ลมหวนที่อวี้หยาง บทที่ 34 ฉู่เหอผู้มีแสงสว่างเจ็ดดวง

จี้โยวกลับมาบำเพ็ญเพียรตามปกติ ทำให้คนในลานตรัสรู้ค่อยๆ มากขึ้น

ลู่ชิงชิว, โหลวซืออี, ไป๋หรูหลง ทั้งห้าคนที่มอบกระบี่ให้เขาวันนั้น ก็มาที่ลานตรัสรู้เพื่อบำเพ็ญเพียรต่อ

แต่เห็นเขาเข้าๆ ออกๆ สภาวะจิต ทุกคนก็รู้สึกงงๆ

การบำเพ็ญเพียรแบบนี้ มันดูแปลกๆ นะ

"เหยียนซู่อี้ เจ้าเตะข้าอีกที ข้าจะไม่ทนแล้วนะ!"

"เจ้ากล้ารึ!"

ที่เชิงเขาแห่งความว่างเปล่า จี้โยวหลบไปอยู่หลังหินสีดำ มองนางเซียนหน้าตายด้วยความไม่พอใจ

ผู้หญิงสวยๆ นี่มันทำให้เสียการบำเพ็ญเพียรจริงๆ!

เหตุการณ์ถูกโจมตีผ่านไปห้าวันแล้ว เขาก็เพิ่งรวบรวมแสงสว่างได้หกดวง ที่เหลือเป็นรางวัลทั้งหมด

จี้โยวไม่เข้าใจเขาก็ง้อเธอแล้วนี่นา

และห้าวันที่ผ่านมา ทั้งสองคนก็ยังคงบำเพ็ญเพียรพร้อมกัน คุยกันบ้างเป็นบางครั้ง

ทำไมพอพูดถึงเรื่องที่มีผู้หญิงมอบกระบี่ให้เขา นางมารน้อยคนนี้ถึงได้โมโหขนาดนี้

จิตของจี้โยวกลับคืนสู่ร่าง หันไปถามไป๋หรูหลงข้างๆ: "ข้าถามเจ้า ผู้หญิงมอบกระบี่ให้ผู้ชายหมายความว่าอย่างไร?"

ได้ยินแบบนี้ ไป๋หรูหลงยังไม่ทันได้ตอบ ลู่ชิงชิว, โหลวซืออี และซุนจือเฉียวที่อยู่ด้านหลังก็หน้าแดงขึ้นมาก่อน

"ตำนานเล่าว่า ในยุคสงครามโบราณ มีนักปราชญ์หญิงชายคู่หนึ่ง มอบกระบี่ให้กันในสงครามที่ต้องตายแน่ๆ ตอนตายก็กอดกัน วิญญาณกลับคืนสู่สวรรค์ ดังนั้นการมอบกระบี่ให้เพศตรงข้ามจึงกลายเป็นการแสดงออกว่าอยากเป็นคู่บำเพ็ญเพียรด้วยกัน"

ไป๋หรูหลงอธิบาย: "หากผู้ชายรับกระบี่ที่ผู้หญิงมอบให้ ทั้งสองคนก็สามารถเป็นคู่บำเพ็ญเพียรได้"

จี้โยวอ้าปากค้าง เวรเอ๊ย!

เขาคิดว่าตัวเองรู้จักโลกนี้ดีพอแล้ว แต่ตอนนี้เพิ่งรู้ตัวว่า เขามาที่นี่แค่สามปีเอง

อาจารย์เฉินที่อำเภออวี้หยางเป็นโสด ในหนังสือของเขาก็ไม่มีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบนี้

ดังนั้น โลกที่เขารู้จักจากอาจารย์เฉิน จริงๆ แล้วเป็นโลกที่ถูกกรองแล้ว

นี่จึงทำให้ตำนานและเรื่องราวที่คนทั่วไปรู้ เขาไม่รู้เลย

ตอนนี้ ลู่ชิงชิวมองจี้โยว คิดในใจว่า ถ้าเขาเข้าใจผิดเจตนาที่เธอมอบกระบี่ให้เขา เธอจะปฏิเสธการเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับเขายังไงดี

เขาไม่ใช่คนตระกูลใหญ่ เป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนตัว เธอไม่มีทางเลือกเขาแน่ๆ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังวุ่นวายมาจากด้านหลังของลานตรัสรู้ มีเสียงคนลุกขึ้นและเดิน

"ฉู่เหอ..."

