บทที่ 64 พลังชีวิตอันแสนทรหด !

บทที่ 64 พลังชีวิตอันแสนทรหด !

เกี่ยวกับความลึกลับของมิติ เป่ยเฟิงไม่เข้าใจมันเลย เขาโยนความคิดทิ้งไปแล้วหันไปมองจิ้งจกน่าเกลียดตรงหน้าเขา

"ดิ๊ง ! สมบัติระดับ 1 ซาราแมนเดอร์ยักษ์กลายพันธุ์ ! (มันมีเนื้อที่อร่อยและสารอาหารจำนวนมากที่มีประโยชต์ต่อร่างกายของมนุษย์ โดยเฉพาะกับเด็กและผู้สูงอายุ) ประสบการณ์ที่ได้รับ : 250 ! ขาดประสบการณ์เพื่อเข้าถึงชาวประมง ระดับ 2 : 3,400 !"

"อะไรนะ ? 250 ? สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ขนาดนี้มันมีค่าแค่นี้ ? มันน้อยกว่าไอ้คางคกที่ใหญ่แค่ลูกบาสด้วยซ้ำ .."

แม้ว่าระบบจะไม่ตอบเขา แต่เป่ยเฟิงก็แช่งด้วยเสียงดัง

"มันจะใช้เวลานานแค่ไหนกันกับขนาดเท่านี้ !"

เป่ยเฟิงหงุดงิดอย่างมาก จากนั้นเขาก็เรียกเย็นสุดขั้วเหนือหัวซาราแมนเดอร์ยักษ์ มันพุ่งลงไปทิ่มหัวเจ้าซาราแมนเดอร์ยักษ์ !

ในขณะที่เขาดูเย็นสุดขั้วแทงเข้าไปในหัวของเจ้าซาราแมนเดอร์ เป่ยเฟิงก็ถอดตะขอออกจากปากมัน

"ป่าาา !"

เมื่อเขากำลังจะถอดตะขอออก เจ้าซาราแมนเดอร์ยักษ์ก็เริ่มต่อสู้ดิ้นรนทันที ! กรงเล็บขนาดใหญ่ของมันตบไปที่เป่ยเฟิง !

"ปัง !"

ร่างกายของเป่ยเฟิงเมื่อเทียบกับซาราแมนเดอร์ มันเหมือนกับยักษ์กับมด กรงเล็กของมันหนาพอ ๆ กับเอวของเขา มันได้ตีเข้ามาที่หน้าอกก่อนที่จะส่งเป่ยเฟิงลอยออกไปไกลถึงห้า หก เมตร !

"อั้ก ! บัดซบ ! โคตรเจ็บ !"

แผลยาวเป็นเส้นถึงสามเส้น แต่ละเส้นลึกถึง 3 เซนติเมตรได้ปรากฏบนหน้าอกของเป่ยเฟิง มันมีเลือดไหลออกมาจากเสื้อที่โดนฉีกกระชากของเขา ! นี้คือรอยข่วนของซาราแมนเดอร์ตัวนี้เพียงแค่ครั้งเดียว !

เสื้อเชิ้ตสีขาวของเป่ยเฟิงถูกย้อมเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว มันบอกได้เลยว่าไม่สามารถเอามาใส่ได้อีกแล้ว

"ปัง ปัง !"

ซาลาแมนเดอร์ยักษ์เริ่มดิ้นรนไปรอบ ๆ อย่างรุนแรง

เศษซากก้อนหิน เศษไม้ กระเบื้องนับไม่ถ้วนปริวกระจายว้อน ในขณะที่มันถูกหางของซาราแมนเดอร์หวดไปรอบ ๆ

"บัดซบ ! ไป่เซียง มาที่นี่ด่วน !"

ถ้าเขาให้ไอ้ยักษ์นี้อาละวาดต่อไป บ้านของเขาจะต้องถูกมันทำลายลงแน่นอน !

ไป่เซียงกับอีกสามคนที่อยู่ลานกว้าง จากตำแหน่งของพวกเขามันจึงทำให้ไม่เห็นสิ่งที่เป่ยเฟิงกำลังทำอยู่ พวกเขาอยู่ในมุมอับของต้นไทรทำให้ไม่สามารถมองเห็นเป่ยเฟิงได้ และตอนนี้พวกเขาก็ได้ยินเสียงเรียกดังออกมาจากสนามหลังบ้าน

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนอันโหดเหี้ยมของเป่ยเฟิง ไป่เซียงทิ้งทั้งสามลึกลับและพุ่งไปอีกด้านของลานกว้าง

"โอ้ พระเจ้า ! ตัวใหญ่จริง ! มันจะกินได้นานแค่ไหนกัน ?"

เมื่อไป่เซียงโผล่ออกมา สิ่งที่ต้อนรับสายตาของเขานั่นคือลานกว้างที่เละเทะ สัตว์ขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงใจกลางของความวุ่นวาย เขาเกือบจะน้ำลายไหลเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งแบบนี้

"ไป่เซียง แกจะยืนงงอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม ? รีบมาช่วยฉันจัดการเจ้านี้ ไม่อย่างงั้นพวกเราทุกคนจะไม่มีที่ให้ซุกหัวนอน !"

