บทที่ 1 "ท่านแวมไพร์ กัดเบาๆหน่อย"

หร่วนถังคุกเข่าอยู่กับพื้น ก้มหน้าลงจ้องพื้นไม่หยุด ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาอันคมกริบที่จ้องมองมาอย่างเย็นชาและน่ากลัว ราวกับกำลังพิจารณาว่าเหยื่อตัวนี้คือสิ่งที่เขาต้องการหรือไม่

เขาเผลอกำหมัดแน่นด้วยความประหม่า

แต่แล้วในไม่กี่วินาทีต่อมา มือข้างหนึ่งก็กดลงที่ท้ายทอยของเขาเต็มแรง พร้อมกับลมหายใจที่กำลังรดต้นคอและเขี้ยวที่กดลงที่ลำคอของเขา ก่อนจะกัดลงไป

หร่วนถังสะอื้น ร่างทั้งร่างอ่อนเเอลงดื้อๆ เขาก้มตัวลงโดยไม่รู้ตัว หายใจหอบไม่หยุด

เขาจิกเสื้อผ้าของชายตรงหน้าแน่น ข้อนิ้วซีดขาว ความตื่นเต้นและอ่อนแรงไหลท่วมไปทั่วทั้งร่าง ถูกขังอยู่ในอ้อมแขนของชายคนนั้นจนขยับไม่ได้ ได้แต่ส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด

ราวกับว่าเขาได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

.....น้ำเสียงของเขาฟังดูยั่วยวนชวนฝัน เหมือนกำลังจะจับกระต่ายน้อยที่แสนบริสุทธิ์ลงไปเชือด

ชายหนุ่มกำลังลิ้มรสเหยื่อของเขาอย่างช้าๆด้วยท่าทางที่สง่างาม แฝงความไม่แยแสเล็กน้อย เลือดอุ่นๆไหลออกจากลำคอ ชายหนุ่มถอนหายใจออกด้วยความพอใจ แล้วสงบลงก่อนจะถอนเขี้ยวของตัวเองออกมา

ปลายลิ้นค่อยๆไล้เลี้ยไปตามบาดแผลและบาดแผลที่ถูกกัดก็สมานตัวทันที

ดูเหมือนว่าเหยื่อตัวน้อยนี้จะทำให้เขาพอใจเป็นอย่างมาก เขาก้มลงมองหร่วนถัง ค่อยๆยกมุมปากขึ้น แล้วยื่นมือออกไปสัมผัสกับแก้มของอีกฝ่าย

"เด็กดี" พูดชมออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะและทุ้มนุ่ม

หลังจากที่กินเสร็จ ก็มีคนพาหร่วนถังไป

หลังผ่านไปได้สักพักหนึ่ง หร่วนถังก็ตื่นขึ้นอีกครั้ง ผ้าที่ปิดตาเขาอยู่ก็หายไปและเขามองเห็นโคมไฟระย้าบนเพดานที่เปล่งประกายเจิดจ้าได้อย่างชัดเจน

ห้องเงียบสงบและมีเพียงเขาคนเดียว

"เข้าสู่โลกภารกิจแล้ว กิจกรรมส่งต่อความอบอุ่นเริ่มขึ้น ณ บัดนี้"

เสียงของระบบที่เงียบไปนานในตัวของหร่วนถังได้พูดขึ้นในที่สุด "เป้าหมายภารกิจ: เป่ยนั่ว “

กิจกรรมวอร์มเครื่องในครั้งนี้ มุ่งเป้าไปที่ตัวละครสำคัญในโลกภารกิจที่ตายเร็ว ตายอย่างโดดเดี่ยวหรือมีชีวิตที่เลวร้ายเพราะการตั้งค่าของโลกใบนี้ เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ตกหลุมรักกัน

"นายต้องดูแลเป้าหมายภารกิจให้ดีโดยที่ไม่ทำร้ายเป้าหมาย ในขณะเดียวกันก็ต้องปกป้องความปลอดภัยส่วนตัวของเขาด้วยและมอบความอบอุ่นให้แก่อีกฝ่าย ทุกครั้งที่นายทำภารกิจย่อยสำเร็จ นายจะได้รับคะแนนที่สอดคล้องกัน"

"นอกจากนี้ ถ้านายตายไปพร้อมกับเป้าหมายภารกิจด้วยความรัก คะแนนและแต้มที่นายจะได้รับก็จะยิ่งสูงขึ้นไปอีก"

