ตอนที่ 167 จัดการโรงฝึกยุทธ์ก่อน

ตอนที่ 167 จัดการโรงฝึกยุทธ์ก่อน

เรื่องทั้งหมดนี้ อู๋หย่งหงยังไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้เขากำลังอารมณ์ดีเต็มที่ กำลังจะเดินกลับโรงฝึกยุทธ์ก็พลันเห็นไม่ไกลจากประตู มีคนหนึ่งร่างกายมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ส่งกลิ่นเหม็นโชย นอนเกาะขอบกำแพงอย่างหมดสภาพ ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง...

คนนั้นก็คือ หลู่ต้าซง

เมื่อมองเห็นระดับพลังอันน่ากลัวยิ่งกว่าตอนก่อนหน้าในตัวทุกคน ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความอิจฉา

โดยเฉพาะเมื่อเห็นบรรพชนชิงซานก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าช่างลึกล้ำยิ่งนัก ใจถึงกับปั่นป่วนไปหมด

พวกเขาแม้ไม่เคยพูดคุยกันมากนัก แต่ในฐานะคนที่ลำบากทำงานอยู่ใต้การดูแลของอี้เฟิงเหมือนกัน ใครจะไม่รู้สึกเห็นใจ?

เพียงแต่ไม่มีใครรู้ว่า หลู่ต้าซงไปทำอะไรให้ท่านอาจารย์ไม่พอใจเข้า...

อู๋หย่งหงถอนหายใจ ยกมือขึ้นตบบ่าหลู่ต้าซงเบา ๆ แล้วเดินเข้าประตูไป

“เจ้า...สักวันต้องมีหวังแน่นอน!”

ฉู่กวงสือเดินผ่านก็บอกให้กำลังใจ

“ใช่ พยายามเข้า!”

ซุนจูเกอช่วยเสริมอีกแรง

ลู่ชิงซานที่เดินตามหลังมา ส่ายหัวพลางพูดอย่างลึกซึ้งว่า “ข้าเตือนแล้วว่าอย่ามา เจ้าดื้อเองนะ ยังไม่ใช่เวลา นายท่านยังไม่เรียกก็กลับไปหาส้วมของเจ้าเถอะ”

มองดูพวกเขาแต่ละคนที่เปี่ยมด้วยออร่ามั่นใจ หลู่ต้าซงถึงกับรู้สึกจมูกแสบขึ้นมา

ในวันฝนตกดี ๆ แบบนี้ ดันรู้สึกเหมือนมีฝุ่นเข้าตาเสียอย่างนั้น...

พวกเขาใช้เวลาทะลวงพลังไปหนึ่งชั่วยาม กลับมาถึงโรงฝึกพอดี ตอนนั้นเนื้ออินทรีย์กับขาหมาป่าย่างก็ทำเสร็จพอดี

ฝนก็หยุดตกพอดีด้วย

อี้เฟิงเลยสั่งให้พวกเขาช่วยกันตั้งโต๊ะในลานด้านหลัง

ในหม้อ ซุปอินทรีย์เดือดปุด ๆ พริก หัวไชเท้าและเครื่องปรุงต่าง ๆ ลอยขึ้นมาพร้อมกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว

ส่วนกับแกล้มหม้อไฟ อี้เฟิงจัดเพิ่มถั่วลิสงคั่วสองจานและขาหมาป่าย่างอีกขา

มองดูโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร พวกอู๋หย่งหงก็ตาเป็นประกาย ลูบมืออย่างคันไม้คันมือ แต่ก็ไม่กล้าแตะก่อนถ้าอี้เฟิงยังไม่ออกปาก

เห็นพวกเขานั่งตัวเกร็งกันเป็นแถว อี้เฟิงก็ยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า

“คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องทำตัวเกร็ง ถ้ายังทำตัวแบบนี้ ครั้งหน้าข้าจะไม่ชวนแล้วนะ!”

ได้ยินอย่างนั้น พวกอู๋หย่งหงถึงกับตัวสั่นกันทั้งแถบ

รีบพยักหน้าแรง ๆ เหมือนลูกเจี๊ยบจิกข้าวสาร

ในใจก็ยิ่งนับถืออี้เฟิงมากยิ่งขึ้น คนระดับนี้แทนที่จะวางอำนาจกลับเป็นกันเองเสียอีก

ภาวะจิตใจแบบกลับคืนสู่ธรรมชาติเช่นนี้ หากพวกเขามีได้สักเสี้ยวหนึ่งก็คงมีหวังทะลวงขีดจำกัดไปได้ไกลกว่านี้มาก

“มา ๆ ๆ! เหล้าดีจากข้า!”

ตอนที่ทะลวงพลังไปก่อนหน้านี้ บรรพชนชิงซานก็ไปกวาดเอาเหล้าชั้นดีจากสำนักชิงซานมาเต็มลัง ตอนนี้ก็วางขวดเรียงไว้บนโต๊ะ

“ไม่เลวเลย!”

