39

บทที่ 39 นักวิเคราะห์ข้อมูล

เกาป๋อมั่นใจมากว่าเขาไม่รู้จักหนุ่มคนนี้ ถ้าไม่เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นคนจีน เกาป๋อคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้

เกาป๋อมองไปยังชายหนุ่มชาวจีนที่อยู่ตรงหน้าเขา

เขาสูงประมาณ 176 ซม. หนุ่มวัยยี่สิบปีผมยุ่งเหยิงหน้าตาซีดเซียว มือขวาเขาลากกระเป๋าเดินทางสีเทา สะพายเป้สีดำไว้ที่หลัง สวมเสื้อยืดกับแจ็คเก็ตเก่าๆและกางเกงยีนส์ขาดๆ กำลังยืนตัวสั่นเพราะอากาศหนาวเดือนตุลาของเกาะอังกฤษ

เกาป๋อมองไปที่หลินเซินที่แต่งตัวเหมือนนักท่องเที่ยว รอยยิ้มของเขาว่างเปล่า เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกหลอก เขาคิดว่านี่ก็แค่พวกนักท่องเที่ยวชาวจีน ที่มองว่าเกาป๋อเป็นคนดังในลูตัน มาถ่ายรูปกับเขาสองสามรูปและกลับบ้านเอาเรื่องราวของเขาไปนั่งเทียนเขียนเรื่องราวท่องเที่ยวในแดนไกลของตัวเอง...

เกาป๋อเหลือบดูนาฬิกา เรื่องนี้ทำให้เขาเสียเวลาไปเกือบสิบห้านาที!

......

หลินเซินเจอเกาป๋อขณะกำลังลากกระเป๋า

เมื่อเทียบกับเกาป๋อบนทีวี คนตรงหน้าเขาดูกระฉับกระเฉงกว่ามาก เอวของเขาตั้งตรงใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

หลินเซินมองเห็นเกาป๋อมาแต่ไกล ตั้งแต่เขามาถึงเมืองลูตัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความเป็นมิตรของชาวเมืองลูตันที่มีต่อคนจีน ทั้งหมดนี้น่าจะมาจากชายคนนี้

หลินเซินจัดคอเสื้อของตัวเองให้เรียบร้อย ในมุมมองของเขานี่เหมือนการสัมภาษณ์งาน เขาต้องดูดีที่สุด แต่ความจริงแล้วหลินเซินที่กำลังประหม่าและกังวล ดูซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงมาก

หลินเซินรู้ดีว่าการมาอังกฤษเพื่อตามหาเกาป๋อเป็นเพียงก้าวแรก ก้าวต่อไปคือการโน้มน้าวให้อีกฝ่ายยอมรับในตัวเขาและรับเขาเข้าเป็นทีมงานโค้ช

ก่อนมาอังกฤษหลินเซินได้ค้นข้อมูลการสัมภาษณ์แบบต่างๆจากในเน็ต พร้อมกับสรุปเพื่อให้นำมาใช้ได้ดีที่สุด

หลินเซินกำลังจัดเครื่องแต่งกายของตัวเอง เขาค่อนข้างมั่นใจมาก นี่อาจจะเป็นเรื่องปกติสำหรับเด็กวัยมหาลัย เขาไม่ทันสังเกตุว่ารอยยิ้มของเกาป๋อค่อยๆเปลี่ยนไป

“นี่ไม่ใช่ที่ที่นักท่องเที่ยวจะเข้ามาได้นะ ไอ้หนุ่ม!!” เกาป๋อยกมือขึ้นดูเวลาที่ข้อมือตัวเอง จากนั้นก็หันหน้าจากไป ถ้าไม่เห็นแก่หน้าเพื่อนร่วมชาติเขาคงไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่

เกาป๋อมาบ่นเขาแล้วก็ไป นี้ทำให้หลินเซินที่เตรียมคำพูดไว้มากมายทำอะไรไม่ถูก เขามองแผ่นหลังเกาป๋อที่เริ่มห่างออกไป โดยที่หลินเซินยังไม่ทำได้ทำอะไรเลย

เขาจะมามัวรอพูดแบบที่เตรียมมาไว้ไม่ได้แล้ว เขารีบตะโกนใส่เกาป๋อทันที "พาผมเข้าไปหน่อยครับ โค้ชเกา!!"

เกาป๋อหันกลับมาด้วยสีหน้าที่ทำให้เขาตลก...

เขาไม่ใช่คนใจบุญสุนทานที่เวลามีใครมาตะโกนว่า "พาผมไปเถอะ" แล้วเขาจะพาไปเลย

ตอนนี้ในสายตาของเกาป๋อ หลินเซินคือนักท่องเที่ยวที่ดื้อรั้นโง่เขลาแถมยังมีอาการทางจิต...

