บทที่ 36 ทหารปีศาจเผ่าอสูรหนึ่งล้านนายสังหารราชวงศ์ถัง!

บทที่ 36: กองทัพอาซูร่าล้านนาย... บุกสังหารราชวงศ์ถัง!

เห็นได้ชัดว่าเหล่าขุนพลแห่งราชวงศ์ถังมีความมุ่งมั่นแรงกล้า แม้ข้าศึกจะบุกประชิดเมือง บ้านเมืองกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่พวกเขาก็พร้อมสละชีพเพื่อปกป้องมาตุภูมิ

หากเป็นเพียงกองกำลังของอาณาจักรเทียนจู๋ ย่อมไม่มีทางตีแตกด่านปราการธรรมชาติอันแข็งแกร่งนี้ได้

ทว่า... อวี้ฉือ กง ประเมินความหน้าด้านของอาณาจักรเทียนจู๋ต่ำไป

ในขณะที่สงครามนับแสนชีวิตกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีเลือด สายน้ำแห่งยมโลกปรากฏขึ้นบนนภา พร้อมกองทัพปีศาจเหาะเหินเดินอากาศมานับล้านตน

พวกมันมีรูปร่างอัปลักษณ์น่าเกลียดน่ากลัว ปากกว้างเท่ากะละมัง ตาเล็กเท่าเม็ดถั่ว หูแหลมกางใหญ่ หน้าตาบิดเบี้ยวไร้ระเบียบ

แต่ผู้นำทัพกลับเป็นสตรีรูปงามยั่วยวน สวมชุดแดง ผมแดง นัยน์ตาหงส์ ริมฝีปากแดงฉ่ำ มีเสน่ห์เย้ายวนใจจนแทบทำให้คนเสียสติ

ฉู่ฮ่าวที่ลอยตัวอยู่บนฟ้าเลิกคิ้วขึ้น

"นี่คงเป็นเผ่าอาซูร่าในตำนานสินะ ผู้ชายหน้าตาน่าเกลียด ผู้หญิงสวยหยาดเยิ้ม... จริงอย่างที่เขาว่า"

"กองทัพอาซูร่าล้านนาย แม้ส่วนใหญ่จะไม่มีพลังระดับเซียน แต่สำหรับโลกมนุษย์ ถือว่าแข็งแกร่งเกินต้านทาน พวกมันมาจากทะเลเลือดอนธการ... ดูท่าทหารราชวงศ์ถังจะเจอกับวิกฤตใหญ่หลวงเสียแล้ว"

"ถ้าข้าออกไปตอนนี้จะแหวกหญ้าให้งูตื่น ข้าต้องรอดูก่อน"

ฉู่ฮ่าวตัดสินใจสงบนิ่งรอดูสถานการณ์ เพราะรู้ดีว่าเบื้องหลังการกลับมาของเผ่าอาซูร่า ต้องมีตัวการใหญ่บงการอยู่ และตัวการนั้นยังไม่โผล่หัวออกมา

กองทัพอาซูร่าล้านนาย แผ่กลิ่นอายความตายอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วฟ้า

องค์หญิงอาซูร่าผู้นำทัพ ตวาดเสียงเย็นยะเยือกดังก้องฟ้าดิน

"เผ่าอาซูร่าต้องการวิญญาณมนุษย์หนึ่งแสนดวงเพื่อบูชายัญ! แม่ทัพถัง หากรักตัวกลัวตาย จงยอมจำนนแต่โดยดี แล้วข้าจะเมตตาให้ตายสบายๆ!"

อวี้ฉือ กง โกรธจนตัวสั่น ตะโกนสวนกลับ

"จะเผ่าอาซูร่าหรือหมาขี้เรื้อน ข้าไม่สน! แผ่นดินถังจะไม่ยอมเสียแม้แต่ตารางนิ้วเดียว! ยอมตายดีกว่ายอมจำนน!"

"พวกเทียนจู๋! พวกเจ้ายอมลดตัวไปคบค้าสมาคมกับพวกนอกรีต แล้วยังมีหน้ามาอ้างความเมตตา อ้างพุทธธรรมอีกรึ? ไม่ละอายใจบ้างหรือไง! ไอ้พวกสารเลว!"

