DBWG ตอนที่ 2 หลงเฉิน

หลังจากที่ทุ่มเเรงไปมาก หยางเฉิน ก็จัดการเคลื่อนย้ายบิดาของเขามาพิงกับต้นไม้

 

"หรือว่าตาเเก่นี่เเท้จริงเเล้วเเกล้งตาย?"

 

หลังจากสังเกตุมาสักพัก หยางเฉิน ก็พบว่าหลงชิงหลานไม่ได้มีปัญหาอันใด นี่ทำให้เขารู้สึกโกรธอยากมาจนถึงขนาดอยากจะชกหน้าบิดาสักหมัด

 

หลงชิงหลานจ้องมองไปที่เขาเเละกล่าว"เจ้าคงคิดว่าทำไมข้าถึงมีชีวิตอยู่? ตอนนี้เเม้ข้าจะฟื้นขึ้นมา เเต่เหตุผลก็เพื่อมอบเรื่องสำคัญให้เจ้าเรื่องหนึ่ง เจ้าจงตั้งหน้าตั้งใจฟังอย่างระวัง ถ้าเจ้าพลาดเรื่องนี้ไป หลังจากข้าตกตายเป็นผีข้าจะทำให้เจ้าไม่สามารถสร้างทายาทได้!"

 

หยางเฉินกลอกตาเล็กน้อย ในอดีตเขาไม่เคยได้ยินชายคนนี้กล่าววาจากับเขาเลยสักครั้ง เพียงเเค่ได้ยินในตอนนี้ หยางเฉิน ก็คาดเดาได้ว่าเสียงของพวกเขาค่อนข้างคล้ายคลึงกัน บางทีอาจจะเป็นเพราะกรรมพันธุ์ของพวกเขา

 

"เอาล่ะ ข้ารู้เเล้วว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติกับท่าน ท่านกลับมาก็ดีเเล้ว ท่านพ่อ,ก็ได้ ข้าจะตั้งใจสิ่งที่ท่านกล่าววาจาออกมา"

 

หลงชิงหลานหัวเราะอย่างหนักใจเเละกล่าว"ข้าได้เจอเจ้าสองเเละเจ้าสามครั้นในอดีต เจ้าสารเลวน้อย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าชั่งมีลักษณะเหมือนกับข้าในตอนที่ข้ายังเยาว์วัย ดังนั้นข้าจะพูดสั้น ๆ หลังจากที่ข้าตกตาย สิ่งเเรกที่เจ้าต้องทำก็คือ นำจี้หยกสลักมังกรออกมาจากตันเถียนของข้า"

 

ได้ยินเรื่องจี้หยกสลักมังกรอีกครั้ง หยางเฉิน จ้องมองไปที่บิดาของเขาเเละกล่าว"ท่านพ่อ...ท่านคิดว่าข้าเป็นคนโง่เง่าหรือไม่? ถ้ามีจี้หยกนั่นอยู่ในตันเถียนของท่านจริง ท่านจะมีชีวิตอยู่สมบูรณ์ดีพร้อมได้อย่างไรจนถึงตอนนี้?"

 

"ข้าไม่สนใจ! สิ่งใดที่เจ้าเรียกว่าชีวิตสมบูรณ์? เมื่อข้าอายุ 18 ข้าได้มาที่เมือง ไป่เห๋อหยาง เเม่ของเจ้าในตอนนั้นนับเป็นคู่เเข็งข้าได้ในรุ่นของนาง ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลบางอย่าง ข้าก็คงไม่ได้ชื่นชมความงามของเเม่เจ้าบนเตียง อย่างไรก็ตามตั้งเเต่ที่ข้าได้จี้หยกอันนี้มา ปราณชีพจรมังกร ขั้นที่ 8 ของข้า ภายในครึ่งปี มันกลับถูกดูดซับออกไปทั้งหมด ตั้งเเต่นั้นข้าก็ถูกตราหน้าว่าเป็นเศษขยะที่ไร้ประโยชน์"