"ฉู่เหอออกมาแล้ว?"

จี้โยวและคนอื่นๆ ก็หันไปมอง เห็นฉู่เหอที่หายตัวไปตั้งแต่คืนที่รับรู้ถึงคัมภีร์สวรรค์ ปรากฏตัวท่ามกลางผู้คน

เขาใส่ชุดคลุมลายดอกแพร์ ปักผมเรียบร้อย สายตาเย็นชา เดินเข้าไปในลานตรัสรู้

คนเราไม่สามารถหลบอยู่ในบ้านได้ตลอดไป คนในสำนักนอกก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาต้องออกมา

แต่ในความคิดของพวกเขา ฉู่เหอน่าจะออกมาด้วยสภาพที่ทรุดโทรม ไม่ใช่ดูสง่างามเหมือนตอนนี้

"ฉู่เหอ เจ้าจะมาบำเพ็ญเพียรหรือ?"

"เพิ่งออกจากการบำเพ็ญเพียร ออกมาสูดอากาศ"

ฉู่เหอพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็นั่งลงบนพื้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

ต่อหน้าทุกคน บุตรชายคนที่สองของตระกูลฉู่ค่อยๆ หลับตาลง เข้าสู่สภาวะจิต เสียงอุทานก็ดังขึ้นทั่วลานตรัสรู้

เพราะตอนนี้ หน้าผากของฉู่เหอมีแสงสว่างเจ็ดดวงส่องสว่าง

คนที่ตกใจที่สุดคือลู่ชิงชิว ตอนนี้มองฉู่เหอที่มีแสงสว่างเจ็ดดวง เธอก็ไม่อยากจะเชื่อ

ก่อนที่จี้โยวจะสัมผัสคัมภีร์สวรรค์ ระดับพลังของทั้งสองคนเพิ่มขึ้นเกือบเท่ากัน

หลังจากที่จี้โยวสัมผัสคัมภีร์สวรรค์แล้ว ฉู่เหอก็เสียใจมาก หลบอยู่ในบ้าน ไม่ยอมเจอใคร แต่ลู่ชิงชิวก็ยังคงพยายามฝ่าฟันขีดจำกัด

แต่ตอนนี้ เธอเพิ่งรวบรวมแสงสว่างได้สามดวง ฉู่เหอกลับมีถึงเจ็ดดวง มากกว่าจี้โยวที่สัมผัสคัมภีร์สวรรค์แล้วอีก

"ที่แท้ฉู่เหอไม่ได้เสียใจจนล้มเลิก เขาแอบไปบำเพ็ญเพียร!"

"ไม่ได้สัมผัสคัมภีร์สวรรค์ แต่กลับเข้าใกล้ขั้นห้าสูงก่อน ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย!"

"นี่สินะพรสวรรค์ของคนตระกูลฉู่ สมคำล่ำลือ""

"เดิมทีคิดว่าจี้โยวเข้าสำนักในแน่นอนแล้ว ใครจะไปคิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น!"

ฉู่เหอปรากฏตัว มีแสงสว่างเจ็ดดวง มากกว่าจี้โยวที่สัมผัสคัมภีร์สวรรค์แล้ว ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วสำนักนอกอย่างรวดเร็ว

ทั้งสำนักนอกต่างพูดคุยกัน เหมือนน้ำมันเดือดๆ หยดลงในน้ำเย็น

ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูหนาว ทุกคนยอมรับเรื่องราวที่อัจฉริยะตกต่ำและผู้บำเพ็ญเพียรส่วนตัวประสบความสำเร็จ แต่ใครจะไปคิดว่าเรื่องราวนี้จะพลิกผันได้ขนาดนี้

เรื่องนี้ทำให้แม้แต่อาจารย์ของสำนักนอกก็ตกใจ รีบมาที่ลานตรัสรู้

อย่างที่คิด ฉู่เหอกำลังอยู่ในสภาวะจิต แสงสว่างเจ็ดดวงบนหน้าผากส่องประกาย แถมยังมีร่องรอยของแสงสว่างดวงที่แปดแล้วด้วย!

