บทที่ 11 อาคารเรียนชั้นใต้ดินหนึ่ง (1)

คำพูดของเว่ยเหลียงเย็นยะเยือกยิ่งกว่าลมหายใจที่ลอยรินออกมาจากบันไดหนีไฟ ทำให้มือของหลินอี้สั่นระริกยิ่งกว่าเดิม

“หลินเกอ… กฎของอาคารเรียนระบุชัดว่ามีเพียงสี่ชั้นเท่านั้น ไม่มีชั้นใต้ดิน… หรือชั้นพิเศษอื่นใด!”

เว่ยเหลียงกำมือหลินอี้ไว้แน่น เขย่าศีรษะห้ามปราม ดวงตาเต็มไปด้วยความวิงวอนและความหวาดกลัว

หลินอี้ลังเล แต่ภาพอาคารเรียนที่เขาเพิ่งเห็นก็ผุดขึ้นมาในหัว จำนวนชั้นที่มองเห็นชัด ๆ อย่างน้อยต้องมีเจ็ด!

“อาคารเรียนมีแค่สี่ชั้นจริงงั้นเหรอ? แต่ฉันเห็นชัด ๆ อย่างน้อยก็เจ็ดชั้นนี่นา!”

ความสับสนถาโถม เขามองกลับไปที่ทางเข้าบันไดหนีไฟอีกครั้ง

ด้านหลังประตูกันไฟสีเขียวอมฟ้าราวกับอีกโลกหนึ่ง แสงสลัวนำทางไปยังนรกเบื้องลึก อุโมงค์มืดมิดสะท้อนเสียงลมโหยหวนเป็นระยะ ๆ ดุจเสียงเรียกจากแดนอื่น

ขณะกำลังชั่งใจว่าบันไดหนีไฟนี้มีอยู่จริงหรือไม่ และอาคารเรียนแห่งนี้มีกี่ชั้นกันแน่ ความอ่อนล้าแผ่วเบาก็เริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจโดยไม่รู้ตัว

ตอนแรกหลินอี้ไม่ทันเอะใจ แต่ในไม่ช้าก็รู้สึกได้ว่า ช่องบันไดเบื้องหน้าเหมือนถูกบิดเบี้ยวด้วยแรงบางอย่าง พื้นใต้เท้าก็ปรากฏร่องรอยบิดงอผิดธรรมชาติ…

มันคล้ายกับว่าเขากำลังประสาทหลอน มีบางอย่างกำลังรุกรานการรับรู้ของเขาเกี่ยวกับ ‘อาคารเรียน’

ความน่าสะพรึงที่ไม่อาจอธิบายได้ค่อย ๆ  บิดเบือนเจตจำนงและการรับรู้ ราวกับกำลังจะกลืนกินเขาทั้งเป็น

ในห้วงวิกฤต มือหนึ่งวางลงบนไหล่ เสียงมั่นคงของเทียนปู้ฝานดังข้างหู “ช่องบันไดนี้มีอยู่จริง”

ถ้อยคำหนักแน่นนั้นสลายความลังเลของหลินอี้ทันที

หลินอี้ยกมือกุมหน้าผาก สูดหายใจลึกติดกันหลายครั้ง ความอ่อนแรงที่ถาโถมค่อย ๆ สลายไป อาคารเรียนที่บิดเบี้ยวเมื่อครู่พลันกลับสู่สภาพเดิม

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ราวกับเพียงภาพหลอนตลกร้าย

“ทำความเข้าใจและปฏิบัติตามกฎ นั่นคือสิ่งที่ผู้เล่นที่ดีควรทำ” เทียนปู้ฝานเอานิ้วถูสันจมูก พลางจ้องมองทางเข้าช่องบันไดที่คล้ายเหวลึก “อย่างแรก เราสามารถยืนยันได้แล้วว่ามหาวิทยาลัยแห่งนี้ผิดปกติอย่างรุนแรง”

“และนับตั้งแต่ก้าวเข้ามา เหตุการณ์ทุกอย่างก็ย้ำชัดว่าการทำตามกฎนักศึกษา… หรือพูดอีกอย่างคือ ทำตามกฎที่ ‘ควร’ ทำ คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้รอดในเกมเอาชีวิตรอดนี้”

เขาหันไปมองเว่ยเหลียง

“ตอนนี้ดูเหมือนว่านอกจากกฎนักศึกษาแล้ว… ยังมีกฎอื่นซ่อนอยู่อีก”

มุมปากของเทียนปู้ฝานโค้งขึ้นเล็กน้อย “ชักน่าสนุกแล้วสิ… ยิ่งนานเข้าก็ยิ่งน่าสนใจ! ว่าไงล่ะ เราจะลงไปด้วยกันไหม?”

