บทที่ 26: สังหารอสูรแมวขั้นปราณแท้, บรรลุขั้นหลอมกายาขั้นสมบูรณ์แบบ!
บทที่ 26: สังหารอสูรแมวขั้นปราณแท้, บรรลุขั้นหลอมกายาขั้นสมบูรณ์แบบ!
บทที่ 26: สังหารอสูรแมวขั้นปราณแท้, บรรลุขั้นหลอมกายาขั้นสมบูรณ์แบบ!
โครม—!
สายฟ้าสีม่วงเข้มระเบิดขึ้นท่ามกลางเมฆดำ
ในชั่วพริบตาที่สว่างวาบขึ้น สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ม่านเมฆที่หนาทึบปกคลุมทั่วทั้งอำเภอชิงเหอ
เมฆดำปกคลุมเมืองราวกับจะถล่มทลาย!
ซ่า—
เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วเทกระหน่ำลงมา ในชั่วพริบตาก็บดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนเลือนลาง
เสียงฟ้าร้อง เสียงลม เสียงฝน ทุกเสียงล้วนเข้าหู
ไอสังหาร ไออำมหิต ไอเคียดแค้น ทุกไอล้วนกดดัน!
ในม่านฝนที่บดบังสายตา ดวงตาปีศาจสีเขียวอมเหลืองคู่หนึ่งพลันสว่างวาบขึ้น
“คุณชายปากคอเราะราย พูดจาคมคายจริงๆ”
“เพียงแต่ไม่รู้ว่า ความสามารถของคุณชายทั้งหมดไปอยู่ที่ปากหมดแล้วหรือไม่!”
สิ้นเสียงคำพูด ดวงตาปีศาจคู่นั้นก็พลันเคลื่อนจากไกลมาใกล้ ราวกับเคลื่อนที่ในพริบตา ในชั่วพริบตาก็มาปรากฏอยู่หน้ากู้ชิง
หวาดกลัวรึ?
หาไม่!
ในแววตาของกู้ชิงปรากฏความร้อนแรงขึ้นมาสายหนึ่ง
เฒ่ามารชิงหลีตนนี้สมแล้วที่เป็นปีศาจระดับปราณแท้ขั้นสาม หากสามารถดรอปคุณสมบัติออกมาได้ เขาจะต้องก้าวหน้าไปอีกขั้นอย่างแน่นอน
ดังนั้น มุมปากของคนหนึ่งตนและปีศาจหนึ่งตน ปรากฏรอยยิ้มแห่งความมั่นใจในชัยชนะขึ้นมาพร้อมกัน!
...
สายฝนยิ่งโหมกระหน่ำ!
รองเท้าสีขาวหิมะข้างหนึ่งพลันเหยียบลงไปในแอ่งน้ำ น้ำกระเซ็นสาดส่าย ร่างสีขาวก็ได้ลอยลิ่วไปในสายฝนแล้ว
“คุณหนู! ท่านจะไปไหนอีก—!”
มองดูแผ่นหลังที่ห่างออกไปอย่างรวดเร็ว พ่อบ้านหลินตะโกนเรียกอย่างร้อนรน
แต่เสวี่ยอู๋เหมียนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าตกตะลึงในเมือง ในใจมีเพียงความเร่งรีบ!
มีปีศาจใหญ่เข้าเมือง!
ถึงแม้กู้ชิงจะสังหารอสูรมดตนนั้นได้ แต่ปีศาจใหญ่ตนนี้กลับมีพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่า
ต้องรีบไปให้เร็วกว่านี้!
กัดฟันเงินเบาๆ เสวี่ยอู๋เหมียนเร่งความเร็วขึ้นสู่ขีดสุด
และพ่อบ้านหลินที่มองดูคุณหนูหายไป ก็ได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจอย่างจนใจ:
“อำเภอชิงเหอนี้ยิ่งวุ่นวายขึ้นทุกวัน หวังว่าคนจากตระกูลหลักจะรีบมารับคุณหนูไปเสียที!”
...
ชิ้ง!
ไม่เห็นร่าง แต่ได้ยินเสียงลม
รอยเล็บสีเงินสว่างสี่รอยพลันปรากฏขึ้นหน้ากู้ชิง
เมื่อกรงเล็บปีศาจใกล้เข้ามาเรื่อยๆ บนใบหน้าของเฒ่ามารชิงหลีก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มเย็นชาขึ้นมา
“ก็แค่ดีแต่ปากจริงๆ!”
แต่ในวินาทีต่อมา สีหน้าบนใบหน้าของเฒ่ามารชิงหลีก็พลันแข็งค้าง
กรงเล็บปีศาจสัมผัสถูกร่างนั้น แต่ความรู้สึกฉีกกระชากที่จินตนาการไว้ไม่ได้มาถึง กลับเหมือนกับข่วนไปในอากาศธาตุ
จากนั้น
ร่างนั้นก็พลันแตกสลายหายไป สิ่งที่มาแทนที่คือไอสังหารที่ทำให้นางขนหัวลุก!
