บทที่ 36 กฎการเอาตัวรอด (3)

ท่ามกลางม่านหมอก เขามองเห็นได้เพียงเงาสีเทาพร่ามัว หมอกหนาทึบปะทะกับกระจกหน้าต่างราวกับคลื่นทะเลที่กำลังซัดกระหน่ำ ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากทางเดิน

ทั้งห้องเรียนยิ่งให้ความรู้สึกเหมือนเรือที่กำลังล่องไปในทะเลลึกท่ามกลางหมอกพายุในค่ำคืนอันมืดมิด ราวกับจะพลิกคว่ำลงได้ทุกเมื่อ

ทันใดนั้น เขาก็เห็นบางสิ่งลอยสูงขึ้นมาจากในหมอก แสงไฟจากทางเดินทอดเงาของมันลงบนกระจกที่ฉ่ำไปด้วยไอน้ำ

ทันใดนั้นเอง กฎข้อหนึ่งจากคู่มือนักศึกษาก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเขา

ระหว่างช่วงเวลานี้ หากคุณเห็นสิ่งผิดปกติใด ๆ นอกหน้าต่าง โปรดเพิกเฉยเสีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากได้ยินเสียงเรียกจากนอกห้องทำการของผู้ดูแลหอพัก หรือจากนอกห้องเรียน

เขารีบเบือนสายตาหนี ก้มหน้าลงซุกกับกองการ์ตูนข้างกาย

เขาพลิกดูอย่างลวก ๆ แต่ในหัวกลับเผลอหวนคิดถึงภาพเมื่อครู่ไม่หยุด

เงานั้นเหมือนเป็นร่างสิ่งมีชีวิตที่บิดเบี้ยวเข้าหากัน และเสียง “ตึก ตึก ตึก” ก็คล้ายกับเสียงหินหรือเครื่องมือหินกระทบกัน

ทุกครั้งที่เสียงดังขึ้น คล้ายกับแรงสั่นสะเทือนแผ่ซ่านออกไปเป็นระลอกคลื่น…

“หลินเกอ นายถือหนังสือกลับหัวอยู่นะ” เสียงของเว่ยเหลียงดังขึ้นข้างหู

หลินอี้กะพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะได้สติกลับมา

เสียงของเว่ยเหลียงยังคงดังต่อ “เฮ้ ที่นี่มันก็อยู่ลึกเข้ามาในชานเมืองนะ เกิดหินถล่มบ้างในสภาพอากาศประหลาดก็เป็นเรื่องปกติ อย่าคิดมากนักเลย”

“หิน… ถล่ม?”

“เมื่อกี้ที่สั่นสะเทือนนั่น มันก็แค่ดินถล่มจากภูเขาไม่ใช่เหรอ?”

“อย่าคิดมากเลย คืนนี้ยังอีกยาวนาน มีแต่การ์ตูนนี่แหละที่อยู่เป็นเพื่อนเรา เริ่มอ่านได้แล้ว!” เว่ยเหลียงพูด

สมองของหลินอี้ประมวลผลอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจความหมายที่เว่ยเหลียงต้องการสื่อ

ใบหน้าของเขาจริงจังขึ้น เขาจัดหนังสือการ์ตูนตรงหน้ากลับด้านให้ถูก ไม่คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นนอกห้องเรียนอีก และค่อย ๆ พลิกอ่านไปทีละหน้า

ในจังหวะนั้นเอง เว่ยเหลียงก็ยื่นหนังสืออีกเล่มมาตรงหน้า พร้อมพูดอย่างจริงจังว่า

“เรื่อง ‘ต่อสู้เสือมังกร’ ที่นายถืออยู่ มันไม่ใช่เล่มแรกนะ อ่านเริ่มจากตรงนี้มันขัด ๆ ลองอ่านของฉันสิ ฉันเพิ่งอ่านจบเล่มแรกมาพอดี เหมาะกับนายเลย…”

หลินอี้รับมา แล้วเห็นปกเป็นรูปพยาบาลในท่าทางยั่วยวน…

คิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองชื่อเรื่องบนปก

“ยากัง บยวโต ฉบับดีลักซ์”

“‘ยากัง บยวโต’ เล่มนี้ เล่าถึงเรื่องรักอันบริสุทธิ์ระหว่างคนไข้กับพยาบาล ถึงแม้ลายเส้นจะค่อนข้างเก่า แต่ก็ยังดูดี ที่สำคัญคือมันช่วยให้นายคลายความกังวลลง และดื่มด่ำกับเรื่องราวได้เต็มที่… แถมยังเป็นฉบับพิเศษอีกด้วย”

หลินอี้เปิดออกอย่างไม่แน่ใจนัก แล้วก็อดที่จะกระตุกมุมปากไม่ได้ พลางลังเลเอ่ยว่า “นี่มัน… การ์ตูนผู้ใหญ่เหรอ…?”

เว่ยเหลียงทำเสียงดูแคลน “นายนี่มองด้วยความอคติเกินไปแล้วนะ รู้ตัวไหม”

“การ์ตูนประเภทนี้ต้องอ่านด้วยมุมมองแบบมีเหตุผลนะ ต้องโฟกัสที่ลายเส้นและพล็อตเรื่อง เพื่อพิจารณาว่าผู้เขียนพยายามจะแสดงความคิดทางปรัชญาอะไรออกมาเป็นต้น”

“ไม่ใช่เอาแต่ไปยึดติดอยู่กับภาพตรงหน้า”

“ช่างเถอะ อธิบายไปนายก็คงไม่เข้าใจ พลิกอ่านไปเลยเถอะ!”

เว่ยเหลียงพูดพลางก้มหน้ากลับไปอ่านหนังสือของตัวเอง

หลินอี้ได้แต่ฟังอย่างงุนงง พยักหน้ารับเบา ๆ แล้วเริ่มอ่าน…

แต่เขาเพิ่งเปิด ‘ยากัง บยวโต’ ได้ไม่กี่หน้า แสงไฟในทางเดินที่กะพริบไม่หยุด และพื้นดินที่สั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่องก็รบกวนสมาธิเขาอีกครั้ง

นอกห้องเรียน คล้ายว่ากำลังมีการต่อสู้รุนแรงปะทุขึ้น และแรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็กระแทกเข้ามาในห้องเรียนเหมือนเกลียวคลื่นทะเล

ฟึ่บ! 

ฟึ่บ! 

ฟึ่บ…

ภายในห้องเรียน เหล่านักศึกษาประหลาดก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง

ในเวลาเดียวกัน ร่างเหล่านั้นก็หันศีรษะไปยังหน้าต่างพร้อมกันทุกคน สายตาทั้งหมดจับจ้องลงบนกระจกหน้าต่าง

วันที่ 7 พฤษภาคม 2023 เวลา 0:08 น. ห้องเรียน B2

นอกห้องเรียน เงาน่าสะพรึงกลัวพลิกกลิ้งอยู่ในม่านหมอก แรงกระแทกอันน่าสะพรึงเหมือนพร้อมจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

ภายในห้องเรียน นักศึกษาประหลาดกว่าสามสิบคนจ้องไปที่เงาบนกระจกหน้าต่างราวกับหุ่นเชิด แววตาว่างเปล่าลึกล้ำสะท้อนประกายประหลาดออกมา

บางคนแฝงความปรารถนา บางคนเต็มไปด้วยความหมกมุ่น บางคนฉายความบ้าคลั่ง หรือไม่ก็…

ความหวาดกลัว!