บทที่ 28 ไฟดับในห้องเรียน (1)
บทที่ 28 ไฟดับในห้องเรียน (1)
“โธ่เอ๊ย!”
เสียงทุบกระหน่ำดังกึกก้อง ราวกับกำลังทุบใส่ร่างเว่ยเหลียงโดยตรง ทำให้เขาเผลอร้องลั่น เท้าของเขาเหมือนถูกทาน้ำมันจนลื่น รีบสไลด์ตัวมาหาหลินอี้แทบจะในทันที
แต่พอมาถึง เขากลับเห็นหลินอี้ก้าวออกจากแถวที่นั่งอย่างรวดเร็ว
“นายออกมาทำไมอีกล่ะ?” เว่ยเหลียงถามงุนงง
หลินอี้ชี้ไปยังแถวหลังสุดของห้องเรียน ส่งสัญญาณให้วิ่งตามไปพร้อมกัน
“ไปตรงนั้น!”
เว่ยเหลียงถึงได้เข้าใจเจตนาในทันที
“ถ้าไฟในห้องเรียนเริ่มกะพริบ พวกเธอต้องรีบหมอบลงใต้โต๊ะ จับขาโต๊ะหรือเก้าอี้ไว้ให้แน่น!”
ปัญหาคือ ห้องเรียนขั้นบันไดแห่งนี้ไม่ได้ออกแบบมาให้มีโต๊ะเต็มทุกที่นั่ง เก้าอี้ส่วนใหญ่มีเพียงพนักพับกับที่วางแขน ดังนั้น “โต๊ะ” จริง ๆ จึงมีเพียงแถวหลังใกล้ชั้นวางเท่านั้น
หลินอี้พุ่งตรงไปยังโต๊ะเหล่านั้น นักศึกษากว่า 20 คนที่ยังดู “ปกติ” ก็ละทิ้งหนังสือที่อ่านอยู่ รีบก้มหัววิ่งตามไป แต่พวกที่เหมือนถูกฝังตรึงกับเก้าอี้กลับไม่ขยับเลย ตรงกันข้าม แววตาพวกเขากลับยิ่งสว่างโรจน์ด้วยความกระสันเมื่อไฟไส้บนเพดานเริ่มกะพริบ
บึ่ซซ
หลอดไฟอีกดวงเริ่มกระพริบ
จากนั้นดวงที่สาม… ดวงที่สี่…
ทีละดวง ๆ … จนห้องเรียนขั้นบันไดทั้งห้องกลายเป็นฟลอร์เต้นรำสีดำขาว
หลินอี้กับเว่ยเหลียงมุดเข้าไปยังใต้โต๊ะที่อยู่ติดกัน และโดยไม่ตั้งใจ มือทั้งสองก็ประสานมือจับขาโต๊ะเดียวกัน
ทั้งคู่รีบดึงมือกลับ ก่อนจะพูดพร้อมกัน “เอ้านายก่อนสิ”
“โธ่! อย่ามัวเกรงใจกันเลย นายจับข้างบน ฉันจับข้างล่าง ประสานงานกัน!” เว่ยเหลียงคว้ามือหลินอี้กดลงกับขาโต๊ะ
หลินอี้ไม่มีเวลาเถียง แต่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าความสว่างในห้องลดลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาเงยหน้ามองเพดานทันที หลอดไฟดวงหนึ่งดับสนิท!
“เฮ้ย! อย่ามองขึ้นไปสิ นายอยากให้พวกเราตายรึไง?!” เว่ยเหลียงพยายามจะกดหัวเขาลง แต่แขนของเขาสั้นเกินไป
“อย่าตกใจน่า ตราบใดที่ไฟยังไม่ดับหมด ก็คงไม่มีปัญหา… อีกอย่าง ฉันก็แค่เหลือบดูแวบเดียว” หลินอี้ตอบ
“แล้วถ้ามันดับหมดพร้อมกันล่ะ?!” เว่ยเหลียงโวยเบา ๆ
“มันต้องค่อย ๆ ดับเป็นขั้น ๆ สิ” หลินอี้ยังยืนยัน แต่คำพูดยังไม่ทันจบ…
แป๊ะ! แป๊ะ! แป๊ะ!
