บทที่ 26 กลับดาวเบจีต้ากันเถอะ!

บทที่ 26 กลับดาวเบจีต้ากันเถอะ!

เมื่อเปิดทางเข้าถ้ำเซียร์ย่าก็ได้ทำการเอายานอวกาศทรงกลมขนาดใหญ่ 2 ลำออกจากถ้ำและกดปุ่มด้านบนเพื่อเปิดประตูของยานอวกาศ คุณภาพยานอวกาศของเซียร์ย่านั้นดีมากแม้ว่าจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตามการตกแต่งภายในของมันก็เหมือนกับของใหม่

เขาเปลี่ยนเส้นทางกลับภายในยานไปยังดาวเบจีต้าเสียงเตือน "บี๊บบี๊บ" ของยานอวกาศดังขึ้นและเครื่องเริ่มทำการวิเคราะห์ตัวเอง

“ซีหลิงปรับ Ki ให้เป็น 850 และเมื่อเราไปถึงดาวเบจีต้าให้เปลี่ยนเป็นมากกว่า 900 อีกครั้งนะ!”

"รับทราบ!"

ซีหลิงพยักหน้าอย่างจริงจังทุกวันนี้การควบคุม Ki นั้นง่ายเกินไปสำหรับเธอ เพียงไม่กี่วินาที Ki ของซีหลิงก็ถูกควบคุมให้อยู่ที่ประมาณ 850 อย่างรวดเร็ว

เซียร์ย่าเห็นการกระทำของเธอก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าจากนั้นเขาก็ควบคุม Ki ของเขาเอง

ปัจจุบันพวกเขาอายุ 8 ปีและเมื่อพวกเขามาถึงดาวเบจีต้าก็เกือบจะเป็น 9 ปี

เมื่อถึงเวลานั้นแม้ว่าพลังต่อสู้ของพวกเขาจะถึง 900 แต่เนื่องจากพรสวรรค์แฝงของนักรบระดับกลางแม้ว่ามันจะโดดเด่นมาก แต่อย่างน้อยก็ไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่นมากจนเกินไป

“เอาล่ะกลับกันเถอะ”

“แล้วเจอกันที่ดาวเบจีต้า!”

ทั้ง 2 แยกกันเข้าไปในยานอวกาศของพวกเขาเนื่องจากยานอวกาศเหล่านี้เป็นยานพาหนะที่ใช้กันทั่วไปของชาวไซย่าแต่ละคน ทำให้มีที่นั่งเพียงคนเดียวเท่านั้น

เมื่อกดปุ่มบนยานอวกาศประตูก็ปิดลงอย่างช้าๆไม่นานหลังจากที่ยานอวกาศสั่นเล็กน้อยทันใดนั้นด้วยแรงมหาศาลก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและในพริบตาก็ออกจากชั้นบรรยากาศของดาวเซลม่าทันที

เมื่อมองไปที่ดาวเคราะห์สีดำแดงที่ห่างออกไปไกลเรื่อย ๆ เซียร์ย่าค่อยๆหลับตาลงและเข้าสู่โหมดไฮเบอร์เนต(จำศีล)​เขาจะไม่ตื่นขึ้นมาจนกว่าจะถึงดาวเบจีต้า

…

7 เดือนต่อมา

กลุ่มดาวต่าง ๆ รายล้อมไปด้วยความมืดอันกว้างใหญ่ได้เปล่งแสงสีขาวอ่อน ๆออกมาพวกเขาส่องแสงเหมือนเพชรเม็ดเล็ก ๆ ที่ประดับอยู่บนจานสีดำแสดงให้เห็นถึงความงดงาม

ในกาแลคซีขนาดใหญ่ดาวเคราะห์สีแดงเข้มดวงใหญ่กำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆในวงโคจร

ดาวเคราะห์สีแดงเข้มนี้คือดาวเบจีต้าซึ่งเดิมรู้จักกันในชื่อ 'ดาวแพลนท์' ซึ่งเป็นดาวที่ชาวไซย่าแย่งชิงมาจากชาวทัฟเฟิลส์และตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็นดาวเบจีต้า

ในปัจจุบันได้กลายเป็นสำนักงานใหญ่ที่มีชื่อเสียงของชาวไซย่าในจักรวาล ยานอวกาศรูปทรงกลมของดาวเบจีต้าก็มีงานให้ทำเหมือนเดิมยานอวกาศรูปทรงกลมทีละลำก็บินขึ้นและลงอย่างต่อเนื่อง

