บทที่ 1: นางมารยังไม่สิ้นฤทธิ์

“จะเก็บผู้หญิงโลเลหลายใจแบบนี้ไว้ทำไม? ปล่อยมันไปเถอะ ยังไงก็โดนซอมบี้กัดแล้ว”

“ดูสภาพที่มันทำกับทีมเราสิ! พี่น้องต้องมาเปิดศึกกันกลางวันแสกๆ ก็เพราะอีตัวซวยนี่ แล้วยังหน้าด้านปีนขึ้นเตียงหัวหน้าอีก เป็นได้แค่ตัวถ่วงที่เอาตัวรอดด้วยการอ่อยผู้ชายไปวันๆ!”

เหนือซากปรักหักพัง ท่ามกลางม่านหมอกพร่าเลือน ปรากฏร่างของกลุ่มคนที่สวมชุดเกราะกันกระสุนและพกพาอาวุธครบมือยืนนิ่งอยู่

ชายผู้เป็นหัวหน้านำทีมแสดงสีหน้ารังเกียจก่อนจะถ่มน้ำลายลงพื้น “หัวหน้าไม่ใช่คนระดับเดียวกับมันที่จะยอมให้มาเกาะแกะง่ายๆ หรอก”

ใครเลยจะคิดว่าทีม S1 ที่แข็งแกร่งและโด่งดังที่สุดในฐานทัพจะเกือบพังพินาศเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว

ตอนแรก ที่พวกเขายอมรับเธอเข้ามาก็เพียงเพราะเห็นว่าเผิงซีชิงเป็นน้องสาวของเผยเยี่ยนถิง แฟนสาวของหัวหน้าทีมเท่านั้น

แต่ใครจะคาดคิดว่านอกจากจะไม่อยู่อย่างสงบเสงี่ยมแล้ว ผู้หญิงคนนี้ยังเที่ยวโปรยเสน่ห์ไปทั่ว เรียกได้ว่าอ่อยผู้ชายในทีมจนเกือบจะครบทุกคน ทำให้พี่น้องในทีมต้องมาบาดหมางกันเอง คอยแย่งชิงเอาหน้า และแขวะกันไม่เว้นแต่ละวัน

ในวันที่ฝูงซอมบี้บุกโจมตีครั้งใหญ่ พวกเขากลับพากันทิ้งภารกิจฆ่าซอมบี้ มัวแต่ทะเลาะกันกลางสนามรบ ก่อนจะลงไม้ลงมือตบตีกันเพื่อแย่งชิงนางจิ้งจอกตัวนี้

เธอคือตัวกาลกิณีที่บ่อนทำลายขวัญกำลังใจของทีมอย่างแท้จริง!

หากหัวหน้ามาช่วยไว้ไม่ทัน สมาชิกทีม S1 ทุกคนคงได้นอนตายกันอยู่ที่นี่ ถูกผู้หญิงคนนี้ฆ่าตายทางอ้อมไปแล้ว

และนั่นยังไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายที่สุด หลังจากที่หัวหน้าช่วยชีวิตพวกเขาไว้ ยัยผู้หญิงหน้าด้านคนนี้กลับปีนขึ้นเตียงของหัวหน้าซึ่งๆหน้าขณะที่เขากำลังรักษาตัวอยู่

หลังจากถูกจับได้คาหนังคาเขา แฟนสาวของหัวหน้าซึ่งก็คือพี่สาวแท้ๆ ของเผยซีชิงถึงกับโกรธจนกระอักเลือดล้มฟุบไป ป่านนี้ก็ยังไม่ฟื้น

โชคยังดีที่สวรรค์มีตา ในที่สุดผู้หญิงคนนี้ก็โดนซอมบี้อีกระลอกกัดเข้าจนได้เมื่อครู่นี้เอง

เสียงคำสั่งดังขึ้นผ่านหูฟัง เขากล่าวอย่างสะใจ “หัวหน้าสั่งให้ทิ้งเสบียงแห้งไว้ให้มันสักสองสามวันแล้วไม่ต้องไปสนใจอีก ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม การเก็บผู้หญิงแบบนี้ไว้มีแต่จะนำหายนะมาสู่ทีม ทุกคนระวังตัวไว้ด้วยล่ะ อย่าเผลอไปโดนมันกัดเข้า ไม่อย่างนั้นพวกเราจะซวยกันหมด”

