ลมหวนที่อวี้หยาง บทที่ 36 สำนักโอสถถูกโจมตี

ภายใต้รัตติกาลอันมืดมิด แสงไฟในเมืองหลวงส่องสว่างไสว

เหนือเขาหนีซาน กระบี่บินเล่มยักษ์พุ่งทะยานฝ่าเมฆบนท้องฟ้ายามราตรี มุ่งหน้าไปยังภูเขาวั่นจู๋

เจ้าสำนักทั้งสามใช้พลังควบคุมกระบี่บิน รักษาความเร็วสูง

เสียงลมคำรามดังสนั่น เหล่าศิษย์ต่างกลั้นหายใจ รู้สึกกังวลอย่างมากกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

"ผู้ใดโจมตีสำนักโอสถ?"

"พวกเราได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือเท่านั้น ยังไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนทำ"

จี้โยวมองหวังซินอันส่ายหัว ขมวดคิ้วเล็กน้อย มือลูบกระบี่สามเล่มที่เอว

ตอนนี้เขามีกระบี่เจ็ดเล่ม แต่พกมาแค่สามเล่ม

เพราะกระบี่แต่ละเล่มที่เพิ่มขึ้น จะทำให้สิ้นเปลืองพลังจิตมากขึ้น การต่อสู้บางอย่างต้องรวดเร็ว แต่บางอย่างต้องใช้ความอึด

ทุกวันนี้จี้โยวฝึกฝนพลังจิต ก็เพื่อให้ตัวเองทั้งเร็วและอึด

ไม่นานนัก ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็มืดลง ความหนาวเย็นพัดผ่านมา พร้อมกับกลิ่นแปลกๆ

ศิษย์บางคนมองจากบนฟ้า เห็นว่าพวกเขาอยู่ไกลจากเมืองหลวงแล้ว ด้านล่างเป็นทุ่งรกร้างสุดลูกหูลูกตา

"ใกล้จะลงจอดแล้ว ทรงตัวให้ดี!"

"จำไว้ว่าตอนที่อยู่ห่างจากพื้นดินสามฉื่อ ใช้พลังปราณลอยตัว!"

เสียงของผู้ดูแลฉินดังขึ้น กระบี่บินที่ควบคุมด้วยพลังปราณก็เอียงลง พุ่งเข้าไปในป่าลึกลับที่มีหมอกปกคลุม

เหล่าศิษย์รีบบินลงจอด กระบี่บินเล่มยักษ์ก็กระแทกพื้น ก่อให้เกิดเป็นหลุมลึก ฝุ่นฟุ้งกระจาย

แต่ทุกคนไม่มีเวลามองกระบี่บิน เพราะมองไปทางไหนก็เห็นรถม้ากว่าสิบคันพลิกคว่ำ โอสถกระจัดกระจายเต็มพื้น แต่ไม่เห็นศิษย์สำนักโอสถ

มีหมอกลอยมาจากภูเขาไกลๆ เห็นเงาคนเคลื่อนไหวอยู่เต็มไปหมด

"จำไว้ว่า หน้าที่ของพวกเจ้าคือช่วยศิษย์สำนักโอสถ อย่าสู้โดยไม่จำเป็น!"

"ไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้ใด ห้ามประมาทจนเสียชีวิต!"

ผู้ดูแลทั้งสามตะโกนเสียงดัง แล้วก็พุ่งขึ้นฟ้า เหล่าศิษย์ก็ตามไป บุกเข้าสู่สนามรบ

จี้โยวสะบัดมือ ควบคุมกระบี่สามเล่มที่เอว บินลงไปในป่า

แปลกที่ป่าลึกลับแห่งนี้ ถึงแม้จะมีกลิ่นอายการฆ่าฟันรุนแรง แต่กลับไม่มีเสียงต่อสู้ เงียบสงบจนน่าขนลุก

ทันใดนั้น ก็มีเงาคนเดินโซเซออกมา ทำให้ทุกคนที่ตามมาหยุดหายใจ

นั่นคือใบหน้าที่น่ากลัว ปกคลุมไปด้วยความชั่วร้าย เหี่ยวแห้งเหมือนต้นไม้ที่ตายแล้ว ไม่มีดวงตา มีแต่รูโหว่สองรู

