ตอนที่ 11 โรเบิร์ต ดาวนีย์

ดีนที่อยู่ข้างๆก็แสดงสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน เขาเป็นคนตัดสินใจลงทุนในภาพยนตร์เรื่องนี้ แม้ว่าการลงทุนจะไม่มาก แต่เขาก็ยังต้องรับผิดชอบหากเกิดการขาดทุน

และตอนนี้ ผู้ชมต่างก็ได้ให้คำวิจารณ์ที่ดีแก่ภาพยนตร์เรื่องนี้ แล้วพูดกันว่าเรื่องอาจมีสิทธิกลายเป็นภาพยนตร์คลาสสิกในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ได้ เมื่อพิจารณาจากคำวิจารณ์นี้แล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่หนังเรื่องนี้จะขาดทุนจากทุนสร้างแค่ 1.3 ล้านเหรียญสหรัฐ

ดีนมองไปที่เชย์ ยังไงแผนการที่ชัดเจนและการอนุมัติภาพยนตร์ฉบับนี้ก็ยังคงต้องได้รับการตัดสินใจจากเขาที่เป็นประธาน

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากการประเมินของผู้ชม เขาเชื่อว่างบสำหรับการประชาสัมพันธ์จะไม่น้อยอย่างแน่นอน

เชย์กำลังพิจารณาความคิดตัวเองเกี่ยวกับภาพยนตร์ที่เขาเพิ่งดูไป แล้วรวมกับความคิดเห็นของผู้ชมในขณะนั้นเข้าด้วยกัน และตัดสินใจในใจทันที

หนังเรื่อง Saw มีศักยภาพที่จะได้รับความนิยมอย่างมาก และคุ้มค่ากับเงินประชาสัมพันธ์จำนวนมหาศาลแน่นอน

เขาตัดสินใจแล้ว

“ติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์ทันที ฉันจะขอให้ฝ่ายการเงินจัดสรรงบประมาณ 3 ล้านเหรียญสหรัฐเพื่อดำเนินการประชาสัมพันธ์อย่างครอบคลุมในโรงภาพยนตร์ใกล้กับมหาวิทยาลัยในอเมริกา”

“นอกจากนี้ ติดต่อกับสื่อสิ่งพิมพ์และนักวิจารณ์ภาพยนตร์ต่างๆด้วย”

“เราจะจัดฉายตัวอย่างของภาพยนตร์เพื่อบอกต่อเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ล่วงหน้า เราจะพยายามทำให้ Saw กลายเป็นหนังคลาสสิกให้ได้มากที่สุด”

เชย์พูดอย่างหนักแน่น

เห็นได้ชัดว่าเขาตระหนักจากคำบอกเล่าแบบปากต่อปากของคนเหล่านี้และประสบการณ์การรับชมของเขาเองว่า Saw มีศักยภาพที่จะกลายเป็นผลงานคลาสสิกได้

ในฐานะบริษัทภาพยนตร์ ภาพยนตร์คลาสสิกจะสร้างรายได้ได้อย่างยาวนาน

รายได้บ็อกซ์ออฟฟิศมักคิดเป็นเพียง 20% ถึง 30% ของรายได้รวมเท่านั้น

รายได้อื่นจะมาจากดีวีดีและแหล่งอื่นๆที่สามารถดำเนินต่อไปได้เป็นทศวรรษ และไม่ด้อยไปกว่ารายได้จากบ็อกซ์ออฟฟิศในระยะยาว

แต่ในระยะสั้นยังต้องขึ้นอยู่กับบ็อกซ์ออฟฟิศ

ภาพยนตร์คลาสสิกที่ประสบความล้มเหลวในบ็อกซ์ออฟฟิศ มักไม่ได้รับการยอมรับจากคนดูทั่วไป

เชย์หันหัวไป ใบหน้าของชายชาวยิวแสดงออกชัดเจนว่าเขาต้องการสร้างเงินทอง มันบังเอิญที่เควินก็คิดแบบนั้นเช่นกัน แม้ว่าส่วนแบ่งของเขาจะได้มากสุดเพียง 5% ของส่วนแบ่งรายได้จากบ็อกซ์ออฟฟิศก็ตาม

แต่หากมันบ็อกซ์ออฟฟิศระเบิดขึ้นมาจริงๆ มันก็จะไม่น้อยเลย

แต่ถึงยังไงส่วนแบ่งแค่ 5% จะไม่ทำให้บริษัทภาพยนตร์อย่างนิวไลน์ซินีม่าแตกหักกับผู้กำกับที่มีความสามารถอย่างเขาแน่นอน

ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามแผนของเขา

เมื่อจ้องไปที่เชย์ เควินก็ยิ้มเช่นกัน

เชย์ยิ้มและพูดอย่างชื่นชมว่า

“ผู้กำกับเควิน งานรอบปฐมทัศน์ที่นักวิจารณ์ภาพยนตร์และสื่อกระแสหลักจะเข้าร่วมต้องอาศัยความร่วมมือจากคุณ ตารางงานของคุณคงว่างอยู่ใช่ไหม?”