พูดจบ เขาก็โยนขนมปังบิสกิตอัดแท่งที่ไม่รู้ว่าหมดอายุหรือยังสองสามห่อกับน้ำอีกหนึ่งขวดไปทางร่างที่หมดสติอยู่บนพื้น เหมือนทำไปให้มันจบๆ เรื่อง จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปพร้อมกับพรรคพวก

หลายชั่วโมงต่อมา หยาดฝนเย็นเยียบหยดลงบนเปลือกตาบางของหญิงสาว นำพาความหนาวเหน็บมาสู่สรรพางค์กาย

เปลือกตาของเผยซีชิงกระตุกไหวเล็กน้อย

ไม่มีส่วนไหนในร่างกายของเธอเลยที่ไม่เจ็บปวด

โดยเฉพาะบริเวณแผ่นหลังช่วงล่าง

เธอจำได้เพียงว่าตัวเองกำลังถ่ายทำละครพีเรียด ผู้กำกับสั่งให้เธอเล่นฉากแอ็คชั่นยากๆ ฉากหนึ่ง ขณะที่ร่างของเธอกำลังถูกหย่อนลงจากเวทีที่สูงกว่าสิบเมตรด้วยสลิง ทันใดนั้น สลิงเหนือศีรษะก็ขาดผึง

แผ่นหลังของเธอกระแทกพื้นอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบ และสติของเธอก็ดับวูบไปทันที

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง รอบกายคือความมืดมิดของรัตติกาล มีเพียงเสียงหอนโหยหวนของสัตว์ไม่ทราบชนิดดังแว่วมา ลมหนาวพัดโชย และเธอพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่เกลื่อนกลาดไปด้วยศพซอมบี้

เผยซีชิงตกตะลึงอยู่หลายวินาที เธอคิดว่าตัวเองกำลังฝัน หรือไม่ก็พลัดหลงเข้ามาในกองถ่ายหนังวันสิ้นโลก เธออดไม่ได้ที่จะยกมือนวดขมับที่ปวดราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

พลัน...ความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับโลกใบนี้และตัวตนของเธอก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว

ที่แท้ที่นี่ก็คือโลกในนิยายสุขนิยมแนววันสิ้นโลกสุดกลวงโบ๋ ที่พระเอกนางเอกมีหน้าที่แค่อัปเลเวลกับไล่ตบเกรียนพวกตัวร้าย

และเธอก็คือหนึ่งในตัวร้ายนับไม่ถ้วนเหล่านั้น

นางร้ายตัวประกอบสายยั่วที่ทั้งโลเลหลายใจ ชอบทำตัวเด่นดัง และเปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวัน

หลังจากวันสิ้นโลกอุบัติขึ้น ถ้าเธอไม่อยู่ในระหว่างการอ่อยผู้ชาย ก็กำลังเดินทางไปอ่อยผู้ชาย ปัจจัยสี่ทั้งหมดล้วนได้มาจากการทำตัวน่ารักออดอ้อนผู้ชาย แต่เธอก็รับมือกับพวกเขาได้อยู่หมัด รู้จักยั่วให้ความหวังแต่ไม่เคยยอมให้ใครได้แอ้ม ทิ้งให้พวกผู้ชายได้แต่ร้อนรุ่มกลุ้มใจเล่น

แต่นี่คือวันสิ้นโลก และคนส่วนใหญ่ก็ค่อยๆ เลิกหลงกลมารยาของเธอ

ผู้หญิงและความสุขสบายเทียบไม่ได้เลยกับการเอาชีวิตรอด เมื่อฝูงซอมบี้บุกมา บรรดาชายหนุ่มที่เพิ่งพร่ำคำสาบานรักกับเธอก็ไม่สนใจไยดีโฉมงามในอ้อมแขนอีกต่อไป พวกเขาเผ่นหนีหายไปในพริบตา