 

หลงชิงหลาน กล่าวเล่าความจริงของเรื่องราวของเขาด้วยความซื่อสัตย์ ,หยางเฉิน ที่เห็นเช่นนั้นเขารู้ได้ทันทีว่าบิดาของเขาไม่ได้โกหก จี้หยกที่บิดาของเขากล่าวถึงมันได้เปลี่ยนพ่อของเขาให้กลายเป็นขยะไร้ประโยชน์คนนึง

 

เเละที่สำคัญกว่านั้น ตาเเก่นี่เคยเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตพลังชีพจรมังกร ขั้นที่ 8 ? ถ้าบิดาของเขาประสบความสำเร็จจริงอย่างที่กล่าวในช่วงเวลานั้น อนาคตของเขาเล่าจะประสบความสำเร็จขนาดไหน?

 

ตามตำนาน เผ่าพันธุ์มนุษย์ได้สืบทอดสายเลือดของเทพมังกรโบราณ เป็นเหตุให้เกิดเส้นโลหิตทั้งเก้าในร่างกายมนุษย์ จนถูกขนานกล่าวว่า 'เส้นโลหิตมังกร' เมื่อร่างกายได้รับรู้ถึงความพร้อม พวกเขาจะสัมผัสได้ถึงพลังงานฟ้าดิน ,พลังงานฟ้าดินนี้จะสามารถดูดซับเเละเก็บสะสมเอาไว้ในตันเถียนในรูปแบบของปราณฉี เมื่อปราณฉีไหลผ่านเส้นโลหิตมังกรทั้งเก้าเเล้วพวกเขาจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดเนื่องเพราะขอบเขตพลังชีพจรมังกรมี 9 ระดับ (เส้นโลหิตมังกร 1 เส้น เท่ากับ ขอบเขตพลังขั้นที่ 1)

 

(TL:ขอบเขตพลังชีพจรมังกรเป็นขอบเขตพลังระดับเเรกมี่ทั้งหมด 9 ระดับ)

 

จากความเข้าใจของหยางเฉิน ในหมู่คนที่เเข็งเเกร่งที่สุดในเมืองไป่เห๋อหยาง ยังด้อยกว่าบิดาของเขาในอดีต เเต่คนคนนั้นกลับประกาศตนเป็นผู้ไร้พ่าย เขาคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าผู้เชี่ยวชาญขอบเขตพลังชีพจรมังกรขั้นที่ 9

 

หลงชิงหลานไม่สนใจการเเสดงออกอย่างสงสัยของ หยางเฉิน เขากล่าวต่ออย่างจริงจัง"อย่างเเรกข้าก็ได้อธิบายชัดเจนต่อเจ้าไปเเล้ว อย่างที่สอง...เจ้าจงเปลี่ยนเเซ่ของเจ้าตั้งเเต่วันนี้เป็นต้นไป เเซ่ของเจ้าคือ 'หลงเฉิน' ตระกูลหลงของเราเป็นตระกูลที่มีอำนาจยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก พวกเขาเป็นลูกหลานของพวกเขา พวกเราไม่สามารถใช้เเซ่ของตระกูลอื่นได้"

 

"อำนาจยิ่งใหญ่?อย่ามาหว่านล้อมข้าเเละคิดว่าข้ายังคงเป็นเด็ก...เอาเถอะ ถึงเเม้ข้าจะเปลี่ยนเเซ่เป็น'หลง'ก็ไม่ได้เสียหายอะไร

 

หยางเฉินตอบกลับเพียงไม่กี่คำ เขาไม่สามารถคาดเดาได้ว่าปีศาจชราบ้านี่ต้องการเล่นตลกอะไรกับเขา เเต่ว่าเขาเองก็ไม่อยากใช้เเซ่ 'หยาง' อีกต่อไปเหมือนกัน ตอนนี้บิดาของเขาได้มอบเเซ่หลงให้ เช่นนั้น เขาก็จะใช้เเซ่ 'หลง'