หลินเซินรีบเล่าเรื่องราวของเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ส่งต่อสิ่งที่เขารักและทุ่มเทมาหลายปี สมุดโน๊ตที่รวบรวมข้อมูลนักเตะจากลีกต่างๆ

เกาป๋อได้แต่อึ้ง เขาไม่คิดว่าจะมีคนดูการแข่งขันและตัดสินใจมาอังกฤษโดยไม่มีแผนสำรองและการรับประกันใดๆ

สายตาของเขาอ่อนลง เขาถูกความพยายามของหลินเซินทำให้ใจอ่อน ถึงแม้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เขาจะไม่จำเป็นต้องยุ่งอะไรเลยก็ได้ แต่เกาป๋อก็ไม่สามารถทิ้งเด็กหนุ่มที่ชื่นชมในตัวเขาไว้ในประเทศอังกฤษที่อีกฝ่ายไม่คุ้นเคยได้ เขาไม่ได้เป็นคนใจดำขนาดนั้น แต่พอเขาคิดว่าอาจจะต้องจ่ายเงินค่าเดินทางกลับประเทศให้กับเด็กหนุ่มเขาก็เริ่มปวดหัวขึ้นมา….

แต่เกาป๋อก็ยังคงหยิบสมุดที่หลินเซินให้มาดู

เกาป๋ออึ้งเมื่อเห็นข้อมูลที่อัดแน่นอยู่ข้างใน

เด็กหนุ่มคนนี้ใช้หลักทางคณิตศาสตร์ในการเก็บข้อมูลของนักเตะส่วนใหญ่ในลีกอังกฤษ แถมเขายังเขียนสิ่งที่เขาวิเคราะห์ลงไปอีกด้วย

ขณะที่เกาป๋อกำลังโฟกัสกับสมุดโน๊ต หลินเซินก็อธิบายแนวคิดของตัวเองที่มีต่อฟุตบอล

เกาป๋อต้องยอมรับว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีศักยภาพในด้านฟุตบอลที่ดีมาก แถมความเข้าใจเกี่ยวกับฟุตบอลของเขายังลึกซึ้ง ต่างจากแฟนบอลทั่วไปเยอะ

ที่สำคัญ เขาพึ่งจะอายุยี่สิบต้นๆ

เกาป๋อจริงจังกับเรื่องนี้มาก เพราะในทีมโค้ชของเขายังไม่มีคนที่สามารถวิเคราะห์ข้อมูลได้จริงๆ

เกาป๋อยิ้มให้กับเด็กหนุ่ม "นาย!! มากับฉัน"

หลินเซินถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากเกาป๋อหันไปเขาก็แอบชกลมด้วยความดีใจ ก้าวแรกของเขาสำเร็จแล้ว

หลังจากพูดคุยรายละเอียดกับหลินเซินในสำนักงาน เกาป๋อก็ตัดสินใจจ้างเด็กหนุ่มคนนี้เข้ามาร่วมในทีมโค้ชของเขา ที่ลูตัน นอกจากเจ้าของทีมแล้วเกาป๋อมีอำนาจสูงสุด ตั้งแต่ทีมหลักไปจนถึงทีมเยาวชน ทุกอย่างอยู่ในอำนาจของเกาป๋อด้วยซ้ำ เรื่องทีมโค้ชยิ่งอยู่ในอำนาจโดยตรงของเขา

แต่ก่อนจะจ้างจริงๆเกาป๋อให้หลินเซินทดลองงานก่อน

“วันที่ 5 และ 8 พฤศจิกายน เราจะเปิดบ้านเจอกับ วอลซอล ในการแข่งขัน English Championships และ Al Qingcheng ใน FA Cup ตามลำดับ นายมีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับทั้งสองทีมนี้ , หลังจากวิเคราะห์เสร็จแล้วให้ทำรายงานและมาให้ฉัน นายต้องส่งรายงานข้อมูลของวอลซอลล์ก่อนนัดที่ 15 ในลีก”

"ครับ!!!โค้ช!!!" หลินเซินยิ้ม เขาไม่ได้คุยเรื่องเงินเดือนกับเกาป๋อด้วยซ้ำ

“วันนี้ฉันจะให้เจ้าหน้าที่สโมสรพานายไปดูการแข่งขันของทั้งสองทีม แต่ถ้านายผ่านช่วงทดลองงานแล้ว ฉันแนะนำให้นายไปทำใบขับขี่ของอังกฤษซะ เพราะในอนาคตนายจะยุ่งแน่ๆ” เกาป๋อพูดพลางตบไหล่หลินเซิน

การแข่งขัน British Championships ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แม้ว่าจะคว้าแชมป์มาได้เงินรางวัลก็แค่ 100,000 ปอนด์เท่านั้น

FA Cup ต่างหากที่สำคัญสำหรับเกาป๋อ แม้ว่าลูตันจะตกรอบลีกคัพไปแล้ว แต่เกาป๋อไม่ได้คิดว่าจะยอมแพ้ใน FA Cup เพราะว่าถ้าเราเข้าไปถึงรอบสามได้ก็จะมีโอกาสเจอทีมจากพรีเมียร์ลีก

และพอถึงเวลานั้นแค่เล่นในบ้านของทีมยักษ์ใหญ่จากพรีเมียร์ลีกก็จะได้ส่วนแบ่งค่าตั๋วและค่าถ่ายทอดสดอย่างน้อยก็หลายแสนปอนด์

นี่คือธุรกิจ

ต้องฉวยโอกาสพวกนี้ไว้ให้ได้ เพราะเกาป๋อค่อนข้างกังวัลเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเงินของลูตัน