บทที่ 23 การล้างแค้นของราชันย์แมงป่อง

บทที่ 23 การล้างแค้นของราชันย์แมงป่อง

หวังอู่ไม่ได้ไปที่พุ่มไม้เพื่อชิงเบอร์รี่ เพราะอาหารเพียงพอแล้ว ในตอนนี้ เขาพลางกินตั๊กแตนโจรภูเขาอย่างเอร็ดอร่อย พลางรอให้พรสวรรค์ฟื้นฟูตนเองระดับสี่ฟื้นฟูพลังชีวิต

การเริ่มต้นของวันนี้ค่อนข้างจะราบรื่น ผลเก็บเกี่ยวก็ไม่เลว

อย่างแรกเลยคือได้ไปลูบก้นของราชันย์แมงป่องมาทีหนึ่ง แต่ก็ยังรอดชีวิตมาได้ นี่คือผลเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ความต้านทานเปลวไฟย่อมสามารถเพิ่มขึ้นถึง (5/10) ได้อย่างแน่นอน อย่างที่สองคือเขาได้ฟาร์มช่วงสามนาทีเงินมาอย่างสบายๆ ไม่มากไม่น้อย ได้พลังปราณมาพอดี 19 หน่วย และอย่างที่สามก็คือตั๊กแตนโจรภูเขาพวกนี้ ไม่เพียงแต่กินอร่อย มีคุณค่าทางโภชนาการสูง พลังปราณที่มอบให้ก็ไม่น้อย อย่าลืมว่าพวกมันเพิ่งจะอาบแดดเสร็จมาหมาดๆ

แม้ว่าระหว่างทางจะถูกภูตน้อยบางตัวชิงเอาขาตั๊กแตนอวบๆ ไปบ้าง แต่ซากศพที่เหลืออยู่ก็ให้ผลประโยชน์ไม่เลวเลยทีเดียว

หวังอู่กินจนหมดเกลี้ยง ทั้งหมดมอบค่าความอิ่มให้เขาเกือบ 600 หน่วย

ในจำนวนนี้ มีค่าความอิ่ม 400 หน่วยถูกใช้ไปเพื่อฟื้นฟูตนเอง

จากนั้น เขาก็ยังได้รับพลังปราณมาทั้งหมด 23 หน่วย

เมื่อรวมกับที่เหลืออยู่ก่อนหน้านี้ และพลังปราณที่ได้มาจากการกินตั๊กแตนนักดาบพเนจร ตอนนี้ยอดรวมพลังปราณของเขาคือ 44.5 หน่วย

ร่ำรวยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ครั้งนี้ หวังอู่ครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังคงเลือกที่จะอัปเกรดพลังชีวิตเป็นอันดับแรก

ใช้พลังปราณไป 40 หน่วย อัปเกรดสองครั้ง เพิ่มพลังชีวิตจากเดิม 110 หน่วย เป็น 130 หน่วย

ช่วยไม่ได้ เขากลัวว่าจะถูกฆ่าในทีเดียว

เรื่องที่ไปลูบก้นราชันย์แมงป่องเมื่อเช้านี้ แม้ว่าเขาจะคิดว่าตัวเองจับจังหวะได้แม่นยำมาก ผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่คาดหวัง แต่เมื่อมาคิดดูดีๆ แล้ว ก็ยังคงทำให้เขาหวาดกลัวไม่หาย

ดังนั้นในสถานการณ์ที่คุณสมบัติพื้นฐานและพรสวรรค์สายเลือดได้อัปเกรดไปพอสมควรแล้ว ต่อไปเขาควรจะเน้นไปที่การอัปเกรดพลังชีวิต

แดดเริ่มแผดเผาอีกครั้ง หวังอู่หมอบอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของรอยแยกโขดหิน มองดูพลังชีวิตของตัวเองฟื้นฟูอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเขาได้รับค่าต้านทานไฟแต้มที่ห้ามาอย่างราบรื่น

ราชันย์แมงป่องที่อยู่บนหน้าผายังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ และก็ไม่ได้ลงมาล้างแค้น การเติมพลังปราณเมื่อเช้านี้ ย่อมทำให้ความแข็งแกร่งของมันฟื้นฟูกลับสู่จุดสูงสุดอย่างแน่นอน แม้ว่าตอนนี้มันจะเหลือตัวคนเดียวแล้ว แต่หากไม่มีข้อจำกัดด้านสภาพอากาศ คาดว่าหนูขนขาวห้าตัวนั่นก็คงไม่กล้ามาอวดดี

ประมาณสิบโมงเช้า บนท้องฟ้าข้างนอกก็มีเสียงร้องของนกอินทรีดำยักษ์ตัวนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แทบจะในเวลาเดียวกัน หวังอู่ก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ทำให้เขาสั่นสะท้านและหวาดกลัวอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่สามารถทะลุขีดจำกัดของเขา ทำให้เขาเสียสติได้

อืม เขาไม่เข้าใจ แต่ก็กลัวจนอยากจะตัวสั่นจริงๆ

ขอเพียงแค่เขาสั่น สถานะซ่อนเร้นระดับ 5 ก็จะสิ้นสุดลงโดยอัตโนมัติ ซึ่งก็หมายความว่าเขาจะถูกนกอินทรีดำยักษ์ตัวนี้ค้นพบในทันที

"ฟู่ๆ!"

ลมพายุขนาดมหึมาพัดผ่านหน้าผาไป ดูเหมือนว่านกอินทรีดำยักษ์ตัวนั้นจะบินวนเวียนอยู่ใกล้ๆ หน้าผานี้... ไม่จริงน่า ราชันย์แมงป่องอัคคีก็จะถูกจับไปเป็นของว่างด้วยงั้นรึ?

ในใจของหวังอู่กังวลอย่างยิ่ง

เนิ่นนานผ่านไป ลมพายุก็สลายไป ความกดดันที่น่าสะพรึงกลัวราวกับความกดอากาศที่อยู่ทุกหนทุกแห่งนั้นพลันหายไป ที่แท้เป็นเพราะนกอินทรีดำยักษ์ตัวนั้นจากไปแล้ว

แต่หวังอู่ก็ยังคงไม่กล้าขยับเขยื้อน ถึงขนาดที่เขาอยากจะย้ายที่อยู่แล้วด้วยซ้ำ

หน้าผาแห่งนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นจุดสังเกตสำคัญของหุบเขาแห่งนี้ และยังเป็นสถานที่ที่นกอินทรีดำยักษ์ตัวนั้นจะมาตรวจตราเป็นพิเศษทุกครั้ง ไม่ว่าจุดประสงค์ของมันจะเป็นอะไร การอยู่ที่นี่ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วจะต้องโชคร้ายเจอดีเข้าสักวัน

ยกตัวอย่างเช่น หากเขาบังเอิญกำลังต่อสู้กับภูตน้อยตัวอื่นอยู่สามร้อยกระบวนท่า แล้วนกอินทรีดำยักษ์ก็มาถึงพอดี งั้นก็คงจะมองเห็นเขาได้จากระยะไกลอย่างแน่นอน

พอเขาเห็นนกอินทรีดำยักษ์แล้วค่อยคิดจะซ่อนตัว งั้นก็คงจะสายเกินไปแล้ว

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หวังอู่ก็ได้ยินเสียงดัง "ปัง" ที่นอกทางเข้ารอยแยกหิน ดูเหมือนจะมีเงาสีแดงเพลิงสายหนึ่งวาบผ่านไป... บัดซบ! ราชันย์แมงป่องอัคคี มันยังไม่ถูกนกอินทรีดำยักษ์ตัวนั้นจับไปงั้นรึ!

มันลงมาล้างแค้นแล้ว!

ในชั่วขณะนั้น หวังอู่ถึงกับตกใจจนโง่เขลาไปเลย โชคดีที่เขารีบตั้งสติได้ทันที พยายามควบคุมจิตใจ รักษาสถานะนิ่งเงียบ ตอนนี้เขาอยู่ในสถานะซ่อนเร้นระดับ 5 แม้แต่นกอินทรีดำยักษ์ยังไม่สามารถสัมผัสเขาได้ งั้นราชันย์แมงป่องอัคคีตัวนี้ก็ย่อมต้องไม่พบเขาอย่างแน่นอน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทางเข้ารอยแยกโขดหินนี้มันเล็กขนาดนี้ เจ้าตัวใหญ่ขนาดนั้น... เฮ้ เจ้าเข้ามาไม่ได้หรอก...