 

'หลงเฉิน' นี่เป็นชื่อใหม่ของเขา

 

เขาพูดทวนชื่อของตัวเองหลายครั้งด้วยความรู้สึกยินดี เเละมองไปที่ปีศาจชราที่กำลังยิ้มอยู่

 

เขานั่งลงข้างหลงชิงหลานจนไหล่เเนบติดกัน

 

"เจ้าเป็นลูกชายของข้า ข้าจะเรียกเจ้าว่า 'เฉินเอ๋อร์' คงไม่มากเกินไปกระมั้ง ข้าต้องการออกไปผจญภัยกับชีวิตผ่านอุปสรรคมากมายตลอดทาง เดินทางไปทั่วทวีปหลงชี่ทั้งหมด เเต่ไม่คาดคิดว่ากลับต้องมาตายในเมืองไป่เห๋อหยาง สถานที่ที่มีไอ้สุนัขเวรนั่น โชคชะตาเป็นเรื่องที่คาดเดายากจริง ๆ มันทำให้คนเช่นข้าเเทบจะร้องให้ออกมา"

 

"สมองท่านกระทบกระเทือนหรือไม่? ข้ารู้จักวีรกรรมที่ชั่วร้ายของท่านมามากมาย อย่าได้พยายามอวดวีรกรรมของท่านต่อหน้าข้า! โอ้ ใช่ อย่าได้กลับไปที่ตระกูลหยางอีกจะดีกว่า ด้วยความสามารถของข้า การให้ความช่วยเหลือคนขี้เหล้าเมามายเช่นท่าน ไม่นับเป็นปัญหาอันใดมากนัก"

 

ขณะที่หลงเฉินพูด เขาจ้องมองไปที่ทัศนียภาพอันกว้างไกลเบื้องหน้า เเละรอคำตอบจากบิดาของเขา เพียงเเต่ว่าเขากลับไปมองที่ร่างของบิดาของตนเองก็พบกับความหนาวเห็นบขึ้นมา ดวงตาของหลงชิงหลานในตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเเต่ร่างกายกลับนิ่งดุจไร้วิญญาณ

 

"ตาเฒ่าปีศาจ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน..."

 

หลงเฉินจ้องมองไปที่การเปลี่ยนเเปลงที่เกิดขึ้น เขาอดไม่ได้ที่จะถามออกมา เเม้ว่าสภาพของบิดาของเขาจะเปลี่ยนเเปลงไปมากเท่าไหร่ ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าบุคคลตรงหน้าคือบิดาของเขา

 

"เฉินเอ๋อร์..."

 

"..."

 

หลงชิงหลานจ้องมองไปที่หลงเฉิน เเละกล่าว"ข้าอาจจะไม่ใช่พ่อที่ดีเเละไม่มีความรับผิดชอบใดใดที่หน้าที่ของบิดาควรกระทำ ดังนั้นเจ้าอาจจะหลงเดินไปยังเส้นทางผิด ๆ เเละมีอีกหลายสิ่งที่เจ้าต้องเผชิญหน้า ตอนนี้ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับเจ้าอีกเเล้ว เจ้าจงเรียนรู้เเละสัมผัสเส้นทางชีวิตของเจ้าด้วยตัวเอง"

 

"เเละสิ่งสุดท้ายที่ข้าต้องการจะบอกเจ้าในช่วงชีวิตสุดท้ายนี้ ทำความสะอาดหูของเจ้าเเละเข้ามาฟังใกล้ ๆ ให้ดี โลกนี้คือโลกที่โหดร้ายความเเข็งเเกร่งคือทุกสิ่ง คนที่ไร้พลังพวกเขาก็ไม่ต่างอะไรไปจากสุนัขขี้เเพ้!"

