[KotB] บทที่ 71: การปลุกพลัง (1)

บทที่ 71: การปลุกพลัง (1)

มีความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเกิดขึ้นในขณะที่มูยองอยู่ห่างไกลจากอาณาเขตของเขา

ภายใต้การดูแลของบาลตัน อาคารไม้ถูกสร้างขึ้นและพวกเขายังได้รับสิ่งของจำเป็นจากการสำรวจดันเจี้ยน

แม้ว่าจะมีชาวบ้านไม่ถึง 100 คน แต่ทุกคนล้วนมีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันต่อสู้เพื่อความอยู่รอด

พวกเขาพยายามดิ้นรนหาวิธีที่จะดำรงชีพด้วยตนเอง

'เพราะพวกเขาไม่มีทางเลือกใดๆ อีก'

ไอรีนดูกังวล ขณะผึ่งเกราะหนังของเธอไว้บนราวที่มีแสงแดดส่องลงมามากที่สุด

ลอร์ดของเธอยังไม่กลับมา ดังนั้นเธอจำเป็นต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับสถานการณ์เลวร้ายต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น

พวกเขาสามารถปกป้องหมู่บ้านได้ในระดับหนึ่งพร้อมกับอันเดธที่มีอยู่ แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าจะทนต่อไปได้อีกนานแค่ไหน

นอกจากนี้ยังไม่มีทางไหนรู้เลยว่าจะมีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งบุกรุกเข้ามาในหมู่บ้านเมื่อไหร่

ปัจจัยเหล่านี้ทำให้ผู้คนเป็นกังวล

ถึงแม้ว่าสิ่งนี้จะช่วยให้เกิดแรงจูงใจในการสร้างความสามัคคีได้ แต่นั่นเป็นเพียงการต่อสู้ที่สิ้นหวังเท่านั้นเพื่อให้พวกเขามีชีวิตอยู่

ไอรีนมองบาลตันที่ยืนตั้งมั่นอยู่หน้าประตูทางเข้าหมู่บ้าน

'บาลตัน'

เขาลอยเคว้งอยู่ระหว่างความเป็นกับความตายหลังจากที่ถูกพิษของเมอร์รอค

แต่ในวันรุ่งขึ้นเขาก็ได้กลายเป็นอัศวินของลอร์ด

อย่างไรก็ตามไอรีนทราบความจริงบางอย่างที่คนอื่นยังไม่รู้

'บาลตัน ... ตายไปแล้ว'

ไอรีนเป็นคนแรกที่สังเกตุเห็นว่าบาลตันไม่อาจทนพิษบาดแผลและสิ้นชีพลง

แต่เมื่อท่านลอร์ดกลับมา จู่ๆ บาลตันก็กลับมามีชีวิต

เขาดูแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมากเมื่อลืมตาตื่น แต่ทว่าเขาได้กลายเป็นคนเงียบขรึมซึ่งแตกต่างไปจากในอดีต

เธอคิดว่าเขาคงกลายเป็นอันเดธไปแล้ว แม้ความทรงจำทุกอย่างของเขายังคงอยู่เหมือนเดิมก็ตาม

ทัศนคติของเขาที่มีต่อคนอื่นรวมทั้งไอรีนไม่ได้เปลี่ยนไปสักเท่าไหร่

เขาพยายามอย่างมากในการปกป้องหมู่บ้าน กระทั่งยอมเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อผู้คน

'นี่นายยังเป็นบาลตันจริงๆ ใช่มั้ย?'