เป่ยเฟิงถ่มน้ำลายเลือดออกจากปากในขณะที่มองไปยังไป่เซียงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ

"ผมมาแล้วว !"

ไป่เซียงรวบรวมพลังของเขาแล้ววิ่งไปที่ซาราแมนเดอร์ยักษ์ ในสายตาของเขาสิ่งมีชีวิตอันโหดร้ายนี้ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าเนื้ออร่อย ๆ !

"ฮู้ว !"

แสงสีทองบาง ๆ ปรากฏขึ้นรอบร่างของไป่เซียง ในขณะที่เขาใช้เคล็ดการต่อสู้กายานิรันดร์ ทองเจริศจรัส

"ปัง !"

ไป่เซียงกำลังยุ่งวุ่นวายกับการตรึงหัวอันใหญ่ยักของซาราแมนเดอร์ตัวนี้ไว้ที่พื้น เสียงกระแทกดังก้องออกมาเมื่อหัวของมันถูกดันลงไว้กับพื้น !

"ว๊ ว๊า !"

เจ้ายักษ์แผดร้องออกมาถึงสองครั้ง ก่อนที่จะใช้หางของมันฟาดไปที่ไป่เซียง

"ป้าบ !"

หางยาวราวกับว่ามันคือแส้ทรงพลัง มันทะยานผ่านอากาศพร้อมกับเสียงโหยหวนกระแทกไปที่ร่างของไป่เซียง !

เหมือนกับถูกตีด้วยหางวัว ไป่เซียงถูกบินไปไกลมาก !

แรงที่ส่งมาจากหางนี้มีไม่น้อยกว่าพันจิน ! ด้วยขนาดและรูปร่างของซาราแมนเดอร์ยักษ์ นอกเหนือจากความโกรธของมันมันยังสามารถสร้างความเสียหายให้กับไป่เซียงได้ราวกับว่ามันเป็นรถชนเขา !

เป่ยเฟิงรู้สึกเจ็บปวดแทนเมื่อมองไปที่ไป่เซียงบินผ่านอากาศไป !

"ปัง !"

ไป่เซียงลอยออกไปเป็นแนวโค้งอย่างสวยงาม ก่อนที่จะบินไปไกลกว่าสิบเมตรและกระแทกบนพื้น

เป่ยเฟิงไม่ได้นั่งและสนุกกับฉากนี้ เขาหันไปแล้วต่อยเข้าไปที่ซาราแมนเดอร์ด้วยหมัดหนัก ๆ ของเขา !

'มันลื่นมาก !'

เป่ยเฟิงรู้สึกได้ว่ากำปั้นของเขาลื่นไหลออกไปทันทีเมื่อมันสัมผัสกับผิวของซาราแมนเดอร์ เขาคิดว่าน่าจะเป็นน้ำเมือกที่ปกคลุมร่างกายของมัน และคิดว่ามันน่าจะสามารถดูดซับแรงที่เขาชกไปได้ถึงหนึ่งในสามของเขา !

แม้ว่าแรงที่ถุกส่งผ่านผิวหนังจะลดความเสียหายเหลือแค่หนึ่งในสาม แต่มันก็สามารถทำให้ซาราแมนเดอร์รู้สึกเจ็บปวดได้เช่นกัน !

แม้ว่ามันจะสามารถทำให้มันเจ็บได้ แต่มันก็ไม่มากพอที่จะฆ่ามันได้ !

ในความจริงเมื่อหมัดพุ่งไปที่เจ้าซาราแมนเดอร์ มันก็ได้ฟาดหางของมันออกไป มันทำให้ห้อง ๆ หนึ่งถูกทำลายลงไป และตอนนี้กลายเป็นซากปรักหักพังแล้ว !

"อีกรอบ !"

หลังจากโดนมากับตัวครั้งหนึ่ง เป่ยเฟิงก็ให้ความสนใจไปที่หางของมัน ทันทีที่เขาเห็นหางของมันแกว่งมาหาเขา เขาจะหลบไปอยู่ด้านข้าง แล้วสวนกลับไปทันทีเมื่ออันตรายผ่านพ้นไปแล้ว !

"อั้ก ! แกทำให้ฉันเจ็บบบ !"

ไป่เซียงสายหัวของเขาอย่างแรง แล้วปล่อยเสียงคำรามที่โหดร้ายออกมาก่อนที่จะวิ่งเข้าหาซาราแมนเดอร์

รูปลักษณ์ที่ดุร้ายปรากฏในตาของเขา ไป่เซียงกำมือทั้งสองของเขา ทันใดนั่นก็ได้มีชั้นแสงสีทองที่เปล่งประกายปรากฏขึ้นบนมือทั้งสองของเขา ราวกับว่าเขากำลังถือดวงอาทิตย์เล็ก ๆ ไว้ในแต่ละมือ !