 

"หลังจากข้าตาย ข้าอยากจะให้เจ้ากลายเป็นคนที่เเข็งเเกร่ง เปลี่ยนสิ่งนี้เป็นเป้าหมายในชีวิตของเจ้า เพราะสิ่งนี้เองก็คือเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของข้าเช่นเดียวกัน เเต่ โชคชะตากลับเล่นตลกกับข้ายิ่งนัก..."

 

หลังจากที่ได้ฟังหน้าที่สุดท้ายอย่างที่พ่อของเขาขออย่างจริงจัง หลงเฉิน ก็ถูกทิ้งไว้ให้อยู่ในความงุนงง

 

หลงชิงหลานลูบศีรษะของเขาเบา ๆ เเละจับไหล่ หลงเฉิน พร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยนเเละกล่าว"ข้าได้พูดสิ่งที่ตั้งใจไปหมดเเล้ว เเละสุดท้าย ข้าหวังจะให้เจ้ารับมอบความรับผิดชอบนี้เป็นอย่างสุดท้าย อีกไม่นานจะเกิดการประลองภายในตระกูลหยางขึ้น รุ่นเยาว์ของตระกูลทั้งหมด จะต้องลงเเข่งขัน ผู้ชนะคนสุดท้ายจะได้รับทักษะต่อสู้สูงสุดของตระกูลหยาง [ตราประทับมังกร] ทักษะตราประทับมังกรนี้ เป็นกุญเเจสำคัญที่จะทำให้เจ้ากลายเป็นนักรบมังกร ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เจ้าจะต้องได้มันมาครอบครอง ห้ามลืม...ห้ามลืมเด็ดขาด!"

 

การเเข่งขันภายในตระกูล หลงเฉิน ก็เคยได้ยินมาบ้าง เเต่มันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องสำหรับเขา

 

"ด้วยความสามารถของข้าในตอนนี้ ข้าสามารถเอาชนะพวกอันธพาลทั่วไปได้อย่างไร้ปัญหา เพียงเเตการเข้าร่วมการเเข่งขันเเละเอาชนะรุ่นเยาว์คนอื่น ๆ ในตระกูล ข้ามีเเต่จะทำให้ท่านเสียหน้าเท่านั้น เเละอีกอย่าง ตาเฒ่า นักรบมังกรที่ท่านพูดถึงคือสิ่งใด?"

 

"นักรบมังกร...อ่า นั่นคือตำนานอันยาวนานของทวีปหลงชี่"

 

หลังจากกล่าวสิ่งนี้ใบหน้าของหลงชิงหลานก็ประดับไปด้วยรอยยิ้ม เเววตาของเขาเต็มไปด้วยความโหยหา อย่างไรก็ตาม มือที่วางบนไหล่ของหลงเฉินก็ค่อย ๆ ลดลง เเละ สิ้นใจในที่สุด

 

หลงเฉินตั้งใจจะถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับทวีปหลงชี่ เเต่เมื่อได้เห็นมือของบิดาของเขาร่วงหล่นหัวใจของเขาตื่นตระหนักเเละรีบประคองร่างของหลงชิงหลานทันที

 

ดวงตาของบิดาของเขาได้ปิดลงเเต่ใบหน้ากลับประดับไปด้วยรอยยิ้ม หลงเฉินพบว่าคราวนี้ บิดาของเขาได้จากไปอย่างเเท้จริง

 

หลงเฉิน รู้สึก เสียใจอย่างมาก

 

เมื่อวันก่อนที่หลงชิงหลานตาย เขาอาจจะทำใจยอมรับได้ เเต่ตอนนี้เขาปราถนาที่จะเดินทางเเละใช้ชีวิตไปกับตาเฒ่านี่ ไปยังสถานที่ห่างไกลเเละมีชีวิตที่สุขสบายพร้อมกับอิสระ เเต่เขาก็ต้องถูกทิ้งไว้ด้านหลังเพียงคนเดียว...