อาจารย์หวงเติง ผู้นำทัพเทียนจู๋ หัวเราะหึๆ ไม่มีความละอายแม้แต่น้อย กลับเยาะเย้ยถากถาง

"พูดจาเหลวไหล พวกเราไม่ได้ร่วมมือกับเผ่าอาซูร่าเสียหน่อย เพียงแต่บังเอิญรู้มาว่าพวกเขากำลังต้องการวิญญาณทหารไปสร้างอาวุธวิเศษ เราจึงเมตตาช่วยสงเคราะห์ให้ โดยส่งวิญญาณของพวกเจ้าไปให้ก็เท่านั้น"

"อีกอย่าง พระพุทธองค์ทรงเมตตา พวกเจ้าเป็นพวกมารศาสนา ไม่เคารพพุทธะ มีบาปหนา ถึงส่งลงนรก นรกก็ยังแปดเปื้อน สู้ให้ไปเป็นวิญญาณในอาวุธมารของเผ่าอาซูร่า ช่วยชดใช้บาปกรรมของพวกเจ้าเสียดีกว่า"

"ทหารถังทั้งหลาย หากอยากรอดชีวิต จงคุกเข่าลง สวดมนต์สรรเสริญพระพุทธองค์ ยอมจำนนต่อพุทธศาสนา แล้วพวกเจ้าจะรอดพ้นจากความตาย!"

สิ้นเสียงอาจารย์หวงเติง สนามรบเงียบกริบ ทหารเทียนจู๋มองทหารถังด้วยสายตาดูแคลน

ใครๆ ก็รู้ว่าระหว่างการต้องกลายเป็นวิญญาณในอาวุธมาร ทุกข์ทรมานชั่วกัลปาวสาน กับการยอมจำนนเพื่อรอดชีวิต... ทางเลือกไหนดีกว่ากัน

คนปกติย่อมเลือกเอาตัวรอด ทหารถังต้องยอมจำนนแน่!

แต่พวกเขาประเมินศักดิ์ศรีและจิตวิญญาณของชาวถังต่ำไป

มีเพียงมดปลวกเท่านั้นที่คิดจะเอาตัวรอด ทหารถังมีสายเลือดมังกรแห่งความหยิ่งทะนงไหลเวียนอยู่ พวกเขาจะยอมยกแผ่นดินให้ศัตรูได้อย่างไร?!

อวี้ฉือ กง ควบม้านำหน้าทัพ ตะโกนก้องดุจสายฟ้าฟาด

"ลูกหลานเหยียนหวง! ปกป้องมาตุภูมิ! ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว! ยอมตายไม่ยอมแพ้!"

"ไอ้พวกเทียนจู๋ชั่วช้า! คิดจะมาเหยียบย่ำแผ่นดินถังอันงดงามของข้า ข้าอวี้ฉือ กง ยอมตายดีกว่าไปกราบไหว้พระเจ้าจอมปลอมของพวกแก! ถุย!"

"พี่น้อง! บุก! ต่อให้ต้องกลายเป็นวิญญาณในอาวุธมาร ก็ยังดีกว่าเป็นขี้ข้าไอ้พวกเทียนจู๋จอมปลอม! ข้าลุยก่อนละโว้ย!"

ทหารถังทุกคนดวงตาแดงก่ำ เลือดรักชาติพุ่งพล่าน ชักดาบดาหน้าเข้าใส่กองทัพศัตรู

แม้จะรู้ว่าศัตรูมีมากกว่าหลายเท่า แม้จะรู้ว่ามีกองทัพปีศาจล้านนายรอขย้ำอยู่ข้างบน แม้จะรู้ว่าสู้ไปก็มีแต่ตายกับตาย!

แต่ทหารถังไม่มีใครขี้ขลาดตาขาว!

แม้ข้าศึกนับหมื่น ข้าก็จะบุก!

ทันใดนั้น ทั่วทั้งชายแดนราชวงศ์ถังก็อบอวลไปด้วยจิตวิญญาณแห่งความตายอันห้าวหาญ!

ทหารถังบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่า พุ่งเข้าใส่ทหารเทียนจู๋ เสียงโห่ร้องฆ่าฟันสะเทือนเลื่อนลั่น

"ฆ่ามัน! พี่น้อง! อย่าให้พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้มาเหยียบย่ำแผ่นดินเรา!"

"ข้างหลังเราคือบ้านเกิดเมืองนอน ถ้าตกอยู่ในมือพวกมัน เราจะกลายเป็นทาส! ถอยไม่ได้!"

"สู้จนตัวตาย! ไม่มีวันถอย!"