เมื่อไร้ที่พึ่ง เจ้าของร่างเดิมจึงต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนในโลกที่ล่มสลายนี้ต่อไป

หลังจากได้รับความช่วยเหลือและได้เข้าร่วมกับทีมของนางเอกในเรื่องอย่างเผยเยี่ยนถิง เธอก็อยู่นิ่งได้ไม่ถึงสองวันก็เริ่มแผลงฤทธิ์อีกครั้ง เที่ยวโปรยเสน่ห์ไปทั่วจนทีมวุ่นวายไปหมด

ที่ร้ายที่สุดคือ เธอดันเป็นน้องสาวแท้ๆ ของนางเอก พอเห็นพี่สาวของตัวเองได้ครองคู่กับพระเอกอย่างเซียวเยว่ ผู้ใช้พลังพิเศษสองสายระดับท็อป ความริษยาก็บังเกิด เธอจึงแอบปีนขึ้นเตียงพระเอกเพื่อยั่วยวนเขา พอการยั่วยวนล้มเหลว เธอก็ต้องรับกรรม ถูกซอมบี้กัด และถูกทุกคนทิ้งให้ตายอย่างน่าอนาถในกองซากศพ

เผยซีชิงกวาดสายตามองกองศพซอมบี้ที่กินพื้นที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา สีหน้าของเธอก็พลันพังทลาย

บทแบบนี้เธอเคยเห็นมานักต่อนักแล้ว แต่ไม่เคยต้องมาเล่นเอง

ณ จุดนี้ คือช่วงเวลาที่เธอเข้าร่วมทีมพระนางแล้ว ก่อเรื่องวุ่นวายสารพัด จนถูกซอมบี้กัด และกำลังนอนรอความตาย

อีกไม่นาน เธอก็จะกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกกองทัพซอมบี้นับล้านที่เอาแต่ส่งเสียงหอนโหยหวน

เผยซีชิงยกแขนของตัวเองขึ้นดู

แน่นอน...เธอเห็นรอยกัดสีเขียวจางๆ ของซอมบี้บนแขน

ไวรัสซอมบี้ได้เริ่มลุกลามจากบาดแผลไปทั่วบริเวณแล้ว แขนทั้งข้างของเธอติดเชื้อจนกลายเป็นสีเขียวปนเทา ราวกับแขนเหล็กที่ไร้ความรู้สึก

ทว่ามันกลับทั้งเจ็บทั้งคันจนเธออยากจะเกาผิวหนังให้เน่าเฟะไปข้างหนึ่ง

ตอนนี้ ต่อให้ไม่อยากเชื่อแค่ไหน เธอก็ต้องยอมรับความจริงเรื่องการทะลุมิติเข้ามาในนิยายแล้ว

เธอข่มความเจ็บปวดอย่างสุดกำลัง ฉีกชายผ้ามาพันแขนตัวเองไว้แน่น เพราะกลัวว่าจะเผลอควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วเกาจนมันเน่าเละไปเสียก่อน

เธอลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

เบื้องหน้าคือลานกว้างที่กองสุมไปด้วยซากซอมบี้ ส่วนด้านหลังที่ห่างออกไปราวร้อยเมตรคือเมืองที่ถูกทิ้งร้างและปกคลุมไปด้วยมลพิษและควันดำ

เธอเดินขากะเผลกเข้าไปและพบว่าในเมืองก็เต็มไปด้วยซอมบี้ที่นอนตายเกลื่อนกลาดเช่นกัน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเคยมีการต่อสู้ที่ดุเดือดเพียงใดเกิดขึ้นที่นี่

เธอทนกลิ่นเหม็นเน่าและคุ้ยเขี่ยกองซอมบี้อยู่นาน ในที่สุดก็เจอเสื้อผ้าที่ค่อนข้างสะอาดสองสามชุด ปืนพกหนึ่งกระบอก กริชหนึ่งเล่ม และอาวุธอื่นๆ อีกเล็กน้อย