เมื่อมันปรากฏตัวขึ้น ก็มีเงามืดมากมายพุ่งออกมา

ปีศาจร้าย ปีศาจร้ายเต็มภูเขา

ศิษย์สำนักผู้ดูแลมีประสบการณ์มากกว่าศิษย์สำนักนอก พอเห็นแบบนี้ก็แค่เปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย แล้วก็ชักกระบี่ออกมา

แต่ร่างกายของปีศาจร้ายแข็งแกร่งมาก พุ่งเข้าใส่พวกเขา อยากจะชนพวกเขาล้ม

ทันใดนั้น ก็มีเสียงกระบี่ดังก้อง เหล่าศิษย์สำนักผู้ดูแลที่เข้าสู่สนามรบก่อนก็เห็นคนพุ่งเข้ามา แล้วก็มีคลื่นกระบี่พุ่งไปข้างหน้า ฉีกเส้นทางแคบๆ ออกมา

พลังปราณทื่อเกินไป ตอนโจมตีศัตรูไม่ควรห่อหุ้มใบมีด แต่ถ้ารวมพลังไว้ที่ด้ามกระบี่ทั้งหมด ก็สามารถใช้ใบมีดเปิดทางได้

แน่นอนว่าต้องเป็นกระบี่ที่มีคุณภาพดี ไม่อย่างนั้นเหล็กจะหักง่าย

โชคดีที่กระบี่ที่สาวๆ มอบให้ไม่มีเล่มไหนไม่ดี

"ผู้ใด?!"

"จี้โยว..."

ผู้ดูแลทั้งสามที่ลอยอยู่บนฟ้าเห็นแบบนี้ก็ตกใจ

ถึงแม้ว่าพวกเขารู้ว่าจี้โยวเป็นผู้ฝึกกระบี่ และมีวิธีการใช้กระบี่ที่แปลกใหม่ แต่พอเห็นกับตาตัวเองก็ยังรู้สึกแปลกประหลาดในใจ

แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะตกใจ ผู้ดูแลฉินโบกมือ สั่งให้ศิษย์สำนักผู้ดูแลบุกเข้าไปทางช่องที่เปิดออก

ลู่ชิงชิว, ไป๋หรูหลง, เฉียนหยุนเซียว และคนอื่นๆ ก็ตามมาติดๆ พอเห็นแบบนี้ก็ตัดสินใจทันที

ข้า จะปกป้องจี้โยว!

ส่วนคนที่คิดเหมือนกัน ก็พากันมารวมตัวกัน

จริงๆ แล้วมีศิษย์สำนักนอกหลายคนที่เคยได้ยินเรื่องราวของจี้โยวที่ใช้กระบี่สามเล่ม แต่ก็นึกภาพไม่ออกว่าการใช้กระบี่ของเขาจะรุนแรงถึงเพียงนี้ ไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามมีโอกาสหายใจเลย

ทันใดนั้น ก็มีเสียงกระทบกันของโลหะดังขึ้น คลื่นกระบี่ของจี้โยวเจอคู่ต่อสู้ที่ฟันไม่เข้า

นั่นคือปีศาจร้ายที่มีดวงตาสีแดงเลือด ร่างกายแข็งแกร่งกว่าปีศาจร้ายตัวอื่น

เจ้าสิ่งนี้ขวางคมกระบี่ของจี้โยว กรงเล็บที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายพุ่งเข้าใส่หน้าอกของเขา

ทุกคนก็ได้เห็นกระบี่เล่มที่สองในตำนานของจี้โยว

กระบี่เล่มนั้นเป็นของที่โหลวซืออีให้ ลอยอยู่กลางอากาศ ตอนนี้กระบี่เคลื่อนตามใจ "หวือ" เสียงดังทะลุหัวใจของอีกฝ่าย

จี้โยวเรียกกระบี่กลับมาอย่างใจเย็น มองศพที่ดำเป็นตอตะโกและน่ากลัวบนพื้น หายใจแรง

เสียดาย ไม่ใช่ตัวที่โจมตีพวกเขาคืนนั้น เพราะมันไม่หลบ

ถึงแม้ว่าร่างกายของปีศาจร้ายจะแข็งแกร่ง แต่ในสายตาของสำนักเซียนก็ไม่จำเป็นต้องระวัง เพราะพวกมันไม่รู้จักคิด

พวกมันฆ่าคนด้วยสัญชาตญาณ ถึงแม้จะโดนแทงก็ไม่หลบ เขลากว่าพวกคนเถื่อนที่อยู่ชายแดนเสียอีก

แม้แต่ตัวที่ร่างกายแข็งแกร่งกว่าก็เป็นเช่นนี้

ถ้ามันเหมือนตัวที่จี้โยวเจอคืนนั้น รู้จักหลบหลีกและมีวิธีการโจมตี เขาก็คงปวดหัวมาก

"ไป๋หรูหลง ระวังข้างหลัง!"