เป็นคำถามที่เธออยากรู้แต่ไม่กล้าถาม

แม้แต่ตอนนี้ ซึ่งผ่านไปหลายสัปดาห์แล้ว เธอก็ไม่สามารถถามคำถามนี้กับเขา และทำได้เพียงแค่เก็บมันไว้ในใจเท่านั้น

ไอรีนขบริมฝีปากของเธอเอาไว้แน่น

วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะต้องถามออกไปให้ได้

อย่างไรก็ตาม หากเป็นตามที่คิดเธอคงไม่สามารถถามเขาได้อีกเหมือนเช่นเคย

ไม่ใช่เพราะตัวเธอไม่กล้าพอ หากแต่มันเป็นสถานการณ์ไม่สู้ดีจากภายนอก

"ออกจากหมู่บ้านไปซะ! แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า"

ลิซาร์ดแมน 15 ตัวบุกมาที่หมู่บ้าน

มันเป็นมอนสเตอร์ที่เดินด้วยสองเท้า มีใบหน้าและลำตัวเป็นกิ้งก่า

พวกมันมองไปรอบๆหมู่บ้านด้วยสายตาละโมบ

ดูเหมือนอาคารที่สร้างขึ้นใหม่จะไปกระตุ้นความโลภของพวกลิซาร์ดแมนเข้า

บาลตันผู้ปกป้องทางเข้าหมู่บ้านค่อยๆ เอามือเอื้อมไปที่เอวของเขาอย่างช้าๆ

วูมม! ฉัวะ!!

บาลตันชูดาบขึ้นสูง ก่อนจะฟันเฉือนร่างลิซาร์ดแมนออกเป็นสองท่อน

กรรรรรรรร!

พวกลิซาร์ดแมนแยกเขี้ยว

กรงเล็บที่ดูเหมือนจะสามารถเจาะทะลุผ่านทุกสิ่งยืดยาวขึ้น ในขณะที่หัวของพวกมันกลายเป็นสีแดง

นั่นหมายความว่าพวกมันกำลังเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ และการเจรจาด้วยคำพูดถูกยุติลง

ฟลุ่บ ตุ่บ

อย่างไรก็ตาม ครึ่งหนึ่งของพวกมันล้มลงกับพื้นก่อนที่จะทันได้เคลื่อนไหว

เหตุเกิดจากเหล่าอันเดธที่ซุกซ่อนอยู่ในเงามืดนั่นเอง

เหล่าผู้ล้างแค้นที่มูยองทิ้งไว้ที่นี่ปรากฎตัวขึ้นด้านหลังของพวกลิซาร์ดแมน

กว๊ากกกกส์!

ลิซาร์ดแมนที่เหลือสั่นร่างกายด้วยความโกรธและเริ่มโจมตี

" หากฉันอยู่ที่นี่ จะไม่มีมอนสเตอร์ตัวใดเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของพวกเราได้"

บาลตันและอันเดธร่วมกันต่อสู้กับลิซาร์ดแมนราวกับว่าพวกเขาเป็นหนึ่งเดียวกัน

ผู้พิทักษ์อาณาเขต บาลตัน!

มูยองคืนชีพเขาขึ้นมาเพื่อการนี้

แต่ปัญหาเริ่มต้นอีกในวันรุ่งขึ้น

แน่นอนว่าพวกลิซาร์ดแมนไม่ได้มีแค่นี้

"พวกเจ้าถูกล้อมไว้หมดแล้ว ข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าค่อยๆ หิวตายไปอย่างช้าๆ "

วันนี้ "ราชาลิซาร์ดแมน" ปรากฏตัวขึ้นและป่าวประกาศ มันมีขนาดใหญ่อย่างน้อยสองเท่าของลิซาร์ดแมนตัวอื่น ไม่เพียงเท่านั้นด้านหลังของมันยังมีลิซาร์ดแมนจำนวน 500 ตัวติดตามมาด้วย

หลังจากราชาลิซาร์ดแมนจากไป ทุกคนในหมู่บ้านต่างยืนตัวแข็งทื่อ

"แย่แล้วๆ พวกมันตั้งใจจะปล่อยให้พวกเราหิวตาย"

"จะทำยังไงกันดี? ลำพังแค่พวกเราจะสามารถต้อต้านกับพวกมันได้ยังไง "