เควินพยักหน้า

“อย่ากังวล ผมจะร่วมมือกับคุณตลอดกระบวนการ หากคุณมีคำขอใดๆ ก็แค่บอกผมโดยตรงหรือติดต่อเอเยนต์ของผม ดอว์สันก็ได้”

คำพูดของเควินก็ทำให้เชย์พอใจมากเช่นกัน ผู้กำกับที่เก่งกาจมักจะมีนิสัยแปลกๆ หรือไม่ก็ดื้อรั้น

แต่เควินไม่มีปัญหาเหล่านี้เลย

ในขณะเดียวกัน เขาก็ใจดีมากด้วยที่ใช้เงินที่เหลือจากงบการถ่ายทำในการจัดงานปาร์ตี้ให้กับทีมงานในกองถ่าย แล้วเขาไม่มีข้อโต้แย้งกับเรื่องนี้ อีกทั้งยังสนับสนุนเรื่องแบบนี้ด้วยซ้ำ

คงจะดีหากผู้กำกับทุกคนสามารถเป็นเหมือนเควินได้

ในเวลานี้ Saw ยังไม่ได้รับการฉายออกสู้โลกภายนอกก็จริง แต่เชย์ก็เตรียมพร้อมสำหรับโอกาสที่จะทำงานร่วมกับเควินเป็นครั้งที่สองแล้ว

……………..

งานเกือบทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว และในฐานะผู้กำกับ เขาก็แทบจะไม่มีอะไรต้องทำเลยนอกจากรอตัวอย่างหนังที่กำลังจะปล่อยออกมา

และถึงแม้มหาวิทยาลัยจะยังไม่ได้ปิดเทอม แต่สำหรับผู้กำกับอย่างเขาที่กำลังจะสำเร็จการศึกษา เขาได้สำเร็จหลักสูตรของมหาลัยอย่างสมบูรณ์แล้ว

แม้ไม่มี Saw เขาก็ยังสามารถสำเร็จการศึกษาได้

มิตต์และคนอื่นๆต่างก็มีสิ่งที่ต้องทำ หลังจากทบทวนความทรงจำในใจ เควินก็มาถึงบรอดเวย์ (ย่านละครเวทีที่มีชื่อเสียงระดับโลก) โดยไม่รู้ตัว

เขาเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในฐานะเด็กกำพร้า แต่เขาฉลาดและไม่เหมือนเด็กกำพร้าคนอื่นๆ ในทางกลับกัน เขาตระหนักว่าการเรียนคือโอกาสเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเขาได้

ดังนั้นเขาจึงเรียนหนักมากตลอด และด้วย IQ ที่สูงของเขา เขาจึงสามารถเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียได้ภายใต้เงื่อนไขต้นกำเนิดที่ย่ำแย่เช่นนี้

และเพื่อนของเขาหรือผู้ที่ชี้แนะเขาในเส้นทางสู่การเป็นผู้กำกับก็คือใครคนหนึ่งในโรงละครบรอดเวย์แห่งนี้

เควินยังคงคิดต่อไป และเมื่อเวลาผ่านไป ความทรงจำของเขาก็ค่อยๆกลับมารวมกันอีกครั้ง บางครั้งเขาไม่สามารถบอกได้อีกต่อไปว่าเขาคือเฉินเต้าซวนหรือเควินกันแน่

หรือบางทีพวกเขาอาจจะเป็นคนคนเดียวกันจริงๆ เพียงแต่มีความเกี่ยวพันกันในอดีตชาติและปัจจุบันชาติเท่านั้น

เอี๊ยด

เสียงประตูเหล็กที่ถูกผลักให้เปิดออกดังขึ้นมาในหูของเขา และชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามากก็เดินออกมาจากประตู

“เควิน! มาสิ ฉันจะเลี้ยงเครื่องดื่มให้นาย!”