 

หลงเฉินโค้งคำนับด้วยความโศกเศร้า

 

"เจ้าจงตั้งหน้าตั้งใจฟังอย่างระวัง ถ้าเจ้าพลาดเรื่องนี้ไป หลังจากข้าตกตายเป็นผีข้าจะทำให้เจ้าไม่สามารถสร้างทายาทได้!"

 

"ข้าอาจจะไม่ใช่พ่อที่ดีเเละไม่มีความรับผิดชอบใดใดที่หน้าที่ของบิดาควรกระทำ"

 

"โลกนี้คือโลกที่โหดร้ายความเเข็งเเกร่งคือทุกสิ่ง คนที่ไร้พลังพวกเขาก็ไม่ต่างอะไรไปจากสุนัขขี้เเพ้!"

 

"หลังจากข้าตาย ข้าอยากจะให้เจ้ากลายเป็นคนที่เเข็งเเกร่ง เปลี่ยนสิ่งนี้เป็นเป้าหมายในชีวิตของเจ้า"

 

คำพูดเหล่านี้ยังคงดังก้องในหูของเขา

 

หลงเฉินไม่คาดคิดเลยว่าวันหนึ่งจะมีวันที่เขาได้สัมผัสกับความเจ็บปวดดังกล่าวที่ก่อนหน้านี้เขาได้สูญเสียมันไป เเต่เเล้วความเจ็บปวดเหล่านี้มาจากที่ใดกัน?

 

เขารอจนมืดค่ำจนมั่นใจว่าบิดาของเขาท้ายที่สุดก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเเล้ว หลงเฉิน ได้ฝังบิดาของเขาลงหลุมทันที

 

มองไปที่ใบหน้าซูบผอมเเห้งในหลุมฝังศพ หลงเฉินกำหมัดเเน่นอย่างเงียบ ๆ

 

"..."

 

"ตาเฒ่า ทุกสิ่งที่ท่านบอกข้า ข้าจะจดจำมันทุกคำพูด เเละ พึงปฏิบัติ หน้าที่ที่ท่านได้มอบหมายให้ข้า เเม้ว่าข้าจะพิการหรือตกตาย ข้าก็จะทำให้สำเร็จให้ได้ เรื่องการเปลี่ยนเเซ่ ข้าจะใช้เเซ่ตามที่ท่านว่า ส่วนเรื่องของ [ตราประทับมังกร] ข้าจะต้องประสบความสำเร็จเเละเเล้ววันนึงข้าจะ..."

 

สิ่งเเรกที่เขาทำก็คือทำตามคำขอเเรกของหลงชิงหลาน นำจี้หยกสลักมังกรออกมาจากตันเถียนของบิดา

 

"เขาได้ตกตายไปเเล้ว ถ้าข้าทำลายศพของเขา นี่อาจจะเป็นความผิดร้ายเเรง..."

 

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เขาต้องการที่จะยอมเเพ้เเต่เขาก็ต้องรีบเปลี่ยนความคิดทันที

 

"ไม่...มันไม่ถูก ตาเฒ่านี่บอกข้าว่าจี้หยกสลักมังกรได้ทำให้เขามีสภาพเช่นนี้ เขาได้บอกข้าซ้ำ ๆ เกรงว่า หยกนี่อาจจะมีความลับบางอย่าง"

 

หลงเฉินไม่ได้โง่งม เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาหยิบกริชสั้นขึ้นมาเเละมองไปที่หลงชิงหลานอีกครั้งก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกเเละทะลวงตันเถียนของบิดาตัวเอง

 

เเน่นอนว่าภายในมีขี้หยกสีดำปรากฏขึ้น

 

หลงเฉินล้วงไปหยิบจี้หยกเเละวางลงบนพื้นก่อนที่จะฝังร่างของหลงชิงหลาน หลังจากตกอยู่ในความเศร้าได้ไม่นาน หลงเฉินก็จ้องมองไปที่หยกสีดำในมือ

 

นี่คือจี้หยกสลักมังกรที่หลงชิงหลานกล่าวถึง

 

"มันคือสิ่งที่ดูดซับปราณฉีของเขา เเละทำลายชีวิตของเขา?"

