไม่ธรรมดา

"อืมม" กานเหยียนหยี่พูดอย่างลึกลับ "นายรอก่อนนะ!"

ไม่นาน หมูทอดเปรี้ยวหวาน ผัดผักกาดขาว ก็ออกจากกระทะตามลำดับ

กานเหยียนหยี่ล้างกระทะให้สะอาด แล้วหันไปที่ตู้เย็น

เอาขวดพลาสติกสีขาวออกมา

"นี่อะไร?" หลินเทียนจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยซื้อของนี้

"สาคู ฉันซื้อมา"

กานเหยียนหยี่เปิดขวดพลาสติก เทลูกกลมเล็กๆ สีขาวใสลงในหม้อ ใส่น้ำต้มให้เดือด

หลังจากต้มเสร็จ กานเหยียนหยี่ก็ตักลูกกลมเล็กๆ ทีละเม็ด เทลงในน้ำเย็นแช่ให้เย็น

จากนั้น ใส่ของเหลวสีขาวข้นๆ ที่เอาออกมาจากตู้เย็น นมสด น้ำตาลทราย ลงในหม้อต่อไป ต้มต่อ

นี่คืออาหารอะไรกัน?

หลินเทียนดูแล้วงงไปหมด

ด้วยประสบการณ์ทำครัวหลายปี เขาก็ยังดูไม่ออกว่ากานเหยียนหยี่กำลังทำอะไร

หลังจากอาหารสามจานที่มีน้ำตาลเกินมาตรฐาน กานเหยียนหยี่เริ่มแปลงร่างเป็นแม่มดตัวเล็กตัวร้าย!

ในหม้อใบใหญ่ ใส่วัตถุดิบลึกลับแปลกๆ หลายอย่าง อย่างกับจะทำออกมาเป็นน้ำยาวิเศษอะไรก็ไม่รู้

แต่แน่ใจได้ว่า น้ำยาวิเศษนี้ต้องมีฤทธิ์ล่อลวงใจคนแน่ๆ

เพราะไม่ว่าจะยังไง หลินเทียนก็จะกินอยู่ดี

หลังจากกลิ่นหอมของกะทิลอยไปทั่วครัว หลินเทียนถึงได้รู้ตัว

ปรากฏว่า ของเหลวสีขาวข้นๆ เมื่อกี้คือน้ำกะทิ

อ๊าาา ฉันคิดว่าเป็นน้ำกะทิอยู่แล้วแน่นอนสิ

จะว่าไปแล้ว

สาคูชื่อนี้ฟังคุ้นๆ รู้สึกเหมือนจะเห็นบ่อยๆ ในร้านของหวาน?

อย่าบอกนะ...?!

กานเหยียนหยี่สุดท้ายใส่สาคูลงในหม้อ ใส่ชิ้นแตงโม กล้วยหั่นที่ซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตด้วย

ตักใส่แก้วใสสองใบ

"ทาดาา!"

กานเหยียนหยี่หันตัวมา อุ้มแก้วขึ้น พูดด้วยความภาคภูมิใจ

"สาคูน้ำกะทิเย็นเหยียนหยี่!"

"ทำไมไม่เรียกสาคูน้ำกะทิเย็นธรรมดาล่ะ?"

"เพราะอันนี้เหยียนหยี่ทำ"

"งั้นไก่สับปะรดเมื่อกี้ก็เรียกไก่สับปะรดเหยียนหยี่ได้มั้ย?"

"ได้ แต่เหยียนหยี่จะใช้ชื่อตัวเองตั้งชื่อเฉพาะเมนูเด็ดเท่านั้น!"

ได้ๆๆๆ

ตั้งแต่นี้ไป ที่นี่จะเรียกว่าจัตุรัสกานเหยียนหยี่!

หลินเทียนน่าจะเดาได้ตั้งแต่แรก

หาโอกาสให้กานเหยียนหยี่ลงครัวสักครั้ง เธอจะไม่ทำของหวานขึ้นมาสักจานได้ยังไง

ไม่นาน สามจานอาหารหนึ่งของหวาน ก็ถูกเสิร์ฟขึ้นโต๊ะหมด

ไม่ผิดหวังจริงๆ กับอาหารที่ผู้หญิงทำ รูปลักษณ์สวยงามจริงๆ

ไม่ว่าจะไก่สับปะรดหรือหมูทอดเปรี้ยวหวาน ความสวยงามสูงมาก

แค่ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นยังไง

เมื่อกี้กานเหยียนหยี่ไม่ให้เขาชิม ตอนนี้ หลังจากตักข้าวเรียบร้อยแล้ว หลินเทียนจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาก่อน

หยิบเนื้อไก่ชิ้นหนึ่ง

ตอนที่หลินเทียนใส่มันเข้าปาก สีหน้าของกานเหยียนหยี่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

จ้องดูหลินเทียนตรงๆ

ที่จริงแล้ว หลินเทียนตื่นเต้นมากกว่ากานเหยียนหยี่อีก

เมื่อกี้ในครัว หลินเทียนให้คะแนนกานเหยียนหยี่สูงมากในใจแล้ว

ถ้ากินลงไปแล้วไม่อร่อย จะเป็นปัญหาใหญ่ ยืนยันว่าเป็น CJB* จริงๆ

(*เช่าหนี่มาเต๋อปี่...... ไปแปลเองนะ... คำด่านั่นแหละ....)

หลินเทียนคงหดหู่มาก

โชคดี

หลังจากหลินเทียนกัดลงไป

เมื่อน้ำระเบิดในช่องปาก รสชาติสดชื่นของสับปะรดผสมกับความกรอบของเนื้อไก่ทอด

"อร่อย!"

หลินเทียนให้คำวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาทันที

ไม่นาน เขาก็ลองหมูทอดเปรี้ยวหวาน

รสเปรี้ยวหวาน อร่อยเหมือนกัน เทียบกับที่ทำในโรงแรมข้างนอกได้เลย!

ความสามารถในการเรียนรู้ของกานเหยียนหยี่ แข็งแกร่งจริงๆ!

"ดีแล้ว"

เห็นหลินเทียนกินอย่างมีความสุข อารมณ์ของสาวน้อยก็ร่าเริงขึ้น

"อ๋อ ใช่ ยังมีสาคูน้ำกะทิด้วย"

หลินเทียนหยิบแก้วบนโต๊ะขึ้นมา

"สาคูน้ำกะทิเย็นเหยียนหยี่ต่างหาก." กานเหยียนหยี่แก้ไขอย่างจริงจัง "เมื่อก่อนตอนฉันทำงานในร้านกาแฟของปู่ ชอบทำของหวานจานนี้บ่อยๆ เลย!"

"อืมๆ" หลินเทียนยกแก้วขึ้นชิม

"จะว่าไปแล้ว ตอนนี้ฉันไม่ได้เรียนหนังสือ อยู่บ้านไม่รู้จะทำอะไรดี คิดว่าคงไม่สามารถพึ่งค่าขนม 800 หยวนนั้นได้นานหรอก"

กานเหยียนหยี่จิ้มปากเล็กๆ มองเพดาน ครุ่นคิด

"ฉันกำลังคิดว่า จะเปิดร้านกาแฟของปู่ใหม่ดีมั้ย..."

"พึ่บ!"

หลินเทียนเกือบพ่นสาคูน้ำกะทิออกมา

(จบบท)