ในชั่วพริบตา เมื่อสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม ขนทั่วร่างของนางก็ลุกชันขึ้น
ไม่ต้องคิดมาก
พลังปีศาจที่หนาแน่นถูกกระตุ้นขึ้น ร่างของนางพลันหายไปจากจุดเดิม
และปราณกระบี่ที่พลาดเป้าของกู้ชิง ก็แทงลึกลงไปในดินโคลนอย่างแรง ราวกับมังกรดินพลิกตัว ทิ้งร่องลึกยาวหลายเมตรไว้บนพื้น!
“นี่คือเจ็ดปรากฏการณ์แมววิญญาณสินะ!”
แววตาของกู้ชิงในตอนนี้ยิ่งร้อนแรงขึ้น
หากความเร็วของเขาได้กระบวนท่านี้มาเสริมอีก จะไม่ดุจพยัคฆ์ติดปีกหรอกรึ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ กู้ชิงก็ใช้ดาบควบคุมกระบี่ การโจมตีเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
และเฒ่ามารชิงหลีก็เริ่มมองกู้ชิงตรงหน้าอย่างจริงจังขึ้นมา
“ไม่น่าแปลกใจที่สามารถฆ่าลูกๆ ของข้าได้ ความเร็วของเจ้าไม่ด้อยไปกว่าเผ่าพันธุ์อสูรแมวของข้าเลยแม้แต่น้อย!”
“แต่ว่า...”
น้ำเสียงของเฒ่ามารชิงหลีเปลี่ยนไป ความเย้ายวนบนใบหน้าหายไปสิ้น
ในดวงตาปีศาจสีเขียวอมเหลือคู่หนึ่งปรากฏประกายเฉียบคมขึ้นมา
ฉีก—
เสื้อผ้าทั่วร่างพลันระเบิดออก ร่างกายมนุษย์ขยายตัวอย่างรวดเร็ว
ในพริบตา เฒ่ามารชิงหลีเบื้องหน้าของกู้ชิง จากร่างมนุษย์กลายเป็นแมวดำขนาดเท่าวัวเหลืองตัวหนึ่ง!
“ปีศาจคือดวงจิตแห่งสรรพสิ่ง แต่ละเผ่าพันธุ์ล้วนมีจุดแข็ง และมนุษย์ขี้ขลาดเช่นเจ้า กลับไม่มีจุดแข็งเลยสักอย่าง!”
เฒ่ามารชิงหลีในร่างปีศาจส่งเสียงคำรามต่ำ
เสียงนี้ทะลุผ่านม่านฝน
แต่สิ่งที่ทะลุผ่านม่านฝนได้เร็วกว่าคือปราณกระบี่สีฟ้าน้ำแข็งของกู้ชิง!
วิชาเพลงกระบี่เทียนกังขั้นเชี่ยวชาญถูกกู้ชิงใช้ออกมาจนถึงขีดสุด ปราณกระบี่สายแล้วสายเล่าหนาแน่นยิ่งกว่าม่านฝน ที่ที่มันพาดผ่าน เจตจำนงกระบี่แผ่ซ่านไปทั่ว
“ลูกไม้ตื้นๆ!”
เฒ่ามารชิงหลีส่งเสียงดูถูก พลังปีศาจที่แข็งแกร่งพลั่งพรูออกมาอีกครั้ง
ร่างที่คล่องแคล่วว่องไว ก่อนที่ปราณกระบี่จะมาถึง ก็ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง กลับอยู่ห่างจากกู้ชิงไม่ถึงสามฉื่อ!
ในระยะประชิด การปรากฏตัวที่คาดเดายากดุจภูตผี!
ต่อให้กู้ชิงจะว่องไวเพียงใด ก็ไม่มีทางหลบได้ทันอย่างแน่นอน
“ข้าจะลิ้มรสหัวใจของเจ้า ตับของเจ้า ปอดของเจ้า ทีละคำ ทีละคำ!”
เสียงที่เย็นชาของเฒ่ามารชิงหลี พร้อมกับกรงเล็บที่เคลือบด้วยพลังปีศาจ ฉีกกระชากม่านฝนมาพร้อมกัน
แต่ในชั่วพริบตา ในดวงตาปีศาจสีเขียวของเฒ่ามารชิงหลี กลับสะท้อนประกายแสงสีเงินขึ้นมา
นั่นไม่ใช่ปราณกระบี่—แต่เป็นฟันขาวที่กู้ชิงเผยออกมาตอนที่แสยะยิ้ม!
เขากำลังยิ้มอะไร?
ความคิดนี้แวบผ่านเข้ามาในสมองของเฒ่ามารชิงหลี
จากนั้น นางก็รู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลสายหนึ่งที่พลันตกลงมาจากฟ้า ราวกับภูเขาไท่ซานกดทับลงบนร่างปีศาจของนาง
อุ้งเท้าแมวที่เหยียบอยู่บนพื้นโคลนราวกับตกลงไปในหล่ม พยายามอย่างสุดแรงก็ไม่สามารถยกขึ้นมาได้
และอุ้งเท้าหน้าที่ยกขึ้นกลางอากาศ ก็ราวกับถูกหยุดเวลาไว้
เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับไม่สามารถรุกคืบไปได้แม้แต่ครึ่งส่วน!