ทันใดนั้นยานอวกาศ 2 ลำแล่นผ่านชั้นบรรยากาศสีแดงเข้มอย่างรวดเร็วและได้ลงจอดบนท่าอากาศยานภายใต้การควบคุมของนักบินอย่างแม่นยำจากนั้นประตูห้องโดยสารก็เปิดออกและร่าง ๆหนึ่งก็โผล่ออกมา

หลังจากหลายปีที่ผ่านมาเซียร์ย่าและซีหลิงก็ได้กลับมาที่ดาวเบจีต้าแล้ว!

ในเวลานี้ท่าอากาศยานกำลังคึกคักไปด้วยผู้คนที่ผ่านไป นอกเหนือจากชาวไซย่าที่กำลังกลับมาหรือไปสำรวจหรือกำลังรอปฏิบัติภารกิจก็ยังมีเอเลี่ยนหน้าตาแปลก ๆ อีกหลายตัวอยู่ในฝูงชน

เอเลี่ยนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นทาสที่ถูกจับเหมือนกับชาวดาด้าและคนอื่น ๆ ก็เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ฟรีสเซอร์ส่งมาจากสำนักงานใหญ่ เพื่อช่วยเหลือชาวไซย่าในการจัดการชีวิตประจำวัน ท้ายที่สุดความรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของชาวไซย่าก็ไม่สูงนัก

นอกเหนือจากการต่อสู้แล้วพวกเขาไม่เชี่ยวชาญวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีขั้นสูงใด ๆ เชกเช่นเดียวกับคนที่ไม่มีอารยธรรมต่อหน้าสิ่งประดิษฐ์ของอารยธรรมขั้นสูง พวกเขายังคงต้องการผู้เชี่ยวชาญจากเอเลี่ยนเพื่อใช้งานอุปกรณ์ไฮเทคหลายประเภท

แน่นอนว่าฟรีสเซอร์ได้ส่งมนุษย์ต่างดาวมาแล้วกี่ตัวเพื่อเฝ้าติดตามชาวไซย่าใครจะไปรู้

“เซียร์ย่าหนูติดต่อกับพ่อแม่แล้วตอนนี้พวกเขากำลังรอพวกเราอยู่ที่บ้านล่ะ!”

ที่ด้านข้างของท่าอากาศยาน

ซีหลิงกดปุ่มตรงเครื่องตรวจจับพลังงานที่หูของเธอแก้มของเธอก็มีรอยแดงด้วยความตื่นเต้น นอกเหนือจากการตรวจจับพลังงานของสิ่งมีชีวิตแล้วเครื่องนี้ยังทำงานเป็นตัวสื่อสารได้อีกด้วย

"โอเค! งั้นเราไปกันเลย!”

เซียร์ย่ามองไปที่เธอและหัวเราะเบา ๆ รู้ว่าซีหลิงรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อเธอกำลังจะได้พบพ่อแม่ของเธอ จริงๆแล้วเขาก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่ในใจเหมือนกัน!

นับเป็นเวลากว่า 5 ปีแล้วที่พวกเขาออกจากดาวเบจีต้าแม้ว่าจะใช้เวลาบิน(ใช้ยานอวกาศ)​ระหว่างดวงดาวถึง 1 ปีครึ่ง แต่พวกเขาก็ไม่ได้เห็นป้ารีเบคก้าและลุงอาดรีมานานกว่า 5 ปีแล้ว

หลังจากนั้นพวกเขาก็บินข้ามชานชาลาและเดินออกไปนอกสถานีอวกาศแห่งนี้

บ้านของซีหลิงตั้งอยู่ในย่านที่พลุกพล่านของดาวเบจีต้าซึ่งอยู่ในเขตที่อยู่อาศัยของชนชั้นสูงห่างจากเมืองอิมพีเรียลเพียงระยะทางสั้น ๆ ยังไงก็ตามต้องใช้เวลาพอสมควรจากท่าอากาศยานไปยังบ้านของซีหลิง

ในขณะที่พวกเขาต้องซ่อนพลังต่อสู้ของพวกเขาพวกเขาจึงไม่สามารถใช้พลังเต็มที่ในการบินและเซียร์ย่าก็ไม่สามารถใช้เคลื่อนย้ายพริบตาได้

