บทที่ 23: เจอฝูงศพ ถูกตั้งคำถาม? ไทแรนต์จัดการในพริบตา!

บทที่ 23: เจอฝูงศพ ถูกตั้งคำถาม? ไทแรนต์จัดการในพริบตา!

ตลอดทาง ชายหนุ่มร่างผอมเหมือนจะเป็นคนเข้ากับคนง่าย คอยหาเรื่องคุยกับเย่ม่ออยู่ตลอดเวลา

นี่ก็ทำให้เย่ม่อได้รู้จักกับพวกเขาบ้าง

สามคนนี้มาจากสถาบันผู้ผนึกโลงของเมืองเจียงหนาน เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สอง และเก่งมาก

ผู้หญิงสวยเย็นชาชื่อหลินอิน ทำสัญญากับวิญญาณโลงศพเผ่าศพระดับ C ชื่อ【เงาขาวมายา】

ครั้งนี้พวกเขามาหุบเขาวันสิ้นโลก ก็เพื่อช่วยเธอหาวัตถุดิบวิวัฒนาการ

ชายหนุ่มใส่แว่นชื่อฉินตง ทำสัญญากับวิญญาณโลงศพระดับ C เช่นกัน แต่ว่าวิญญาณโลงศพของเขาได้วิวัฒนาการครั้งแรกไปแล้ว

ส่วนชายหนุ่มร่างผอม...ชื่อโหวจื่อเกอ วิญญาณโลงศพที่ทำสัญญาก็เป็นลิงตัวหนึ่ง

และทั้งสามคนมีจุดร่วมกันอย่างหนึ่ง นั่นคือหลงทาง มีแผนที่ก็หาทางไม่เจอ...

...

ไม่นาน

สี่คนก็มาถึงก้นหุบเขาวันสิ้นโลก

ตอนนี้ใกล้จะพลบค่ำแล้ว เนื่องจากที่ราบสูงบังแสงแดดไว้ รอบๆ จึงมืดลง มีกลิ่นอายที่น่ากลัวแผ่ออกมาในระยะหลายร้อยเมตร

ทันทีที่ย่างเท้าเข้ามายังที่นี่

เย่ม่อก็รู้สึกว่าในสายลมมีกลิ่นเหม็นเน่าที่คละคลุ้งปนอยู่ด้วย ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“ให้ตายสิ พลาดแล้ว

เหมือนจะลืมเอาหน้ากากกันแก๊สพิษมา“โหวจื่อบีบจมูก พูดอย่างเสียใจ”ตงจื่อ นายหาในกระเป๋าเป้มิติหน่อย ดูว่ามีที่อุดจมูกอะไรไหม”

“ฉันไม่มี...

พวกเรารีบไปกันเถอะ กลิ่นเหมือนจะมาจากแถวนี้ ออกไปจากที่นี่ก็ดีแล้ว” ฉินตงใช้หลังมือปิดจมูกพูด

ทั้งสองคนดูเหมือนจะเกลียดกลิ่นนี้มาก อยากจะรีบหนีไปจากที่นี่

หลินอินเมื่อเทียบกับสองคนนี้ ก็ดีกว่ามาก

เธอขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ทนกลิ่นเหม็นเน่านี้อย่างเงียบๆ

แม้ว่าเธอจะทำสัญญากับซอมบี้เหมือนกัน เคยเห็นศพเน่ามามากมาย แต่ก็ยังรู้สึกขยะแขยงกับกลิ่นที่รุนแรงขนาดนี้

ในไม่ช้า

โหวจื่อนึกถึงบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นมา ใบหน้าก็พลันเผยรอยยิ้มออกมา รีบยื่นให้ทุกคนคนละมวน

“ให้ๆๆ พวกนายเอาบุหรี่อุดจมูกไว้ แบบนี้จะลดกลิ่นได้เยอะเลย”

พูดจบ

เสียงดังแปะ โหวจื่อจุดไฟแช็ก จุดบุหรี่สองมวน อุดเข้าไปในรูจมูก

ขณะที่เขาจะจุดบุหรี่ให้เย่ม่อ...