หวังอู่เพิ่งจะคิดถึงตรงนี้ วินาทีต่อมาก็เห็นลูกไฟก้อนหนึ่งก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันตรงหน้าของราชันย์แมงป่อง ในชั่วพริบตาก็ใหญ่เท่าหัวคน จากนั้นก็ยิงเข้ามาในรอยแยกโขดหิน

บัดซบ!

เล่นสกปรกนี่หว่า!

ยังมีน้ำใจนักกีฬาอยู่ไหม!

ในชั่วพริบตา ลูกไฟขนาดเท่าหัวคนนี้ก็ระเบิดขึ้นในรอยแยกโขดหิน อาจจะเป็นโชคดีเพียงอย่างเดียวคือลูกไฟนี้ไม่ได้พุ่งเข้าใส่หวังอู่โดยตรง แต่กลับพุ่งเข้าใส่โขดหินที่ยื่นออกมาซึ่งอยู่ห่างจากเขาราวแปดสิบเซนติเมตร เท่ากับว่าช่วยป้องกันการโจมตีถึงฆาตนี้ให้แก่เขา

"บึ้ม!"

ในชั่วพริบตาเดียว หวังอู่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว และก็ไม่สามารถรักษาสถานะซ่อนเร้นระดับ 5 ได้อีกต่อไป โขดหินที่ยื่นออกมาหนาขนาดนั้น ถูกระเบิดจนแหลกเป็นผุยผง เศษหินที่แตกกระจายราวกับตะปูในกับระเบิด ทิ่มแทงเขาทันทีจนเกิดรูเลือดนับไม่ถ้วน

แรงระเบิดนั้นยิ่งทำให้เขากลิ้งไปหลายตลบ แล้วกระแทกเข้ากับผนังหินอย่างแรง

เปลวไฟที่ลุกโชน อุณหภูมิสูงที่น่าสะพรึงกลัวปิดล้อมรอยแยกโขดหินทั้งหมดในทันที เปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นโลงศพเพลิง แถมยังเป็นแบบปิดสนิทอีกด้วย

ราชันย์แมงป่องนั่นมันโหดเหี้ยมจริงๆ!

โชคดีที่ ในตอนนี้หวังอู่ไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อเช้าแล้ว

เขาถึงกับทนรับมันไว้ได้

ยังไม่ตาย

ถึงขนาดที่ ยังดีกว่าที่เขาจินตนาการไว้เล็กน้อย

"คุณได้รับการล้างแค้นจากราชันย์แมงป่องอัคคี!"

"คุณได้รับความเสียหายจากแรงกระแทกของลูกไฟ คุณได้รับความเสียหาย 60 หน่วย เนื่องจากพลังป้องกันของคุณอยู่ที่ 9 แต้ม จึงหักล้างความเสียหายไป 27 หน่วย สุดท้ายคุณได้รับความเสียหาย 33 หน่วย"

"คุณได้รับความเสียหายจากแรงกระแทกของเศษหิน คุณได้รับความเสียหาย 40 หน่วย เนื่องจากพลังป้องกันของคุณอยู่ที่ 9 แต้ม จึงหักล้างความเสียหายไป 27 หน่วย สุดท้ายคุณได้รับความเสียหาย 13 หน่วย"

"ในพื้นที่ปิด คุณได้รับความเสียหายจากการเผาไหม้อย่างต่อเนื่องของเปลวไฟ 50 หน่วย เนื่องจากคุณมีความต้านทานเปลวไฟ 5 แต้ม จึงหักล้างความเสียหายจากการเผาไหม้ไป 15 หน่วย สุดท้ายคุณได้รับความเสียหายจากการเผาไหม้อย่างต่อเนื่อง 35 หน่วย"

...

นี่คือการโจมตีถึงฆาตในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดของราชันย์แมงป่อง แต่ก็สร้างความเสียหายให้หวังอู่เพียง 81 หน่วยเท่านั้น

แน่นอนว่า ในนี้มีสาเหตุส่วนใหญ่มาจากการที่เขาหลังจากกระโดดโลดเต้นสองที ก็กัดฟันฝืนทน ไม่ไปดับไฟบนร่างกาย ปล่อยให้มันเผาไหม้ต่อไป รีบเข้าสู่สถานะซ่อนเร้นระดับ 5

เพราะเขากลัวจริงๆ ว่าราชันย์แมงป่องนั่นจะกังวลว่าเขาไม่ตาย แล้วจะยิงมาใส่อีกสักลูก...

ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า ความระมัดระวังของเขามีประโยชน์อย่างยิ่ง ราชันย์แมงป่องนั่นถึงกับรออยู่ที่ทางเข้ารอยแยกโขดหินอย่างใจเย็นถึงครึ่งชั่วโมงกว่า ถึงขนาดที่ยังส่งแมงป่องตัวเล็กๆ สองตัวเข้าไปตรวจสอบดูรอบหนึ่ง ถึงได้จากไปอย่างพึงพอใจ

ไม่นานนัก ที่เขาเตี้ยๆ ที่หนูขนขาวห้าตัวนั่นอาศัยอยู่ ก็มีเสียงระเบิดของลูกไฟดังสนั่นขึ้นมา ราชันย์แมงป่องที่มีพลังปราณเพียงพอสนับสนุนนั้น ช่างดุร้ายจริงๆ ถึงกับยิงลูกไฟใหญ่ออกมารวดเดียวเก้าลูก

ส่วนหวังอู่ทางฝั่งนี้หลังจากได้ยินความเคลื่อนไหวเช่นนี้ ก็ยิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อนเข้าไปใหญ่

การหนีไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ราชันย์แมงป่องกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น หวังอู่ก็ไม่รู้ว่าทำไมนกอินทรีดำยักษ์ตัวนั้นไม่เพียงแต่ไม่จับราชันย์แมงป่องไปเป็นของว่าง กลับยังทำให้ราชันย์แมงป่องมีความกล้าที่จะล้างแค้นอีกด้วย

สรุปก็คือ ที่นี่อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว คืนนี้ยังไงก็ต้องฉวยโอกาสตอนฟ้ามืด หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในหุบเขากลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ภูตน้อยทั้งหมดต่างก็เงียบกริบราวกับจิ้งหรีดในฤดูหนาว

จนกระทั่งยามพลบค่ำ ถึงจะได้มีความมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

ในตอนนี้หวังอู่ก็เพิ่งจะฟื้นฟูพลังชีวิตที่เสียไปทั้งหมดกลับคืนมาดังเดิมได้สำเร็จ ราคาที่ต้องจ่ายคือค่าความอิ่ม 300 หน่วยหมดเกลี้ยง ผลเก็บเกี่ยวเพียงอย่างเดียวคือความต้านทานเปลวไฟเพิ่มขึ้นถึง (6/10) แต่แค่นี้ก็ไม่สามารถให้ความรู้สึกปลอดภัยแก่เขาได้แม้แต่น้อย

เพราะเขารู้ดีว่า วันนี้โชคดีแค่ไหน

หนึ่งคือ ราชันย์แมงป่องนั่นไม่รู้ไส้รู้พุงของหวังอู่ คิดว่าลูกไฟเต็มกำลังลูกเดียวก็น่าจะเพียงพอที่จะกำจัดเขาได้

สองคือ ศัตรูหลักของราชันย์แมงป่องยังคงอยู่ที่หนูขนขาวฝั่งนั้น เสียดายที่จะมาสิ้นเปลืองลูกไฟเพิ่มอีกสักลูกที่นี่

และสามคือ ลูกไฟบังเอิญพุ่งเข้าใส่โขดหินที่ยื่นออกมานั่นพอดี เท่ากับว่าช่วยสร้างเกราะป้องกันให้หวังอู่

มิเช่นนั้นแล้ว เขาต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

แค่ลูกไฟขนาดเท่าหัวคนนั่น ในภูมิประเทศไหนก็ตาม ขอเพียงแค่ถูกโจมตีเข้าเต็มๆ แค่ความเสียหายคริติคอลของมันเอง ก็น่าจะอยู่ที่ประมาณ 200 หน่วยเป็นอย่างต่ำ

นี่มันเป็นสิ่งที่หวังอู่จะทนรับได้งั้นรึ?

ไปดีกว่า ไปดีกว่า!

(จบตอน)