เสียงของเฉียนหยุนเซียวดังขึ้นด้วยความตกใจ

พวกเขาปกป้องจี้โยว กำจัดปีศาจร้ายตัวเล็กๆ แต่ไม่คิดว่าจะมีอีกกลุ่มมาจากข้างหลัง

จี้โยวเหลือบมอง สะบัดมือ กระบี่เล่มที่สามก็พุ่งออกไป เสมือนลมพัดทะลุเมฆ ตัดแขนที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายสองข้างในความมืด

ปีศาจร้ายตัวนั้นโดนตัดแขน พุ่งเข้าชนไป๋หรูหลง ดิ้นไปมา ท่าทางดูแปลกไป

อาจารย์หวังมาถึง ฟันหัวมันขาด ตะโกน: "ฆ่าไม่ได้ก็ถอย อย่าให้พวกมันโจมตีข้างหลัง!"

ไป๋หรูหลงตกใจ: "เข้า...เข้าใจแล้ว..."

อาจารย์หวังหายใจเข้าลึกๆ พอหันกลับไปก็เห็นว่าจี้โยวอ้อมไปข้างหลัง บุกเข้าไปในป่าลึก: "จี้โยว อย่าเข้าไปลึกเกินไป พอเจอศิษย์สำนักโอสถแล้วก็กลับมา!"

"มีโคมไฟอยู่ทางเหนือของภูเขา!"

"อะไรนะ?"

หวังซินอันสับสน คิดในใจว่าตอนนี้ยังมีอารมณ์ดูโคมไฟอีกหรือ?

จี้โยวใช้กระบี่แทงปีศาจร้ายตัวหนึ่งตาย เรียกกระบี่ที่สองและสามกลับมา เดินต่อไป: "ตรงที่มีโคมไฟ มีบ้านชาวบ้านอยู่ไม่กี่หลัง!"

อาจารย์หวังอึ้งไป: "หน้าที่ของเจ้าคือตามหาศิษย์สำนักโอสถที่รอดชีวิต!"

"ปีศาจร้ายเยอะขนาดนี้ พวกเขาคงตายไปหมดแล้ว ถ้าท่านไม่เรียกคนมาช่วยข้า ข้าก็ตายเหมือนกัน!"

"?"

จี้โยวตะโกน ใช้กระบี่แทงปีศาจร้ายตัวหนึ่งตาย แล้วก็สะบัดแขนเสื้อ ควบคุมกระบี่ที่สองและสาม บุกฝ่าเส้นทางที่เต็มไปด้วยเลือด

วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ ทางเหนือของภูเขามีหมู่บ้านเล็กๆ ที่ประดับโคมไฟจริงๆ บ้านที่อยู่ใกล้ที่สุด โคมไฟหน้าบ้านดูเบี้ยวๆ ไม่มีสีสันอะไร แต่กลับน่ารักมาก

ด้วยสายตาของคนที่ใกล้จะทะลุขั้นแล้ว เขายังมองเห็นเงาเด็กๆ ที่หน้าต่าง

การมีชีวิตอยู่มันยาก แต่ก็ยังมีคนที่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

จี้โยวกัดฟัน ใช้กระบี่ฟันหัวปีศาจร้ายขาดครึ่ง แต่ใจเขากลับเต้นแรง

ถึงแม้จะรู้ว่าไม่ใช่คนเผ่าเดียวกัน แต่มันก็มีรูปร่างเหมือนคน ตอนที่แทงทะลุหัวใจก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเห็นร่างกายมันไม่สมบูรณ์ เขาก็รู้สึกกดดัน

ในช่วงเวลาที่เหม่อลอยนั้น ไหล่ซ้ายของเขาก็โดนตะปบ เลือดไหลออกมาทันที

เพราะต้องถือกระบี่และควบคุมกระบี่ พลังปราณของเขาทั้งหมดจึงรวมอยู่ที่ด้ามกระบี่สามเล่ม ไม่มีพลังปราณเหลือไว้ป้องกันตัว โดนโจมตีแบบนี้ก็ไม่แปลก

ที่แย่ที่สุดคือ ชาวบ้านที่อยู่เชิงเขาได้ยินเสียง ก็เลยเปิดประตูออกมาดู

มีเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งวิ่งออกมาจากหว่างขาผู้ใหญ่ มองขึ้นไปอย่างสับสน

"ปิดประตู พาเด็กเข้าบ้านไป!"