"ลิซาร์ดแมนเป็นพวกปักใจอย่างรุนแรง หากพวกมันตัดสินใจทำอะไรแล้ว ก็ยากที่จะปล่อยไปง่ายๆ "

"ก่อนอื่นพยายามหาคนที่สามารถสู้กับลิซาร์ดแมนได้ เราจะยืนอยู่เพื่อรอความตายเฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ "

พวกเขาไม่ยอมแพ้

พวกเขาหนีไปไหนไม่ได้

ที่นี่คือดินแดนเทพปีศาจ

ดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยความโหดร้าย หากย้ายออกไปสำหรับพวกเขาเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีชีวิตอยู่

การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้ง และบาลตันยังคงแสดงความสามารถของเขา

ทักษะเสียงตะโกนของผู้พิทักษ์

ภายในอาณาเขตความอดทนของพันธมิตรเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

พวกเขาแยกตัวเองออกเป็นกลุ่มๆ กลุ่มแรกคือคนที่สามารถสู้แบบตัวต่อตัวกับลิซาร์ดแมนได้ และส่วนที่เหลือถูกแบ่งออกเป็นกองกำลังสนับสนุนตามความสามารถของแต่ละคน

ราชาลิซาร์ดแมน พยายามที่จะสร้างความแตกแยกด้วยคำขู่ แต่ผลที่ได้กลับตรงกันข้าม

พวกเขาไม่สามารถสูญเสียสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ไปได้

"เอาไงดี มีใครมีความเห็นดีๆ บ้างมั้ย"

"มาสร้างกับดักกันเถอะ"

"เราใช้พิษของเมอร์รอคได้ไหม"

"หรือว่าเราจะใช้หนังของพวกมันปลอมตัวเข้าไปลอบสังหาร? "

"เป็นโอกาสดีที่มันยังไม่บุกโจมตีตอนนี้ รีบเตรียมทุกอย่างให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้กันเถอะ"

แผนการของราชาลิซาร์ดแมนไม่ได้เป็นไปตามที่มันวางไว้

ถ้าพวกมอนสเตอร์ใช้กำลังจำนวน 500 ตัว บุกเข้าโจมตี พวกเขาย่อมไม่สามารถต่อต้านและจะถูกทำลายย่อยยับทันที

อย่างไรก็ตามตอนนี้พวกเขายังพอมีโอกาสในการพยายามครั้งสุดท้าย

กี๊ซซซซซซ!

วันถัดมา ลิซาร์ดแมน 100 ตัวบุกมาที่หมู่บ้าน

แม้ว่าพวกมันจะมีประสาทสัมผัสดีแค่ไหนก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงกับดักที่สร้างขึ้นจากความชำนาญได้

มี 10 ตัวที่พยายามบุกนำเข้ามา แต่ก็ต้องตกสู่หลุมกับดักไม่ก็ต้องเหยียบถูกพิษที่รุนแรง

ลูกศรตกลงมาราวห่าฝน

ฟุ่บฟุ่บ! ฟุ่บฟุ่บ!

อย่างไรก็ตาม ผิวหนังของลิซาร์ดแมนเหนียวมาก ลูกศรไม้ไม่สามารถจะเจาะผ่านมันไปได้

ลิซาร์ดแมนส่ายลิ้นของพวกมันไปมา

แม้ว่ากับดักจะถูกสร้างขึ้นด้วยความเชี่ยวชาญ แต่หากพวกมันได้รับประสบการณ์ครั้งหนึ่งแล้วครั้งต่อไปย่อมไม่ง่ายเหมือนเดิม

พวกมันเดินบนพื้นอย่างรอบคอบเพื่อหลีกเลี่ยงกับดัก

ลูกศรเหรอ? พวกมันไม่ได้สนใจ แค่ระวังไม่ให้โดนดวงตาก็พอแล้ว

อย่างไรก็ตามความคิดผ่อนคลายเช่นนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน

พรึ่บบบ!