ดูเหมือนโลกใบนี้จะเพิ่งเผชิญกับวิกฤตซอมบี้ได้ไม่นาน แต่ก็เป็นโลกที่ไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้โลกพัฒนาไปไกลแค่ไหน แต่ดูจากการที่สามารถเก็บปืนได้เกลื่อนกลาด... ก็น่าจะเป็นยุคที่เทคโนโลยีอาวุธก้าวหน้าไปมาก แม้แต่ปืนที่เล็กและเบาขนาดนี้ก็ยังหาได้ทั่วไป

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ซอมบี้พวกนี้จะดูน่าเกลียดน่ากลัวหลังความตาย แต่ก็เห็นได้ชัดว่าตอนยังมีชีวิตพวกเขาต่างก็แต่งตัวปกติและน่าจะเป็นคนธรรมดาที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้

เธอรวบรวมของได้กองหนึ่ง มีแทบทุกอย่าง แต่กลับไม่มีอาหารเลยแม้แต่น้อย แหล่งน้ำรอบๆ ก็ปนเปื้อนไวรัสซอมบี้ไปหมดแล้ว

โชคยังดีที่ตอนตื่นขึ้นมา ข้างตัวเธอยังมีบิสกิตอัดแท่งสองสามชิ้นกับน้ำหนึ่งขวดวางอยู่ ซึ่งเป็นของที่ทีมพระเอกโยนทิ้งไว้ให้เหมือนให้ทานตอนที่ทิ้งเธอไป เธอลองพลิกดูวันผลิต

หมดอายุไปแล้วหนึ่งเดือน

เผยซีชิงเบ้ปาก

ในโลกนี้ เมื่อซอมบี้อุบัติขึ้น มนุษย์ก็ได้ปลุกพลังพิเศษขึ้นมาพร้อมกันหลายแขนง ผู้ที่มีพลังสองสายนั้นหายากที่สุดและแข็งแกร่งที่สุดโดยพื้นฐาน พระเอกอย่างเซียวเยว่ก็คือหนึ่งในนั้น และนางเอกอย่างเผยเยี่ยนถิงก็จะปลุกพลังสองสายได้ในภายหลังเช่นกัน ทั้งสองจะร่วมกันฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างไปได้

ส่วนเธอ...ตัวประกอบที่ใครๆ ก็รังเกียจ ยังไม่ได้ปลุกพลังพิเศษอะไรเลย

แต่ทั้งหมดนั่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

ยังไงเธอก็ถูกกัดแล้ว อีกไม่นานสติสัมปชัญญะของเธอก็จะถูกไวรัสกัดกิน ร่างกายจะเน่าเปื่อยขึ้นรา แขนขาบิดเบี้ยว และต้องคลานสี่ขาอย่างน่าเวทนา

ยิ่งเวลาในยุคสิ้นโลกผ่านไป ทรัพยากรก็ยิ่งขาดแคลน การเอาชีวิตรอดก็ยิ่งยากลำบาก ฉากที่ผู้คนหักหลังฆ่าฟันกันเองเพื่อแย่งชิงอาหารจะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้อาจจะยังไม่ชัดเจนนักเพราะคนส่วนใหญ่ยังอยู่ในช่วงหลบหนีและรวมกลุ่มกัน แต่ความเร็วในการแพร่เชื้อของซอมบี้นั้นเหนือจินตนาการของทุกคน สุดท้ายแล้ว จะมีเพียงผู้แข็งแกร่งหยิบมือเดียวเท่านั้นที่รอดชีวิต

แน่นอนว่าพระเอกนางเอกต้องรอดไปจนถึงตอนจบ

สำหรับคนอื่นๆ นี่คือเกมคัดออกที่ยิ่งใหญ่และโหดร้าย

น่าเสียดายอยู่นิดหน่อยที่โดนกัดก่อนจะได้ปลุกพลังพิเศษ

เผยซีชิงไม่ชอบเล่นเกมวิ่งไล่จับ เธอวิ่งไม่ไหวแล้ว เธอจึงปล่อยจอยเต็มรูปแบบ ในเมื่อไหนๆ ก็จะต้องติดเชื้ออยู่แล้ว สู้ถือโอกาสนี้ออกไปทัวร์ชมโลกก่อนที่เชื้อจะครองร่างเสียดีกว่า

เธอเดินเตร็ดเตร่ไปจนค่ำ ขณะที่กำลังเดินอย่างไร้จุดหมายผ่านกองซอมบี้ ทันใดนั้น ก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากด้านหลัง

รถยนต์เป็นพาหนะที่มนุษย์เท่านั้นที่ใช้ได้

หรือจะเป็นทีมผู้ใช้พลังพิเศษทีมอื่น?