อี้เฟิงยิ้มชมเชย แต่แล้วก็หันไปมองพวกผู้เฒ่าทั้งหลายพร้อมรอยยิ้มแฝงความนัย “แต่ถึงจะดื่มเหล้า ก็อย่าคิดเล่นตุกติกเชียวล่ะ!”

“ไม่กล้าขอรับ ไม่กล้า!”

ทุกคนรีบพยักหน้า

จริง ๆ แล้วไม่ต้องให้เตือน พวกเขาก็ไม่กล้าใช้พลังบังคับสุราอะไรอยู่แล้ว

ต่อให้ไม่กลัวท่านอาจารย์ไม่พอใจ แต่ลองคิดดูสิ ใช้พลังช่วยดื่มแล้วจะไปสู้คนระดับอี้เฟิงได้ยังไง?

ในขณะที่บรรยากาศภายในโรงฝึกยุทธ์อบอุ่นคึกคักนั้นเอง ยอดฝีมือสายตะวันแดงกว่ายี่สิบตนก็บินมาถึงเหนือฟ้า

พลังปราณนั้นรุนแรงราวพายุทะลวงฟ้า

“ตายล่ะ! ดูนั่นสิ!”

“ยอดฝีมือเพียบเลย!”

“เฮ้ย พวกนั้นบินได้! อย่างน้อยต้องระดับจิตยุทธ์ขึ้นไปแน่นอน!”

ชาวบ้านกับผู้ฝึกยุทธ์ทั้งหลายต่างตกใจ ส่งเสียงอุทานลั่น

แต่คนพวกนั้นกลับไม่แม้แต่จะมองคนด้านล่าง พวกเขาพุ่งตรงไปยังโรงฝึกยุทธ์ทันที

“ท่านอ๋าวปี้ฟาง จากที่อ๋าวชิ่งเฉิงลงรอยพลังไว้ก่อนหน้า ตอนนี้อ๋าวชิ่งไม่น่าจะอยู่ในโรงฝึกยุทธ์” หนึ่งในผู้ติดตามรายงานขึ้น

“แค่เจ้าอ๋าวชิ่งคนเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่” อ๋าวปี้ฟางกล่าวเสียงเย็น “ที่มันรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะโรงฝึกยุทธ์แห่งนี้ เพราะงั้น...จัดการที่นี่ก่อน แล้วค่อยจัดการเจ้านั่นทีหลังก็ไม่สาย”

“รับทราบ!”

ทุกคนพยักหน้าด้วยท่าทีจริงจัง

ไม่นาน โรงฝึกยุทธ์เล็ก ๆ ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

และจากบนฟ้า พวกเขาเห็นว่าภายในมีผู้คนกำลังดื่มกิน ไม่มีท่าทีรับรู้ถึงการมาถึงของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้น

พวกอู๋หย่งหงก็รู้ตัวตั้งแต่แรกแล้ว

แต่เมื่อเห็นอี้เฟิงยังยิ้มร่ากินดื่มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาก็ปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติและค่อย ๆ ถอนการควบแน่นพลังลงอย่างเงียบ ๆ

ก็ในเมื่อท่านอาจารย์อยู่ที่นี่ พวกตัวจ้อยทั้งหลายจะมาทำอะไรได้ล่ะ?

สองจ้าวอสูรก่อนหน้านี้ยังเป็นบทเรียนสด ๆ อยู่เลย

“ท่านอาจารย์ ข้าขอดื่มให้ท่านสักจอก!”

คิดได้เช่นนั้น พวกเขาก็ยกจอกเหล้าขึ้นดื่มเพื่อสานต่อบรรยากาศให้ไหลลื่นต่อไป

“พวกมันไม่ทันรู้ตัวเลยงั้นรึ?”

สายตาของอ๋าวปี้ฟางไหววูบ

แต่เมื่อคิดถึงบทเรียนของซิวหลัวกับฟู่เต้า เขาก็ไม่กล้าชะล่าใจ

จึงส่งเสียงผ่านพลังจิตไปยังทุกคนว่า

“ใช้ค่ายกลหมาป่าสวรรค์แยกตำแหน่งเตรียมพร้อม รอคำสั่งข้าแล้วโจมตีพร้อมกันทันที ต้องสังหารพวกมันให้ได้!”

“รับทราบ!”

สิ้นเสียง ทุกคนในสายตะวันแดงกระจายตัวออกทันที

พลังปีศาจแผ่ซ่านเต็มฟ้า บางคนร่ายค่ายกล บางคนร่ายอาคมหลากรูปแบบ บ้างก็กำลังสะสมพลังโจมตีพิเศษจากพรสวรรค์ของตน

ไม่นาน การโจมตีหลากหลายก็เริ่มรวมพลังปรากฏขึ้น