ทันใดนั้น ลูกศรธรรมดาก็เปลี่ยนเป็นลูกศรเพลิง

เร็วเข้า! กลิ้งถังน้ำมันไปเร็ว! ""

"ทำตามที่ฝึกกันไว้ กลิ้งถังน้ำมันไปยังเป้าหมาย!"

น้ำมันที่สกัดจากซากของเมอร์รอคมีประโยชน์มากมายในชีวิตประจำวัน

นอกจากนี้มันยังสามารถใช้ในการปกป้องหมู่บ้านอีกด้วย

กี๊ซซ? กี๊ซซ?

ขณะที่ถูกล้อมรอบด้วยเปลวไฟ ลิซาร์ดแมนก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย

มันไม่ง่ายสำหรับพวกมันที่จะเอาชนะสัญชาตญาณกลัวเปลวไฟของตัวเองไปได้

ถึงแม้ในความเป็นจริง จะมีลิซาร์ดแมนแค่ 2-3 ตัวเท่านั้นที่กำลังทรมานจากการถูกเผาจนตาย

"ได้เวลาแล้ว! โจมตี!"

บาลตันย่อมไม่อาจปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ

ชาวบ้านประมาณ 50 คนถืออาวุธของตัวเองและเริ่มเข้าโจมตีลิซาร์ดแมน

อาวุธส่วนใหญ่เป็นของลอร์ดมูยองทิ้งไว้ให้ และมันก็ไม่เลวนัก

อย่างน้อยก็เพียงพอที่จะเจาะผ่านเกล็ดของลิซาร์ดแมนได้

ฉั๊วะ !

เชร้ง!

เสียงจากการต่อสู้เติมเต็มความว่างเปล่าดังไปทั่วบริเวณ

เมื่อจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้พังทลายลง พวกลิซาร์ดแมนก็วิ่งหนีอย่างโกลาหล

ไม่นานหลังจากนั้น พวกมันทั้งหมดก็ต้องล่าถอย

ชาวบ้านทั้งหลายตะโกนโห่ร้องพร้อมชูอาวุธขึ้นสูง

"ฮูเร่! เราชนะ!"

"อย่ากลับมาอีกนะ ไอ้พวกกิ้งก่าเฮงซวย"

“ขากก! ถุย!”

ชัยชนะย่อมหอมหวานเสมอ

พวกชาวบ้านต่างตะโกนออกมาด้วยความปิติในขณะที่พากันเต้นรำ

อย่างไรก็ตาม ความสุขของชัยชนะไม่ได้อยู่กับพวกเขาตลอดไป

ลิซาร์ดแมนทั้งหมดประมาณ 500 ตัว จำนวนพวกมันลดลงเพียงไม่กี่สิบตัวเท่านั้น และยังเหลืออีกมากกว่า 400 ตัว

นอกจากนั้นพวกมันเริ่มคุ้นเคยกับกลยุทธ์ของพวกชาวบ้านอีกด้วย

แม้ว่าพวกเขาจะยังรักษาอาณาเขตไว้ได้ แต่ในใจของทุกคนต่างรู้ดีว่าใกล้จะถึงขีดจำกัดของตัวเองกันแล้ว

'ไม่ไหวแล้ว?'

ณ เวลากลางดึก ไอรีนกำลังขบคิดอย่างกังวล

'มันยากเกินไป หากยังเป็นแบบนี้พวกเราคงทนได้อีกไม่นาน '

เพราะไม่ใช่แค่ลิซาร์ดแมนเท่านั้นที่เสียชีวิตในการต่อสู้

มีคนตายมากกว่า 10 รายแล้ว

เห็นได้ชัดว่าจะมีอัตราการเสียชีวิตเพิ่มขึ้นอีก

อย่างไรก็ตามไม่ว่าเธอจะขบคิดเรื่องนี้มากแค่ไหน ก็ไม่เจอทางออก

'ฉัน ... ไร้กำลังเกินไป'

