ตอนที่ 123 แบบนี้มันคุ้มค่าจริงหรือ?

ตอนที่ 123 แบบนี้มันคุ้มค่าจริงหรือ?

หรือว่าเขามองออกว่าข้าพกสมบัติตกทอดของตระกูลหลี่ไว้กับตัว แหวนมิติ?

หลี่เจียซินพลันนึกถึงคำพูดแน่วแน่ของอี้เฟิงขึ้นมาอีกครั้ง

“เจ้าจะต้องมีทางแน่...”

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็แทบจะยืนยันได้แล้ว

นางจึงอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองอี้เฟิง

อี้เฟิงกำลังยิ้มบาง ๆ มองนางอยู่

แน่นอนท่าทางแบบนี้ ไม่ต้องพูดก็รู้เรื่อง

ดูท่าเขาคนนี้จะน่ากลัวยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก เขาไม่เพียงแต่มองออกถึงฐานะของนาง แต่ยังรู้ด้วยว่านางมีแหวนมิติติดตัว

ความสามารถระดับนี้ เกรงว่าจะไม่ใช่แค่ระดับจ้าวยุทธอีกต่อไป แต่อาจถึงขั้นนักบุญยุทธเลยก็ได้

หลี่เจียซินกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกลังเลขึ้นมาในใจ

แหวนมิติของตระกูลหลี่ หาใช่ของธรรมดาทั่วไปไม่ สมบัติมิติโดยทั่วไปสามารถเก็บได้แค่ของไม่มีชีวิต แต่แหวนมิติกลับสามารถเก็บได้แม้กระทั่งสิ่งมีชีวิต

และสิ่งสำคัญอีกประการ คือขนาดพื้นที่ภายในที่มากกว่าถุงเก็บของทั่วไปถึงหมื่นเท่า นับว่าเป็นโลกใบย่อม ๆ เลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น แหวนมิติยังเป็นของวิเศษที่ปกป้องผู้ครอบครอง หากเจ้าของตกอยู่ในอันตราย มันจะโจมตีป้องกันโดยอัตโนมัติ

แต่ถึงอย่างไร ชายตรงหน้าก็ได้มอบวาสนาให้กับนางไม่น้อย

วาสนาที่ส่งผลต่อขอบเขตพลังและจิตใจโดยตรงเช่นนี้ มิอาจเทียบได้กับสมบัติภายนอกใด ๆ

“พวกเจ้าคงไม่มีวิธีจริง ๆ สินะ?” อี้เฟิงเบ้ปาก สีหน้าผิดหวังเล็กน้อย โดยปกติผู้ฝึกยุทธ์น่าจะทำเรื่องแค่นี้ได้สบาย แต่ถ้าทำไม่ได้จริง ๆ เขาก็ทำได้แค่พูดว่า “งั้นช่างเถอะ!”

ทว่าคำพูดของอี้เฟิง ฟังดูแล้วคล้ายแฝงด้วยความเย้ยหยันในหูของหลี่เจียซิน

ราวกับว่าเขากำลังจะบอกนางว่า “ข้ามอบวาสนาให้เจ้าแล้ว แต่เจ้ากลับไม่เต็มใจจะเสียแม้กระทั่งของภายนอกเล็กน้อย เดิมทีอยากผูกวาสนาดี ๆ สักครั้ง แต่ถ้าเช่นนั้น ก็ช่างเถอะ!”

ช่างเจ็บแสบเหลือเกิน

หลี่เจียซินผู้ยังลังเล ไม่อาจตัดสินใจได้ มองแผ่นหลังของอี้เฟิงที่เริ่มหันเดินจากไป จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนบางอย่างในใจหายไปราวกับพลาดโอกาสบางสิ่งอย่างอย่างน่าเสียดาย ใจของนางจึงรู้สึกว่างเปล่า

“เดี๋ยวก่อน คุณชาย!”

นางจึงรีบตะโกนเรียก

“หืม?”

อี้เฟิงหันกลับมา

หลี่เจียซินกัดริมฝีปากแดง ถอดแหวนมิติออกจากนิ้ว แล้วยื่นส่งไปเบื้องหน้าเบา ๆ “นี่คือแหวนมิติที่ท่านต้องการเจ้าค่ะ”

“โอ้?”