“ช่างหนวกหูจริง”
ในตอนนี้ คำพูดที่แผ่วเบาของกู้ชิงก็ลอยเข้าหูนาง
“เป็นแค่ปีศาจแท้ๆ ทุกหนทุกแห่งดูถูกมนุษย์ แต่กลับเลียนแบบมนุษย์ทุกกระเบียดนิ้ว”
“ข้าควรจะแนะนำให้เจ้าไปพบจิตแพทย์จริงๆ แต่ว่าน่าเสียดาย เจ้าไม่มีโอกาสนั้นแล้ว”
ตอนนี้กู้ชิงเก็บรอยยิ้มที่มุมปากลง แววตาเผยประกายเย็นชา
รอบกายของเขาภายใต้การเสริมพลังของ【เขตแดนหนักอึ้ง·ขั้นต้น】 ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงรูปร่างแล้ว
เม็ดฝนที่ตกลงมาด้วยความเร็วคงที่พลันกระแทกลงมาอย่างแรง พื้นดินที่เฉอะแฉะแตกออกอย่างอธิบายไม่ได้
แม้กระทั่งอากาศ รอบๆ ตัวเขาก็ถูกบีบอัดจนกลายเป็นกระแสลมปั่นป่วน
【เขตแดนหนักอึ้ง·ขั้นต้น】สามารถส่งผลกระทบต่อแรงโน้มถ่วงในขอบเขตหนึ่งได้ ตราบใดที่พลังของคู่ต่อสู้ไม่เกินหมื่นชั่ง ก็จะถูกแรงโน้มถ่วงกดทับจนขยับไม่ได้
และอสูรแมวตาเขียวที่เรียกตัวเองว่าเฒ่ามารชิงหลีตนนี้ ถึงแม้จะเป็นขั้นปราณแท้ระดับสาม แต่กลับเป็นนักเรียนที่เก่งเพียงวิชาเดียว
เน้นความเร็วแต่พละกำลังไม่พอ
จุดจบถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
ชิ้ง!
ปราณกระบี่ที่เฉียบคมถูกกระตุ้นขึ้นอีกครั้ง
เฒ่ามารชิงหลีที่สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิตพลันส่งเสียงร้องโหยหวนของสัตว์ป่าออกมา
แต่นั่นก็ไร้ประโยชน์แล้ว
ปราณกระบี่สีฟ้าน้ำแข็งนั้นราวกับลำแสง พาดผ่านจากหลังคอของเฒ่ามารชิงหลีเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
ตุ้บ!
พร้อมกับเม็ดฝนที่โปรยปราย หัวแมวขนาดใหญ่จ้องมองด้วยดวงตาปีศาจสีเขียวอมเหลือง ร่วงหล่นลงสู่พื้นโคลน
เลือดปีศาจสีเขียวมรกตพุ่งกระฉูดออกมา ผสมกับน้ำฝน ก่อตัวเป็นสายธารเล็กๆ ไหลไปยังที่ไกล
【ติ๊ง!】
【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ สังหารครั้งแรก—อสูรแมวตาเขียว ระดับปราณแท้ขั้นสาม!】
【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับรางวัลเป็นค่าพลังบำเพ็ญ】
【พลังบำเพ็ญของโฮสต์ได้บรรลุถึงขั้นหลอมกายาขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว จำเป็นต้องทะลวงสู่ขอบเขตต่อไป ถึงจะสามารถได้รับรางวัลพลังบำเพ็ญต่อไปได้】
พร้อมกับข้อความในหน้าต่างระบบที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว พลังบำเพ็ญที่บริสุทธิ์และมหาศาลก็หลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของกู้ชิง
ในม่านฝน กู้ชิงหลับตาลงสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายอย่างละเอียด
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในแววตาก็มีประกายเฉียบคมแวบผ่านไป
“นี่คือขั้นหลอมกายาขั้นสมบูรณ์แบบสินะ?”
ในใจของกู้ชิงถึงแม้จะยินดี แต่ก็มีความผิดหวังอยู่เล็กน้อย
อสูรแมวตาเขียวตนนี้กลับไม่มีอะไรดรอปเลยแม้แต่น้อย ดูท่าเขาคงต้องฟาร์มอีกหลายๆ ครั้งถึงจะได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พลังบำเพ็ญของเขาได้มาถึงคอขวดแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องหาวิธีทะลวงสู่ขั้นปราณแท้แล้ว
“บางทีเสวี่ยอู๋เหมียนอาจจะรู้อะไรบ้าง?”
ทันใดนั้น ความคิดนี้ก็แวบเข้ามาในสมองของกู้ชิง
ตระกูลเสวี่ยดูแล้วก็รู้ว่ามีเบื้องหลังที่ลึกซึ้ง คิดว่าน่าจะพอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ กู้ชิงก็ยกเท้าขึ้นเกี่ยวหัวของอสูรแมวตาเขียวขึ้นมา แล้วถือไว้ในมือ
“ก็เอาเจ้านี่แหละเป็นของขวัญ เป็นหนี้บุญคุณคนอื่นมากเกินไปไม่ได้!