ทันใดนั้น

เสียงคำรามประหลาดก็ดังมาจากที่ไม่ไกล

วินาทีต่อมา

พลันปรากฏร่างคนสิบกว่าร่างที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร พวกมันเคลื่อนไหวเหมือนเครื่องจักร ท่าทางประหลาด ค่อยๆ คลานออกมาจากหลุมดำบนพื้น

พวกมันตาทั้งสองข้างขาวโพลน ทั่วทั้งร่างเน่าเฟะ ดูขยะแขยงอย่างยิ่ง

เมื่อพวกมันสัมผัสได้ถึงแสงไฟในมือของโหวจื่อ ก็อ้าปากทันที เผยเขี้ยวที่ดุร้าย เดินโซซัดโซเซเข้ามาทางทุกคนอย่างรวดเร็ว

“ให้ตายสิ ปีศาจที่นี่เยอะจริงๆ!

เพิ่งจะเข้าหุบเขาก็เจอเยอะขนาดนี้แล้วหรือ“โหวจื่อตกใจ รีบดับไฟแช็ก พูดอย่างใจสั่น”พี่อิน รีบอัญเชิญเงามายามาจัดการพวกมันเถอะ!

เชื่อว่าเธอต้องยินดีมาก!”

หลินอินมองซอมบี้กลุ่มนี้ ดวงตาสวยงามเบิกกว้าง ฉายแววคลั่งไคล้ ความอยากต่อสู้พุ่งขึ้นทันที

“ครึ่งเดือนแล้วที่ไม่ได้ฆ่าปีศาจ วันนี้ต้องให้เงามายาฆ่าให้หนำใจ!”

หลินอินเลียริมฝีปากสีแดง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ในมือพลันมีพลังวิญญาณแผ่ออกมา เตรียมจะอัญเชิญวิญญาณโลงศพ

“เย่ม่อ พวกเราไปไกลๆ หน่อยดีกว่า...

วิญญาณโลงศพของหลินอินชอบทารุณปีศาจ นายระวังจะโดนเลือดเนื้อที่มีพิษศพกระเด็นใส่!” ฉินตงรีบพูดกับเย่ม่อ พร้อมกับถอยหลังไป

ในตอนนั้นเอง

เย่ม่อก็เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว มาถึงตรงหน้าหลินอิน

จากนั้นเขาก็หันไปมองอีกฝ่าย แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “ปีศาจพวกนี้ให้ฉันจัดการเถอะ...”

หลินอินได้ยินดังนั้น ก็พลันเลิกคิ้ว รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปในทันที มองเย่ม่ออย่างสงสัย

“นายแน่ใจนะ”

“อืม” เย่ม่อพยักหน้า

“ให้ตายสิ พี่ชาย นายอย่าเล่นสิ!

ซอมบี้กลายพันธุ์ระดับต่ำสิบกว่าตัวนี้ นายเป็นผู้ผนึกโลงขั้นต้นสามดาวคนเดียวไม่น่าจะสู้ไหวหรอก! สู้ให้พี่อินลงมือดีกว่า!”

“ใช่แล้ว เย่ม่อ...”

“แม้ว่านายจะมาฝึกฝน แต่ซอมบี้เยอะขนาดนี้นายคงจะรับมือไม่ไหวหรอก

โดนพิษศพเข้าไปนายก็มีแต่ต้องรอตายเท่านั้น”

โหวจื่อกับฉินตงรีบเกลี้ยกล่อม

พวกเขาก่อนหน้านี้ตกลงว่าจะช่วยเย่ม่อจัดการปัญหาระหว่างทาง แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องมาเป็นพี่เลี้ยงให้อีกฝ่าย!

ถ้าอีกฝ่ายยืนยันที่จะขึ้นไป พวกเขาก็อย่างมากแค่เตือนสักหน่อย จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวอย่างแข็งขัน ท้ายที่สุดแล้วนี่เป็นทางเลือกของเย่ม่อเอง

ในสายตาของพวกเขา ผู้ใหญ่ก็ควรจะรับผิดชอบกับการตัดสินใจของตัวเอง...

“วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง”

เย่ม่อได้ยินคำเกลี้ยกล่อมของทั้งสองคน ก็พูดอย่างเรียบเฉย

เมื่อได้ยินคำพูดนี้

โหวจื่อก็ทำได้แค่ส่ายหน้าอย่างจนใจ พูดว่า “ถ้างั้นก็เอาเถอะ...นายระวังตัวเองด้วย”

หลินอินไม่ได้พูดอะไร ดึงพลังวิญญาณกลับอย่างเด็ดขาด หันหลังเดินไปข้างหลัง

“รอให้เขาบาดเจ็บ พวกเราค่อยลงมือก็ยังไม่สาย...