หร่วนถังเม้มปาก ตาโตๆยังคงมีน้ำคลออยู่เล็กน้อย เขาแตะตรงที่เพิ่งถูกกัดเมื่อครู่ แล้วบ่นเบาๆ "แต่เมื่อกี้เขากัดผมเจ็บมากเลยนะ"

ความรู้สึกตอนที่ถูกกัดเมื่อครู่นี้มันเหมือนตอนที่ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน เขาควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลยและทุกครั้งที่ไม่สบายตัว เขาก็จะร้องให้ออกมา

"เผ่าพันธุ์ของเป้าหมายภารกิจคือแวมไพร์และเขาต้องดื่มเลือด ดังนั้นฉันช่วยนายในฐานะโฮสต์ไม่ได้"

หร่วนถังเริ่มโกรธเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังน้อยใจ

แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาเป็นแค่ภูตสัตว์ระดับต่ำที่เพิ่งกลายร่างเป็นวิญญาณ หลังจากผ่านภัยพิบัติสายฟ้า เขาก็ได้มาอยู่ในมิติระดับสูงและในที่สุดก็หางานดีๆแบบนี้ได้ ถ้าเขาทำมันพัง เขาก็คงไม่มีอะไรจะกินจริงๆ มันเหมือนกับว่าเขาต้องทนทุกข์ทรมานอยู่อีกมาก

"เอาล่ะ ฉันจะส่งเนื้อเรื่องให้"

หร่วนถังตอบรับได้ไม่นาน ก็ตามมาด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ข้อมูลมหาศาลถาโถมเข้าสู่สมองของเขาเหมือนถูกเข็มทิ่มตา ดวงตาของเขาแดงก่ำและเขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ

โลกภารกิจในครั้งนี้คือโลกของแวมไพร์ เมื่อเวลาผ่านไป เผ่าพันธุ์โลหิตก็เริ่มเข้ามาอยู่ในสังคมของมนุษย์ มนุษย์และเผ่าพันธุ์โลหิตลงนามในข้อตกลงเพื่ออยู่ร่วมกันอย่างสันติโดยไม่ทำร้ายซึ่งกันและกัน

และเป่ยนั่วก็คือองค์ชายองค์แรกที่ตื่นขึ้นในเผ่าโลหิต เขาทรงพลังมากพอและน่าเกรงขามแต่เขาไม่เคยริเริ่มที่จะดื่มเลือดมนุษย์และเมื่อความกระหายของเขาลดลง ความแข็งแกร่งของเขาก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ

เพื่อเห็นแก่องค์ชาย เผ่าพันธุ์โลหิตจึงเริ่มมองหาเลือดสดๆที่จะทำให้องค์ชายสนใจ

ตระกูลของหร่วนถังนั้นผูกพันกับเผ่าพันธุ์โลหิตมาโดยตลอด เพื่อเอาใจเผ่าพันธุ์โลหิต พวกเขาจึงวางแผนที่จะคัดเลือกคนในตระกูลเพื่อถวายให้แก่องค์ชาย

สุดท้ายแล้ว ก็เป็นเจ้าของร่างเดิมที่ไปอยู่กับเผ่าพันธุ์โลหิต

ในเนื้อเรื่องเดิม เป่ยนั่วเลือกเจ้าของร่างเดิมและดื่มเลือดของเขาเป็นอาหารทุกวันแต่เลือดของร่างเดิมมีพิษต่อเผ่าพันธุ์โลหิต ไม่นานหลังจากนั้น เป่ยนั่วก็สูญเสียพลังไปอย่างมากและสุดท้ายก็ต้องเข้าสู่ห้วงนิทราและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

ระบบอธิบายให้หร่วนถังฟัง "โฮสต์ นายต้องเปลี่ยนตอนจบนี้เพื่อให้เป่ยนั่วได้สัมผัสกับความอบอุ่นและความรัก"

"ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นและร่างกายของนายก็ยังไม่ถูกพิษ ดังนั้นนายยังมีโอกาสอยู่"

หร่วนถังพยักหน้าอย่างไม่รู้เรื่อง เขาเพิ่งจะสามารถแปลงร่างได้ก่อนจะประสบภัยพิบัติสายฟ้า เขาเป็นภูตสัตว์มานานแล้วและจริงๆแล้วเขาก็ไม่ได้เก่งเรื่องนี้เท่าไหร่

หร่วนถังถามว่า“แล้วฉันจะทำให้เขาอบอุ่นขึ้นได้ยังไงล่ะ?”

ระบบลังเลเล็กน้อย "บางที… นายอาจจะใช้ร่างกายของนายก็ได้นะ?"