ตอนนี้เธอเอาขาข้างหนึ่งก้าวเข้าไปในฝั่งซอมบี้แล้ว จะให้ถูกพวกผู้ใช้พลังพิเศษจับตัวไปไม่ได้เด็ดขาด

ถ้ากลายเป็นซอมบี้ อย่างน้อยก็ยังได้เดินเที่ยวชมวิว แต่ถ้าถูกจับ ก็มีแต่ตายสถานเดียว

เผยซีชิงรีบหลบเข้าไปในอาคารด้านหลังทันที

เสียงเครื่องยนต์ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เธอซ่อนตัวอยู่หลังหน้าต่างกระจกบานใหญ่บนชั้นสองและมองไปยังต้นเสียง

ทั้งเมืองจมอยู่ในความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัว ลมหนาวพัดกรูเกรียวผ่านถนนที่รกร้าง และฝุ่นควันดินปืนสีดำก็ลอยคละคลุ้งในอากาศ

รถ G-wagon สีดำสนิทคันหนึ่งค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นบนถนน

ประตูรถปิดลงดัง ‘ปัง’ พร้อมกับขาคู่ยาวเหยียดที่ก้าวออกมา กางเกงสูทสีดำรัดรูปเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อต้นขาที่เด่นชัด เขาสูงราว 1.9 เมตร สวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ขับเน้นช่วงไหล่กว้างและโครงร่างที่แข็งแรง กระดุมข้อมือแทบจะรัดกล้ามเนื้อแขนที่นูนเด่นของเขาไว้ไม่ไหวตอนที่ปิดประตู

ใบหน้าของชายผู้นั้นคมคายดุดันอย่างยิ่ง โครงหน้าลึกชัดได้รูปราวกับงานสลัก ดูทั้งเฉียบคมและสูงส่งในคราเดียวกัน เขาสวมแว่นตากรอบทอง รองเท้าหนังพื้นผิวด้านของเขาเหยียบย่ำลงบนกองซากแขนขากระดูก แต่ฝีเท้ากลับมั่นคงไม่สั่นคลอน

ไม่นาน รถอีกคันก็ขับมาจากฝั่งตรงข้ามของถนน

คนที่ลงมาจากรถยื่นกระเป๋าเอกสารให้กับคนขับรถที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา

มันอยู่ค่อนข้างไกล เผยซีชิงซ่อนตัวอยู่หลังหน้าต่าง ได้แต่เพียงโผล่ตาออกมาคู่หนึ่ง

เธอได้ยินเพียงเสียงที่ขาดๆ หายๆ

ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังเจรจาธุรกิจบางอย่างกันอยู่

เป็นคืนเดือนมืดลมแรงที่เหมาะแก่การเจรจาลับที่สุด

ไม่นาน การตกลงก็สิ้นสุดลง ชายคนนั้นจับมือกับอีกฝ่าย หันหลัง และเตรียมจะขึ้นรถจากไป

นอกจากคนของเขาแล้ว ถนนทั้งสายก็ว่างเปล่า มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิว

ขณะที่ชายผู้สวมแว่นตากรอบทองกำลังจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เขาก็จ้องมองไปยังจุดหนึ่ง ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

เผยซีชิงหดคอทันที

ไม่จริงน่า เขามองเห็นจากตรงนี้ได้ยังไง?

หลายวินาทีต่อมา เมื่อได้ยินเสียงรถขับห่างออกไปเรื่อยๆ ในที่สุดเธอก็กล้าโผล่หัวออกมา

บนถนนไม่เหลือใครแล้ว เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกและเตรียมจะออกจากอาคาร ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังเธอ “ซอมบี้?”