ไอรีนคิดถึงตัวเองอย่างหดหู่

เธอปกป้องประตูทางเข้าโดยทำได้เพียงสร้างกับดัก และธนู

อย่างมากเธอก็ทำได้แค่พื้นฐานของแรงงาน 2 คน

ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่สามารถเปลี่ยนอะไรในสถานการณ์ปัจจุบันได้

ในขณะนั้น บาลตันซึ่งนั่งอยู่กับผู้ชาย 2-3 คนใกล้ๆกองไฟ ก็ลุกขึ้นยืนจากตำแหน่งของตัวเอง

“มีอะไรเหรอบาลตัน?”

"มีศัตรูอยู่ที่นี่"

“ศัตรู ... ?!”

กริ่ง! กริ่ง!

ไอรีนรีบส่ายกระดิ่งขนาดเล็กที่คอของเธอ

มันเป็นไอเท็มที่เธอได้รับจากดันเจี้ยนของเมอร์รอค ที่เมื่อส่ายมันไปมาจะทำให้เกิดเสียงดังขึ้นรอบๆ

คนที่นอนหลับอยู่รีบตื่นขึ้น

ทั้งหมดมีประมาณ 70 คน

อย่างไรก็ตามทุกคนต่างสูญสิ้นเรี่ยวแรง

เป็นเพราะในช่วง 3 วันที่ผ่านมา พวกเขาไม่อาจข่มตานอนหลับอย่างสนิทใจได้

"มีศัตรูจำนวนมากรออยู่"

อย่างไรก็ตาม บาลตันไม่ได้สั่งให้พวกเขาโจมตีเหมือนอย่างเคย

ไม่นานนักดวงตาสีแดงนับร้อยดวงก็ส่องประกายอยู่ในความมืด

ท่ามกลางพวกมันปรากฎร่างราชาลิซาร์ดแมนตัวใหญ่ยักษ์ยืนอยู่

"จบสิ้นแล้ว"

"แม่งเอ้ย!"

ผู้คนต่างลอบมองกันด้วยสายตาที่ขมขื่น

ความหวังเดียวของพวกเขาคือการคิดว่าการคำนวณนั้นผิดพลาด

ยังไงก็ตามความหวังสุดท้ายก็ได้เลือนหายไป

ลิซาร์ดแมนราว 400 ตัว และชาวบ้าน 70 คน

ไม่จำเป็นต้องคิดมากว่าใครจะอยู่ และใครจะไป

ทางเลือกเดียวของพวกเขาคือการเจรจาต่อรอง

บาลตันเดินก้าวไปข้างหน้า

"ราชาลิซาร์ดแมน จงสู้กับฉันตัวต่อตัว เราจะจบเรื่องนี้โดยการเป็นตัวแทนจากแต่ละด้าน "

นี่เป็นทางเลือกเดียวของพวกเขา สำหรับบาลตันและราชาลิซาร์ดแมนที่จะต่อสู้กัน

แน่นอนว่าความเป็นไปได้มีน้อยมาก

บาลตันสามารถยื้อเวลาได้นานพอ เนื่องจากค่าความอึดของเขามีสูง แม้มันจะไม่สามารถพาเขาไปสู่ชัยชนะได้

"ไม่"

โครมมม!

อย่างไรก็ตาม มันปฏิเสธที่จะเจรจา

ราชาลิซาร์ดแมนยกหางของมันตบไปที่บาลตัน

ร่างของบาลตันลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะร่วงลงมา

“บาลตัน !”