เสียงหลอดไฟบนเพดานแตกดับรัวราวกับถูกปืนกลสาด แต่ยังคงเรียงลำดับกันทีละดวง
“นี่มัน… เร็วขึ้นเรื่อย ๆ รึเปล่า?” หลินอี้อ้าปากตะลึง
แป๊ะ! แป๊ะ! แป๊ะ! แป๊ะ!
ความมืดคืบคลานเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว
หลินอี้อยากพูดอะไรต่อ แต่ถูกเว่ยเหลียงจ้องดุใส่ “พอได้แล้วหลินเกอ! เดี๋ยวซวย!”
“ใจเย็นน่า ถ้าคำนวณไม่ผิด เราน่าจะมีเวลาอีกสามสิบวินาทีก่อนจะดับหมด…” หลินอี้ยังคงพยายามอธิบาย
เว่ยเหลียงหรี่ตาใส่ “นายเชื่อจริง ๆ เหรอ?”
“ฉันเชื่อ” หลินอี้ตอบหนักแน่น
“…”
ในจังหวะนั้น หลินอี้ก็อาศัยช่วงว่างกวาดตามองทั่วห้องอีกครั้ง
“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า…”
เขานับนักศึกษาที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง ได้ราวสามสิบห้าถึงสามสิบเจ็ดคน แม้ความเร่งรีบทำให้นับไม่ครบ แต่ตัวเลขนี้ก็ฝังลึกในหัว
“หยุดเหลียวมองได้แล้ว!” เว่ยเหลียงทุบหลังเขาแรง ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน “โฟกัสไปที่ขาโต๊ะสิ!”
“สิบแปด” หลินอี้พึมพำตอบ แต่ก็รีบเบนสายตากลับลง ไม่อยากให้เว่ยเหลียงวิตกไปมากกว่านี้
หางตาเขาเห็นเว่ยเหลียงกำขาโต๊ะไว้แน่น ใบหน้าเคร่งขรึมจนคล้ายแม่ทัพในยุคโบราณกำลังกำธูปคารวะเทพเจ้า… เพียงแต่ท่านนักรบคนนั้นกำลังหมอบอยู่ใต้โต๊ะไม้สี่เหลี่ยม ทำให้บรรยากาศศักดิ์สิทธิ์พลันกลายเป็นตลกร้าย
ทันใดนั้น เสียงทุบประตูห้องเรียนก็ดังสนั่น!
ปัง ปัง ปัง!
ปัง ปัง ปัง!
ปัง ปัง ปัง!
แรงสั่นสะเทือนสะท้อนทั้งห้อง บานประตูสั่นไหวตามแรงกระแทก และไม่นานนัก แรงสั่นสะเทือนนั้นก็ลามไปทั่วกำแพงจากทุกทิศทุกทาง
ปัง ปัง ปัง!
ปัง ปัง ปัง!
แม้แต่พื้นห้องยังสั่นสะท้าน หลอดไฟที่เหลืออยู่กระทบกันดังระรัวเหมือนกระดิ่งลมที่ถูกพายุซัด
แป๊ะ! แป๊ะ! แป๊ะ!
ไฟค่อย ๆ ดับลงทีละดวง และเมื่อหลินอี้นับถึง สามสิบ พอดี หลอดไฟตัวสุดท้ายก็ดับลงด้วยเสียงดัง “ปัง!”
ห้องเรียนทั้งห้องจมลงสู่ความมืดมิด เหลือเพียงแสงบางเบาที่ลอดจากหน้าต่างเข้ามา
ทว่าด้วยความต่างของอุณหภูมิ กระจกหน้าต่างกลับถูกเคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาว และเม็ดฝนก็กรีดเส้นยาวลงมาตามผิวกระจก
ความหนาวเหน็บคืบคลานเข้ามาพร้อมกับความอึดอัดที่บรรยายไม่ได้ กัดกินกำแพงห้องเรียนทีละน้อย
คราวนี้ หลินอี้กับเว่ยเหลียงต่างก็หมดอารมณ์จะหยอกล้อ ใบหน้าของทั้งคู่เคร่งเครียดเงียบงัน