ผ่านที่นี่ไปแล้ว พวกเราก็แยกทางกับเขาเถอะ” ฉินตงดันแว่น พูดเสียงเบา

ทั้งสามคนมองหน้ากัน พยักหน้า

เมื่อซอมบี้กลุ่มนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ทั้งสามคนก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับเย่ม่ออีกต่อไป!

ในสายตาของพวกเขา ผู้ผนึกโลงที่พลังวิญญาณอ่อนแออย่างยิ่ง เพียงแค่ขั้นต้นสามดาว ต่อให้อัญเชิญวิญญาณโลงศพออกมา ก็อย่างมากไม่เกินเลเวล 6

และวิญญาณโลงศพเลเวล 6 เมื่อเจอกับซอมบี้ระดับต่ำกลุ่มนี้ ไม่สามารถเอาชนะได้อย่างแน่นอน หรืออาจจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยซ้ำ

“เย่ม่อ นายยังยืนนิ่งอยู่ทำไม ไม่ลงมืออีกก็รอตายหรือไง” โหวจื่อจนปัญญา รีบตะโกนเตือน

อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้ว่า เย่ม่อกำลังคิดเรื่องหนึ่งอยู่

“จะอัญเชิญชีชีออกมาดี...หรือจะอัญเชิญไทแรนต์ดี

หรือว่าจะอัญเชิญออกมาพร้อมกันทั้งสองตัว” เย่ม่อรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ถ้าเลือกชีชีต่อหน้าสามคนนี้ อัญเชิญโลงผลึกบรรพกาลออกมา อาจจะทำให้สามคนนี้ตกใจจนสติแตก

ถ้าใช้พร้อมกัน คาดว่าจะทำให้สามคนนี้ตกใจจนสลบไปเลย

ท้ายที่สุดแล้วคนใหญ่อย่างประธานเฉิน ก็ยังต้องรู้สึกขนหัวลุกเพราะเย่ม่ออัญเชิญวิญญาณโลงศพสองตัวออกมาพร้อมกัน

“ช่างเถอะ ใช้ไทแรนต์ไปก่อนก็แล้วกัน

เดี๋ยวรอแยกทางกับพวกเขาแล้ว ค่อยอัญเชิญออกมาพร้อมกัน” เย่ม่อคิดในใจ

บนร่างของเขาก็พลันมีพลังวิญญาณแผ่ออกมา ในมือมีแสงสีทองสว่างวาบขึ้นมา ค่ายกลดาวหกแฉกก็ปรากฏขึ้นบนพื้นอย่างรวดเร็ว!

ทันใดนั้น

โลงศพสีเงินขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากพื้น ร่างที่น่ากลัวกระโดดออกมาจากข้างใน!

เย่ม่อเห็นดังนั้น แววตาฉายแววตื่นเต้น พูดอย่างมั่นใจ “ไทแรนต์ จัดการพวกมันให้ฉัน!”

ไทแรนต์ได้ยินดังนั้น ก็คำรามลั่น เหมือนรถบรรทุกที่วิ่งด้วยความเร็วสูง พุ่งเข้าใส่ฝูงศพข้างหน้าทันที

ในตอนนี้ไทแรนต์เหมือนเสือเข้าฝูงแกะ ทุกการโจมตีก็บดขยี้ซอมบี้ไปหนึ่งสองตัว

เลือดเนื้อ, เศษซาก, กระดูกหักกระเด็นไปทั่ว

เพียงไม่ถึงสิบวินาที ซอมบี้ที่น่ากลัวสิบกว่าตัวก็หายไป เหลือเพียงกองแขนขาที่ขาดกระจัดกระจาย

ทั้งสามคนเห็นดังนั้น ก็ตกใจจนสูดหายใจเข้าลึกๆ

โหวจื่อ “เขาทำไมถึงได้โหดขนาดนี้”

ฉินตง “นี่มันแข็งแกร่งกว่าพวกเราตอนมือใหม่สิบเท่าเลยนะ!”

หลินอิน “หา...วิญญาณโลงศพซอมบี้ระดับ D ของเขามีฝีมือขนาดนี้เชียวหรือ เมื่อเทียบกับเงามายาในตอนนั้นก็ไม่ด้อยไปกว่าเลย...”

...