"เขาสัมผัสคัมภีร์สวรรค์แล้ว?"

"ไม่มีทาง ที่นี่ไม่มีแสงสว่างจากสวรรค์"

"เป็นไปไม่ได้ ทำไมเขาถึงเร็วกว่าจี้โยวที่สัมผัสคัมภีร์สวรรค์แล้วได้?"

เฉาจิ้งซงและอาจารย์คนอื่นๆ ยืนอยู่ริมทะเลสาบ มองเหตุการณ์นี้ด้วยความงุนงง

การสัมผัสคัมภีร์สวรรค์เป็นเรื่องยาก แต่ก็มีศิษย์ทำได้เป็นครั้งคราว

แต่ไม่เคยมีศิษย์ที่ไม่ได้สัมผัสคัมภีร์สวรรค์ ฝึกฝนได้เร็วกว่าศิษย์ที่สัมผัสคัมภีร์สวรรค์

หรือว่าตระกูลฉู่เป็นอย่างที่คนพูดกันจริงๆ พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรไม่มีผู้ใดเทียบได้?

ในขณะเดียวกัน ในหอพักที่เงียบสงบ ตู้จู๋จากมณฑลเหลียงได้ยินเสียงดังข้างนอก ก็เลยกำหมัดแน่น

เขาเป็นลูกหลานของตระกูลเซียนที่มีชื่อเสียงในมณฑลเหลียง อายุยังไม่ถึงยี่สิบก็ถึงขั้นควบรวมขั้นสูงแล้ว ใกล้จะถึงขั้นสูงสุดของสามขั้นแรกแล้ว

แต่พอมาที่สำนักเทียนซู เกียรติยศทั้งหมดต่างก็ถูกฉู่เหอและจี้โยวแย่งไปหมด จากอัจฉริยะที่ทุกคนจับตามอง กลายเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีใครสนใจ

จะให้เขายอมหรือ?

ไม่! ยอมไม่ได้

ตู้จู๋ก้มหน้าลง มองจดหมายในมือ

จดหมายที่พ่อเขียน บอกตู้จู๋ด้วยความจริงใจว่า เกียรติยศของตระกูลตู้ทั้งหมดอยู่ที่เขา

ในจดหมายมีกล่องไม้เนื้อดีอยู่ด้วย พอเปิดกล่องออก ข้างในมีเม็ดยาสีแดงสดสิบเม็ด แถมยังมีกระดาษเขียนวิธีการกินยาอย่างละเอียด

ตู้จู๋หยิบเม็ดยาหนึ่งเม็ดออกมา เงียบอยู่นานแล้วก็กลืนลงไป

หลังจากที่ยากระจายในท้อง เขาก็รู้สึกถึงพลังที่รุนแรงพุ่งเข้าสู่ร่างกาย เหมือนจะทะลุออกไปทางศีรษะ แล้วก็กลับเข้ามาอีกครั้ง!

ขั้นควบรวมขั้นสูง ถ้าอยากจะถึงขั้นสูงสุด ต้องควบรวมพลังวิญญาณในร่างกายให้สมบูรณ์

เดิมทีพลังวิญญาณของตู้จู๋ยังเป็นน้ำนม อยู่ในสถานะเหลวตลอด แต่หลังจากที่พลังนั้นเข้าสู่ร่างกาย พลังวิญญาณของเขาก็ควบรวมทันที

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมในจดหมายของพ่อถึงมีความเศร้า

เม็ดยาที่สามารถเพิ่มระดับพลังได้โดยตรง มีถึงสิบเม็ด ต้องใช้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของครอบครัวถึงจะซื้อได้

พ่อใช้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของครอบครัวไปกับเขา!

เขาคือความหวังเดียวของตระกูลตู้!!

เขาเป็นตัวแทนของเกียรติยศของตระกูลตู้!!!

(จบบท)