ดวงตาที่ดูสงบกลับสะท้อนความตื่นเต้นอย่างชัดเจน

หลินอี้มองเว่ยเหลียง ก่อนวางมือเบา ๆ บนแขนของเขา “เหลียงจื่อ… ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการเอาป้ายชื่อนักศึกษาให้ได้ ไม่อย่างนั้นแม้แต่จะปฏิบัติตามกฎก็ยังทำไม่ได้”

ใบหน้าเว่ยเหลียงบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ เขาเหลือบตามองสลับระหว่างหลินอี้กับช่องบันได ความลังเลสับสนเต็มไปหมด สุดท้ายก็ส่ายหัวพลางยิ้มเจื่อน ๆ

“เฮ้อ… ถึงฉันจะเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งแล้ว แต่เหมือนครั้งนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเกาะชายเสื้อนายไว้จริง ๆ”

เขาหลับตาแน่น สูดลมหายใจลึก ปรับอารมณ์ให้สงบลง ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น “ไปกันเถอะ”

เมื่อเห็นดังนั้น เทียนปู้ฝานก็พยักหน้า แล้วก้าวนำเข้าสู่ช่องบันได

หลินอี้เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

19:45

เขาจดจำเวลาเงียบ ๆ อยู่ในใจ ก่อนเดินตามเทียนปู้ฝานไป

ส่วนที่เหลือก็ตามไปติด ๆ

…

6 พฤษภาคม ปี X023 เวลา 19:47

อาคารเรียน ภายในช่องบันไดลงชั้นใต้ดิน

หลังจากพวกเขาเดินลงบันไดมากว่าสองนาที หลินอี้ก็ยังไม่เห็นทางออกสู่ชั้นล่าง

เขาหันกลับไปมองบันไดที่เพิ่งผ่าน ก่อนก้มมองบันไดที่ทอดลึกลงไปข้างหน้า ภาพตรงหน้าคล้ายภาพวาดลำดับฟีโบนัชชี พวกเขาเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ในเส้นโค้งไร้สิ้นสุดนั้น

ถึงจะเป็นเพียงบันไดหนีไฟแคบ ๆ แต่หลังจากเดินต่อไปได้ครู่หนึ่ง หลินอี้กลับรู้สึกว่าพื้นที่บันไดกำลัง “ขยายตัว” อย่างผิดธรรมชาติ ราวกับโลกทั้งใบถูกยืดออกไปอย่างช้า ๆ

เมื่อเดินต่อมาอีกพักใหญ่ เทียนปู้ฝานก็หยุดกะทันหัน สีหน้าเคร่งขรึม เขาถามว่า

“ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”

หลินอี้เหลือบดูนาฬิกา “19:52”

“แล้วตอนที่เราเข้ามา?”

“19:45”

เทียนปู้ฝานขมวดคิ้ว “เกือบสิบแล้วแต่ยังไม่ถึงชั้นใต้ดิน? มันแปลกเกินไป”

“หมายความว่ายังไง… ตรงไหนกันที่ผิดพลาด?” หลินอี้ถาม

เขาส่ายหัวเบา ๆ “ไม่ ไม่ได้ผิดอะไรหรอก แต่เพราะไม่มีอะไรผิดนั่นแหละ ถึงเป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุด”

“พูดเหมือนกับไม่ได้พูด!” เว่ยซานเริ่มหงุดหงิด “ฉันอยากรู้แค่ว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง!”

ไคว้หงจีเดินไขว้แขนลงบันไดอย่างสบายอารมณ์ เอ่ยเสียงเรียบเย็น “ฉันไม่ซีเรียส ที่นี่เย็นสบายดีออก”

เว่ยซานเหลือบตามอง กัดฟันพูดประชด “ก็แน่อยู่แล้ว… ไอ้พวกชอบของเย็น ถ้าอย่างนั้นก็มาฝังแกไว้ที่นี่เลยดีไหม!”

ไคว้หงจียิ้มเย้ยหยัน หันไปทางเทียนปู้ฝาน “คุณชายเทียน รีบหาทางออกดีกว่า ก่อนที่ใครบางคนจะสติแตกซะก่อน”

“หึ!” เว่ยซานพุ่งเข้าหา คว้าคอเสื้อไคว้หงจีแล้วกระแทกติดผนังเสียงดัง โครม

ใบหน้าไคว้หงจีแดงเรื่อเมื่อถูกบีบคอ แต่กลับยังหัวเราะออกมา สายตาเต็มไปด้วยการยั่วยุ “มีแรงแค่นี้เอง? หรือว่ายังไม่ได้กินข้าวมา”

“หยุด!” หลินอี้รีบตรงเข้าไป แยกมือเว่ยซานออก พลางตบไหล่ไคว้หงจีเบา ๆ แล้วกดเสียงต่ำ “อยากพูดอะไรก็รอให้พ้นไปจากที่นี่ก่อน!”