"?"

ชาวบ้านได้ยินก็งง เพราะจากมุมของเขามองขึ้นไปบนเนิน เห็นแค่คนกำลังใช้กระบี่ แต่ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร

จี้โยวสูดหายใจเข้าลึกๆ ตะโกนว่า ฆ่าคนแล้ว! ชาวบ้านถึงได้ตกใจ รีบอุ้มเด็กกลับเข้าบ้าน ปิดประตูแน่น

เมื่อเขาเคลื่อนไหวมากขึ้น เลือดก็ยิ่งไหลออกมา ทำให้ชุดขาวของเขาเปื้อนเลือด

ที่แย่กว่านั้นคือ ไม่รู้เพราะอะไร ปีศาจร้ายเริ่มมารวมตัวกันที่นี่มากขึ้น

เห็นว่ายิ่งฆ่ายิ่งเยอะ จี้โยวก็เริ่มกลัว

หรือว่าปีศาจร้ายเป็นผู้หญิงหมดเลย? (ยังมีอารมณ์ขัน 5555555)

จี้โยวหายใจแรง สะบัดกระบี่ออกไป ฟันเป็นรูปครึ่งวงกลม พาปีศาจร้ายไปทางอาจารย์หวัง

อาจารย์หวังก็กำลังพาศิษย์สำนักผู้ดูแลคนอื่นๆ มาช่วยเขาพอดี ก็เลยฟันพวกมัน

ลู่ชิงชิวและคนอื่นๆ ก็ตามมา ใช้กระบี่ปกป้องจี้โยวที่ปกป้องอาจารย์หวัง

"ผู้ดูแลทั้งสามอยู่ไหน? แล้วศิษย์สำนักในที่ตามมาด้วยล่ะ? ใช้ไฟเผาสิ!"

"พวกเขากำลังตามหาศิษย์สำนักโอสถอยู่ตามภูเขา"

"เจอแล้วรึ?"

"ยัง ไม่เจอแม้แต่ศพ คงโดนจับตัวไปแล้ว แต่น่าจะไม่ใช่ฝีมือปีศาจร้าย"

อาจารย์หวังถือกระบี่ฟันปีศาจร้ายตัวหนึ่งถอยไป: "การโจมตีครั้งนี้มีคนบงการ หืม? ทำไมเจ้าถึงนั่งลง?"

จี้โยวพิงต้นไม้นั่งลง: "พวกเจ้ารับมือไปก่อน ข้าขอนอนเอียงซ้ายสักงีบ..."

"?"

(จบบท)

..........

ทะลุขั้น (通玄境): Tōngxuán Jìng (ขั้นทงเสวียน)

หลอมรวม (融道境): Róngdào Jìng (ขั้นหลงเตา)

รับสวรรค์ (应天境): Yìngtiān Jìng (ขั้นอิงเทียน)

...........

มาสรุปเรื่องขั้นกันครับบบ มีข้อมูลเพิ่มมาใหม่

สามขั้นต่ำ(ขั้นสามต่ำ)

- ยังไม่มี

- ยังไม่มี

- ขั้นควบรวม (凝华境, nínghuá jìng) (ขั้นหนิงหัว)

ห้าขั้นสูง(ขั้นห้าสูง)

- ทะลุขั้น (通玄境): Tōngxuán Jìng (ขั้นทงเสวียน)

- หลอมรวม (融道境): Róngdào Jìng (ขั้นหลงเตา)

- รับสวรรค์ (应天境): Yìngtiān Jìng (ขั้นอิงเทียน)

-

-

...........

พวกชื่อสำนักอยากให้ผมเปลี่ยนเป็นภาษาไทยไหมครับ

问道宗 (Wèndào Zōng): เวิ่นเต้าจง (สำนักถามเต๋า)

灵剑山 (Língjiàn Shān): หลิงเจี้ยนซาน (สำนักกระบี่วิญญาณ)

...........

ยานี่มันควรจะเปลี่ยนเป็นโอสถไหมครับ 55555555555

ขอบพระคุณสำหรับการสนับสนุนจากผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านค้าบบบ เจอกันใหม่พรุ่งนี้น้าาา