"ฮ่าาา !"

ไป่เซียงกำมือของเขาไว้ด้วยกัน มันดูเหมือนค้อนทรงพลังที่ได้ทุบลงบนหัวของซาราแมนเดอร์ยักษ์ !

"วา วา !"

ผิวที่บอบบางของซาราแมนเดอร์ยักษ์ ไม่สามารถทนแรงการโจมตีครั้งนี้ได้ กำปั้นขนาดใหญ่ของไป่เซียงกระแทกลงบนหัวของมันทำให้เกิดรอยยุบขนาดใหญ่ !

ทันใดนั่น หนึ่งในสามของหัวมันก็ถูกยุบลงไป !

เมื่อแรงได้กระแทกไปที่ผิวหรือกระดูกของซาราแมนเดอร์ยักษ์ มันได้ยุบไปถึงสมอง สมองของซาราแมนเดอร์ยักษ์ถูกทุบเละเทะ !

ถึงแม้ว่ามันจะตายแล้ว แต่พลังชีวิตของมันก็แข็งแกร่งอย่างมาก แม้จะไม่มีสติแต่ร่างกายของมันก็ยังคงต่อสู้ต่อไปอย่างดุเดือด !

"ป้าบ !"

ด้วยแรงเฮือกสุดท้ายของมัน หางของมันได้ทุบลงบนลำตัวของไป่เซียง แสงสีทองบนร่างของเขาดูเหมือนจะต้านทานแรงได้แค่สองวินาทีก่อนที่มันจะแตกกระจาย !

ถึงแม้ว่าแสงสีทองรอบ ๆ ไป่เซียงจะแตกออก แต่ร่างของซาราแมนเดอร์ก็อยู่ในสภาพเลวร้ายมาก มีแผลลึก ๆ เกิดขึ้นตรงที่หางของมัน !

แสงสีทองที่อยู่รอบ ๆ ตัวของไป่เซียง มันเปรียบเสมือนความคมของดาบ มันทำความเสียหายอย่างหนักต่อซาราแมนเดอร์ยักษ์

ไป่เซียงถูกส่งให้บินไปอีกครั้ง แต่สภาพของเขาในตอนนี้ย่ำแย่กว่าตอนแรกมาก เลือดพ่นออกมาจากปากของเขาอย่างรุนแรง

แม้ว่าแรงส่วนใหญ่จะถูกซึบไว้โดยแสงสีทอง แต่แรงที่เหลือมันก็ไม่ง่ายที่จะแบกรับมัน !

ไป่เซียงรู้สึกว่าอวัยวะภายในที่สำคัยของเขาได้รับบาดเจ็บ เขาจะต้องพักผ่อนอย่างน้อยหนึ่งอาทิตย์เพื่อฟื้นตัวของเขา !

แต่ในขณะที่มองไปที่ชิ้นเนื้อชิ้นใหญ่บนพื้น ไป่เซียงก็หัวเราะออกมาด้วยความสนุกสนาน

หลังจากที่ได้รับการทุบอย่างโหดร้ายจากไป่เซียง ซาราแมนเดอร์ยักษ์ก็ได้สูญเสียความสามารถทำการต่อสู้ทั้งหมดของมันไป หางของมันไม่มีชีวิตและแน่นิ่งอยู่กับพื้น มีเพียงแขนขาทั้งสี่ข้างเท่านั่นทีขยับเป็นบางครั้ง

'ฉันประมาทมันเกินไป !'

เป่ยเฟิงรู้สึกกลัวในใจเมื่อมองไปที่สัตว์ยักษ์ตรงหน้าเขา เมื่อเขาเห็นกายานิรันดร์ ทองเจริศจรัสทะลุผ่านหัวของมัน เขาก็ก็ได้ลดการระวังตัวของเขาลง !

ถ้าไป่เซียงไม่อยู่ในวันนี้ ไม่มีทางที่เขาสามารถจะจัดการมันได้ด้วยตัวคนเดียว !

มองไปที่ซาราแมนเดอร์ยักษ์ เป่ยเฟิงสังเกตหลุมบนหัวของมัน ยังคงมีผลึกน้ำแข็งบาง ๆ ที่อยู่รอบแผล แต่พื้นที่ตรงนี้มันประกอบไปด้วยเลือดกับเนื้อเท่านั้น ไม่มีสัญญาณใด ๆ ที่ว่ามันเป็นสมองเลย

'นี้เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมมันถึงไม่ตายในตอนแรก เพราะการโจมตีของฉันมันพลาดที่จะโดนสมองนี้เอง ... "

เป่ยเฟิงขมวดคิ้วและคิดเงียบ ๆ ในใจ เขาจะเก็บบทเรียนนี้ไว้ขึ้นให้ขึ้นใจ เขาจะต้องระมัดระวังตัวในครั้งหน้า ไม่อย่างงั้นเขาอาจจะเป็นปลาแทนที่จะเป็นชาวประมงแทน !