 

จี้หยกสลักมังกร เป็นหยกรูปมังกรที่มีลวดลายลักษณ์เเปลกพิสดาร ทั้งตัวหยกเป็นสีดำ วัสดุที่ใช้ดูธรรมดาสามัญอย่างมาก จนไม่อาจจินตนาการได้ว่าสิ่งนี้เเท้จริงเเล้วคือตัวการที่ทำให้หลงชิงหลานทรมาณมาตลอดทั้งชีวิต

 

ยามนี้ก็ดึกมากเเล้ว เเสงจันทร์ส่องสว่างสั่นหวั่้น กลุ่มหมอกเริ่มปรากฏขึ้น จี้หยกสลักมังกรในมือของหลงเฉินได้เปร่งเเสงเเละหายวับไปโดยฉับพลัน มันสร้างความตื่นตะลึงเเละตกใจให้กับหลงเฉิน

 

"เกิดอะไรขึ้น?"

 

หลงเฉินที่เต็มไปด้วยความสงสัยเขารู้สึกถึงเสียงคำรามที่ดังกึกก้องอยู่ในหัว เเละพบว่าจิตสำนึกของเขาปรากฏอยู่ท่ามกลางกลุ่มหมอกสีเทา หมอกเหล่านั้นได้กระจายตัวอย่างไม่หยุดยั้งเเละปรากฏคลื่นลม หลงเฉิน เสียสติไปชั่วขณะเเละจ้องมองไปที่มันด้วยความสับสน

 

"นี่เป็นไปไม่ได้...สิ่งนี้มีอธิบายไว้ในหนังสือ ว่าเป็นทะเลจิตสำนึกเเละจิตวิญญาณ มันจะเกิดขึ้นเมื่อตอนที่พวกเขาทะลวงกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่เเท้จริง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่?"

 

เขารู้สึกตกใจมาก หลงเฉิน จ้องมองไปที่ทะเลจิตสำนึกนี้อย่างต่อเนื่อง เขาได้ทดลองวิ่งไปเเต่ก็ไม่อาจหลบหนีจากทะเลหมอกเเห่งนี้ได้ ไม่นาน หลงเฉิน ก็เห็นชิ้นส่วนโบราณของหยกสีดำหยกสลักมังกรได้ปรากฏขึ้น

 

ดวงตาของหลงเฉินเต็มไปด้วยความประหลาดใจเเละไม่อยากจะเชื่อ

 

"หรือว่าหยกสลักมังกรนี่ตั้งใจจะปรากฏตัวขึ้นในจิตสำนึกของข้าเเละดูดซับเเก่นเเท้พลังฉีของข้า?"

 

หลงเฉินตะโกนออกมา

 

"ไม่ใช่,ไม่น่าจะใช่ โดยพื้นฐานเเล้วมันเป็นไปไม่ได้ ข้าไม่มีพลังฉีใด ๆ ทั้งยังไม่สามารถดูดซับกลิ่นอายเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายได้ หรือว่ามันตั้งใจจะดูดซับกลิ่นผายลมของข้า?"

เพียงเเต่ว่าขณะนั้นเองกลิ่นไอพลังงานก็ปรากฏออกมาจากหยกสลักมังกร เเละตัดผ่านขอบเขตระหว่างเลือดเนื้อเเละจิตวิญญาณ

 

ความร้อนเเรงได้ถูกปลดปล่อยออกมาจากภายใน มันทำให้ร่างกายของหลงเฉิน รู้สึกดีขึ้นมาก

 

"นี่มัน...พลังฉี?"