"ไอ้พวกระยำ! ฆ่าได้หนึ่งเท่าทุน ฆ่าได้สองคือกำไร! ให้ข้าไปนับถือพุทธเรอะ? ถุย! ฮ่าๆๆๆ!"

ทหารถังบ้าคลั่งเข้าปะทะกับทหารเทียนจู๋

ชั่วพริบตา เลือดนองท่วมทุ่งสามพันลี้ แม่น้ำร่ำไห้ทั้งวันทั้งคืน

การตอบโต้ที่บ้าดีเดือดของทหารถัง ทำให้ทหารเทียนจู๋ตกตะลึง

พวกเขาไม่เคยเจอทหารที่กล้าตายขนาดนี้มาก่อน ทั้งที่รู้ว่าต้องตายแน่ๆ ทำไมถึงยังสู้ยิบตา?!

ด้วยความบ้าคลั่งนี้ แนวรบของเทียนจู๋จึงถูกฉีกกระชากจนเกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่ ทหารเทียนจู๋ล้มตายเป็นใบไม้ร่วง

อาจารย์หวงเติงมองภาพนั้นด้วยความไม่อยากเชื่อ กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

"ไอ้พวกบ้านี่มันเสียสติไปแล้วเหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าถ้าโดนเอาไปทำอาวุธมาร จะต้องทนทุกข์ทรมานไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดชั่วกัลปาวสาน?"

"บ้าไปแล้ว! บ้ากันไปหมดแล้ว! ขืนเป็นแบบนี้ ทหารเทียนจู๋จะตายหมดก่อนที่เผ่าอาซูร่าจะลงมือ! ไม่ได้การ... รีบบอกผู้นำเผ่าอาซูร่า เรายินดียกพลเรือนหนึ่งเมืองให้สังเวย ขอให้พวกรีบลงมือเดี๋ยวนี้!"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด

แม้อวี้ฉือ กง จะสู้ยิบตา แต่ในใจเขาร้อนรนดั่งไฟเผา เพราะรู้ดีว่าทันทีที่กองทัพปีศาจล้านนายลงมา ต่อให้ขนทหารมาทั้งเมืองหลวงฉางอานก็ต้านไม่อยู่

และที่สำคัญที่สุด... ข้างหลังเขามี ฮ่องเต้ถังไท่จง (หลี่ซื่อหมิน) เสด็จมาบัญชาการรบด้วยพระองค์เอง!

ตอนนี้หลี่ซื่อหมินประทับอยู่บนกำแพงเมือง มองดูสนามรบอยู่

หากกองทัพปีศาจลงมาเมื่อไหร่ แนวรบแตกพ่ายแน่นอน และหลี่ซื่อหมินจะตกอยู่ในอันตราย!

อวี้ฉือ กง คว้าตัว 'ฉินซูเป่า' ที่อยู่ข้างๆ เหวี่ยงไปข้างหลัง แล้วตะโกนสั่ง

"รีบไปทูลฝ่าบาท! สถานการณ์วิกฤต! ให้พระองค์รีบเสด็จกลับฉางอานด่วน! พวกเราจะต้านทานอยู่ที่นี่!"

ฉินซูเป่าที่กำลังสู้ติดพัน ถูกเหวี่ยงออกมา ก็จำต้องกลั้นน้ำตาละทิ้งพี่น้อง วิ่งกลับไปรายงานข่าว

ทว่า... อาจารย์หวงเติงตาไวมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

"คิดจะหนี?! รับมือ!"

อาจารย์หวงเติงซัดลูกประคำในมือออกไป พร้อมกับปลดปล่อย 'มุกมณี' ของวิเศษอันล้ำค่า

มุกมณีเม็ดนี้ได้รับการสวดภาวนาบูชาหน้าพระพุทธรูปพระศากยมุนีพุทธเจ้ามาเนิ่นนาน จึงเปี่ยมไปด้วยพลังพุทธคุณ... ที่ถูกใช้ในทางที่ผิด

มุกมณีพุ่งแหวกอากาศพร้อมกับลูกประคำสังหารที่หมุนวนราวกับกงจักรเลือด ใครขวางทางตายเรียบ!

เป้าหมายคือแผ่นหลังของฉินซูเป่า!

อวี้ฉือ กง เห็นท่าไม่ดี ขว้างดาบในมือออกไปสกัด แต่ก็ต้านไม่อยู่

"ระวัง!!!"

ฉินซูเป่าเบิกตากว้าง มองดูมุกมรณะพุ่งเข้ามาหาตนอย่างไม่อาจหลบเลี่ยง!