โดยใช้ความเร็วในการบินปกติพวกเขาเดินทางไปทั่วเมืองส่วนใหญ่แล้วลงจอดในย่านที่อยู่อาศัยที่พลุกพล่าน ทางเดินบนถนนที่เต็มไปด้วยหญ้าของย่านที่อยู่อาศัยนี้มีไม้เลื้อยสีเขียวที่บิดเบี้ยวต้นไม้ที่แกว่งไปมาและได้กลิ่นหอมจาง ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ ทิวทัศน์ที่คุ้นเคยจากวัยเด็กฉายแววในความคิดของเขาทีละภาพ

ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงหน้าบ้าน 2 ชั้นหลังเดียวซึ่งเป็นบ้านของซีหลิง เมื่อเทียบกับบ้านอื่น ๆ ที่อยู่รอบ ๆ บ้านของซีหลิงนั้นใหญ่กว่ามาก

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!” เคาะประตู 2-3 ครั้ง

“คลิก”

แผงควบคุมอิเล็กทรอนิกส์ส่งเสียงอย่างรวดเร็วประตูเปิดออกและเซียร์ย่าที่ยังไม่ตอบสนองใครบางคนได้ก็รีบวิ่งออกมาจากข้างในอย่างรวดเร็วและกอดเขาไว้แน่น

"อา!  ซีหลิง เซียร์ย่า ในที่สุดพวกเธอก็กลับมาแล้ว! พวกเธอทั้ง 2 คนเติบโตขึ้นมากเลยนะ ป้าคิดถึงพวกเธอเหลือเกิน!”

รีเบคก้าดูเหมือนจะพูดอย่างไม่พอใจ แต่แขนทั้ง 2 ข้างของเธอแสดงอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจน

ในฐานะที่เป็นเผ่าพันธุ์นักสู้ ความแข็งแกร่งของชาวไซย่าที่เป็นผู้หญิงนั้นไม่ได้แย่ไปกว่าผู้ชายเลยและพวกเธอนั้นกล้าหาญมากเมื่อพวกเธอเอาจริง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งรีเบคก้านักรบระดับสูงซึ่งเป็นอดีตสมาชิกในทีมของ อาดริ แม้ว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธอจะไม่ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจใด ๆ ก็ตามแต่ความแข็งแกร่งอันทรงพลังของเธอก็ไม่สามารถมองข้ามไปได้

การถูกกอดโดยรีเบคก้านั้นเหมือนกับถูกมัดด้วยปมเชือกนับไม่ถ้วนทั้งเซียร์ย่าและซีหลิงต่างก็แข็งทื่อและไม่สามารถขยับได้เลย แน่นอนพวกเขาสามารถออกจากกอดได้อย่างง่ายดายโดยใช้พลังปัจจุบันของพวกเขาแต่พวกเขาไม่ได้อยากที่จะทำแบบนั้น

“โอ้ย ~ป้าปล่อยพวกเราได้แล้ว กอดของป้าทำให้หายใจไม่ออก!”

เซียร์ย่ากลอกตาและทำอะไรไม่ถูก

“รีบปล่อยหนูก่อน!”

“โอ้ ใช่ลืมไปเลยเข้ามาคุยกันก่อนเถอะ”

รีเบคก้าที่ได้ยินก็รีบเอามือออกด้วยความอายและรีบบอกให้พวกเขาเข้ามาในบ้านก่อน

หลังจากเข้ามาในบ้านรีเบคก้าก็เริ่มสอบถามความเป็นอยู่และถามคำถามเกี่ยวกับชีวิตของพวกเขาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ซีหลิงเล่าให้เธอฟังในขณะที่ทำเสียงและทำท่าแอ็คติ้งที่เวอร์เกินจริงเมื่อใดก็ตามที่เธอพูดถึงสถานการณ์วิกฤตที่พวกเขาต้องเผชิญและแม้ว่าการกระทำเหล่านี้จะดูเงอะงะและไร้สาระสำหรับเซียร์ย่าแต่รีเบคก้าก็ยังคงส่งเสียงประหลาดใจเป็นบางครั้ง

แม้ว่าคำอธิบายของลูกสาวของเธอจะขาดช่วงบ้างและไม่มีความชัดเจนเลย แต่เธอก็ยังตั้งใจฟังต่อ