เมื่ออี้เฟิงได้ยิน แววตาก็เผยแววยินดีเล็กน้อย หากเขาเดาไม่ผิด นี่คงจะเป็นของวิเศษที่นักฝึกยุทธ์ในนิยายหรือโทรทัศน์ในชาติก่อนของเขาใช้กันนั่นแหละ

“ขอท่านโปรดรับไว้ด้วยเจ้าค่ะ”

เมื่อหลี่เจียซินตัดสินใจแล้ว ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ยื่นสองมือส่งแหวนมิติให้ด้วยความเคารพ

“ดี เช่นนั้นข้าขอรับไว้ละกัน”

อี้เฟิงรับไว้ด้วยรอยยิ้มอย่างยินดี สมบัตินี้มีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับเขา ซากสัตว์อสูรเหล่านี้ก็สามารถเก็บลงเขาได้อย่างสะดวก เขาเองก็ไม่ได้คิดมากเรื่องมารยาทเพราะในสายตาเขา สิ่งนี้น่าจะเป็นของที่ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนต้องมี ไม่ใช่สิ่งล้ำค่าอะไรนัก

“คุณชาย ข้าจะสอนวิธีใช้งานให้ท่านนะเจ้าคะ” หลี่เจียซินกล่าว

แต่ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ อี้เฟิงก็โบกมือกล่าวว่า “ข้ารู้แล้ว”

“ท่าน...รู้?”

หลี่เจียซินแสดงสีหน้าประหลาดใจทันที

“ก็แค่หยดเลือดเพื่อผูกมัดเป็นเจ้าของไม่ใช่หรือ?”

อี้เฟิงหัวเราะเบา ๆ วิธีแบบนี้เขาเคยเห็นในนิยายมาก็มากแล้ว

แต่คำพูดธรรมดาเช่นนี้ของอี้เฟิง กลับทำให้คลื่นใหญ่พัดกระหน่ำในใจของหลี่เจียซิน

เพราะบนทวีปเซียนเจียงนั้น สมบัติมิติโดยทั่วไปไม่มีพิธีการหยดเลือดเพื่อเป็นเจ้าของ แต่ใช้วิธีลงตราลมหายใจของตนต่างหาก ทว่าชายคนนี้กลับพูดออกมาได้ตรงเป๊ะ?

“เฮ้อ!”

ที่แท้เขาไม่เพียงแค่รู้ว่านางมีแหวนมิติอยู่กับตัว แม้แต่การใช้งานก็รู้กระจ่าง

นางคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่ตัดสินใจแบบนี้

จากนั้น อี้เฟิงก็หยดเลือดผูกมัดแหวนต่อหน้านางและในไม่ช้า เขาก็เข้าใจวิธีใช้งานของแหวนมิติอย่างแจ่มแจ้ง

แต่นั่นกลับทำให้สวี่โม่จู๋รู้สึกเหลือเชื่อ จ้องมองหลี่เจียซินด้วยสายตาตกตะลึง

“แหวนมิตินี่ เป็นสมบัติล้ำค่าของตระกูลหลี่ของเจ้าหมิใช่รึ แล้วเจ้ากลับมอบมันออกไปง่าย ๆ อย่างนั้น?”

เขาเอ่ยถามด้วยความไม่อยากเชื่อ

สีหน้าของหลี่เจียซินเองก็มีความซับซ้อนอยู่บ้าง แต่นางก็ยังกล่าวว่า “บางอย่าง เมื่อเข้ามาถึงตรงหน้าแล้ว ก็ต้องกล้าคว้าไว้ หวังว่า ครั้งนี้ข้าจะไม่ตัดสินใจผิดนะ...”

“เฮ้อ!”

สวี่โม่จู๋ถอนหายใจ พลางกล่าวว่า “ถึงชายผู้นี้จะมีพลังแข็งแกร่งและมอบวาสนาให้พวกเราอย่างมากก็จริง แต่ข้าว่า เจ้าหยิบแหวนมิติมามอบให้เช่นนี้ มันช่างหุนหันเกินไป...อาจไม่คุ้มค่าก็ได้!”

เปลือกตาของหลี่เจียซินสั่นไหวเล็กน้อย

ชัดเจนว่า แม้นางจะดูเด็ดเดี่ยว แต่ในใจก็ยังกังวลไม่น้อย

นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าซับซ้อน

แต่ในขณะนั้นเอง บางสิ่งบางอย่างก็สะท้อนเข้าสู่สายตาของนางโดยบังเอิญ ทำให้ดวงตาคู่งามของหลี่เจียซินเบิกกว้างโดยไม่รู้ตัว...