ไอรีนรีบเข้าไปดูอาการบาลตัน แต่เขายกมือบอกว่าไม่เป็นไร และยืนขึ้น

เธอรู้สึกได้ถึงความต้องการแรงกล้าที่จะปกป้องชาวบ้าน และหมู่บ้านจนกว่าทุกอย่างจะสูญสิ้นจากบาลตัน

น้ำตาของไอรีนไหลรินลงใบหน้า ขณะที่ทำได้เพียงเฝ้าดูเขา

"บาลตันนี่มันยากเกินไป ตั้งแต่แรกนี่เป็นการต่อสู้ที่เราไม่สามารถเอาชนะได้ "

ถ้าพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นอีกเพียงสักนิด

สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความอ่อนแอของพวกเขา

ถ้าพวกเขาแข็งแกร่งมากพอ พวกลิซาร์ดแมนจะไม่สามารถก่อปัญหาแบบนี้ได้

แม้พวกเขาจะรวมกำลังกัน แต่นี่ก็เป็นขีดจำกัดแล้ว

ว่ากันตามจริงการที่พวกเขาสามารถต้านทานได้นานขนาดนี้ก็เป็นเรื่องที่น่าทึ่งที่สุดแล้ว

ทว่า บาลตันกลับส่ายหน้าของเขา

" เราจะชนะ"

"นายหมายความว่าไง เราจะชนะได้ด้วยวิธีไหน?"

"เขามาถึงที่นี่แล้ว"

เขา?

บาลตันกำลังมองไปยังทิศทางที่ไกลออกไป

ไอรีนหันไปตามสายตาของบาลตัน และในทันทีร่างของเธอก็สั่นสะท้าน

คุณจะต้องเรียกมันว่าความน่าสะพรึงกลัว

ความเหน็บหนาววิ่งไปถึงกระดูกสันหลังของเธอ

ลมที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาพัดขึ้นจากระยะไกล ก่อนจะเห็นหลายสิ่งกำลังใกล้เข้ามา

ลิซาร์ดแมนก็สามารถรู้สึกได้เช่นกัน

เมื่อหันหน้าไปมอง ช่วยไม่ได้ที่พวกมันจะทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ

รู้ตัวอีกที โดเกบิกว่าหมื่นตนก็ล้อมรอบเหล่าลิซาร์ดแมน

ท่ามกลางภาพเหล่านั้น คนที่ไอรีนคุ้นเคยก็ปรากฏตัวขึ้น

'อ๊า....'

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร

ส่วนหนึ่งในความรู้สึกของเธอยังโกรธอยู่เมื่อได้เห็นเขา

แต่ยังไงลอร์ดที่ทิ้งพวกเธอไว้ ก็ได้กลับมาแล้ว

ในความมืดมิด ดวงตาของเขาส่องสีแดงเป็นประกาย

"ลิซาร์ดแมนอย่างพวกแกกำลังจะทำอะไร?"

ลิซาร์ดแมนไม่ตอบ

นั่นเป็นเหตุผลที่มูยองพูดอย่างเย็นชา

"ฆ่ามัน"

"ตามคำสั่งของโอม! ฆ่าพวกลิซาร์ดแมนทั้งหมด! "

ขณะที่ด็อคซินีที่มีผิวสีฟ้าตะโกนขึ้น โดเกบิประมาณ 20,000 ตนก็เริ่มเคลื่อนไหว

การสังหารหมู่เกิดขึ้นหลังจากนั้น

ไม่มีคำพูดใดๆที่จำเป็น

ราชาลิซาร์ดแมนรู้สึกได้ถึงอันตราย ในขณะที่ถูกโดเกบิล้อมจากด้านหลัง

"ราชาของเหล่าโดเกบิเอ๋ย! จงมาต่อสู้กับข้าตัวต่อตัว!"

“ไม่”

วูมมม! ฉัวะ !!

ดาบแห่งความโกรธเกรี้ยวทำให้ทุกอย่างเงียบลงทันที

จากร่างของเขา ภูติผีที่มีบรรยากาศมืดมิดจำนวนหลายพันตัวทะยานออกมา

ทุกคนที่เห็นต่างพากันกลัวจนตัวสั่น

ภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือน

ลอร์ดของพวกเขาก็กลับมาในฐานะของราชาแล้ว