โรเบิร์ต ดาวนีย์วางแขนลงบนไหล่ของเควินและเดินไปที่บาร์ใกล้ๆ ราวกับว่าเขากำลังคุมตัวนักโทษ

ถูกต้องแล้ว ผู้ที่ปรากฏตัวต่อหน้าเควินก็คือ โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์(คนที่เล่นเป็นไอรอนแมนหรือโทนี่ สตาร์ค)

ทั้งสองพบกันโดยบังเอิญในห้องสมุด

เนื่องจากต้องการก้าวหน้าในวงการบันเทิง เพราะงั้นการเรียนหนังสือจึงเป็นสิ่งสำคัญ

ทุกคนยกย่องโรเบิร์ต ดาวนีย์ว่าเป็นอัจฉริยะ แต่มีเพียงเควินเท่านั้นที่รู้ว่าการเป็นอัจฉริยะต้องอาศัยการทำงานหนักเช่นกัน

ทั้งสองพบกันในห้องสมุด เควินทำงานหนักเพื่ออนาคตในอาชีพผู้กำกับของเขา ส่วนโรเบิร์ต ดาวนีย์เองก็ทำงานหนักเพื่ออาชีพนักแสดงของเขา

ในสายตาของโรเบิร์ต เควินเป็นเพียงเด็กน้อย มองเขาเหมือนกับเป็นน้องชายของเขา

เพราะงั้นโรเบิร์ตจึงได้ช่วยเหลือเขาหลายอย่าง เช่น การเลี้ยงอาหาร สนับสนุนด้วยการซื้อหนังสือบางเล่มให้ และช่วยให้เควินเข้าใจสิ่งที่ผู้กำกับต้องการและข้อมูลภายในของฮอลลีวูดได้ดีขึ้น เขาเคยให้เงินโดยตรงด้วย แต่เควินไม่สามารถยอมรับได้

ในฐานะนักเดินทางข้ามเวลา เฉินเต้าซวนก็ได้สืบทอดความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้อย่างดีเยี่ยม

ที่เขาไม่ได้ชวนโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์มารับบทจิ๊กซอว์ก็เพราะภาพลักษณ์ของเขานั่นเอง

โคลสัน... ไม่สิ คลาร์กเกร็ก เขามีอุปนิสัยที่เป็นมิตรเป็นพิเศษ เมื่อยืนต่อหน้าเขา คุณจะไม่รู้สึกว่าเขาเป็นอันตรายต่อคุณเลย

เมื่อคุณลักษณะนี้ตกอยู่ในมือของฆาตกรที่มีความศรัทธา ความแตกต่างก็จะเกิดขึ้น

ฆาตกรไม่ได้รู้สึกว่าตนเองกำลังก่ออาชญากรรม แต่กลับรู้สึกว่าตนกำลังช่วยพระเจ้ากำจัดพวกคนชั่วที่ไม่เห็นคุณค่าของชีวิต เรื่องนี้ยิ่งน่าขนลุกขึ้นไปอีก

อย่างไรก็ตาม จากที่เควินเห็นในกล้อง เอฟเฟ็กต์ของเกร็กดีกว่าของโทบิน เบลล์ซึ่งเป็นเจ้าของบทจิ๊กซอว์ในหนังต้นฉบับมาก

ความรู้สึกแตกต่างที่น่าอัศจรรย์นี้ไม่ได้ส่งผลต่อเสน่ห์ของจิ๊กซอว์เลย แต่กลับเพิ่มรัศมีของผู้รับใช้พระเจ้าให้กับเขาแทน

ภายใต้การนำของโรเบิร์ต ทั้งสองก็มาถึงบาร์ในไม่ช้า

เมื่อท้องฟ้าค่อยๆมืดลง แสงไฟหลากสีก็สว่างขึ้นในบาร์ และบาร์ก็กลายเป็นสถานที่ที่วุ่นวายทันที

ผ่านแสงสลัว เควินได้เห็นผู้ชายและผู้หญิงอยู่ตามมุมต่างๆของบาร์ มีทั้งพูดคุย เต้นรำ และบางคนก็เพียงแค่ดื่มเฉยๆ

บรรยากาศที่ครึกครื้นในบาร์อธิบายได้คำเดียวว่า โกลาหล!

เควินไม่ชอบสถานที่แบบนี้โดยสัญชาตญาณ ไม่ว่าจะเป็นในอดีตชาติหรือชาตินี้ เขาก็ไม่ชอบสถานที่แบบนี้

โรเบิร์ตกำลังเคลื่อนไหวร่างกายอย่างอิสระในบาร์เหมือนปลาในน้ำ ดูมีความสุขมาก หลังจากนั้นครู่หนึ่ง โรเบิร์ตก็นึกได้ว่า เควิน น้องชายของเขาที่อายุน้อยกว่าเขาสามปีได้มาที่นี่กับเขาด้วย