ตอนที่ 112 สิ่งที่พวกมนุษย์ธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้
ตอนที่ 112 สิ่งที่พวกมนุษย์ธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้
ตอนที่ 112 สิ่งที่พวกมนุษย์ธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้
แต่ในขณะที่หญิงสาวยังอยู่ในอาการตกตะลึง จู่ๆ ก็รู้สึกถึงอันตรายรุนแรงแผ่เข้ามา
จากนั้นก็สัมผัสได้ว่ามีความเคลื่อนไหวจากหลายทิศทางตรงหน้า
เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกตามล่าไล่มาแล้ว
นางขมวดคิ้วทันที ดวงตาคู่งามมองไปยังหน้าผาด้านหลัง ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากด้วยความไม่ยินยอม แล้วกระโดดพุ่งลงไป
“ที่ซวยๆนี่ ในที่สุดก็ออกมาได้ซะที”
อี้เฟิงหิ้วเต่าตัวโตไว้ในมือ เดินอย่างขี้เกียจไปตามทาง
ทั้งที่ในหุบเขาอากาศไม่ร้อน แต่เพราะเดินทางมาไกลทำให้เหงื่อโชกตัวไปหมดแล้ว
“หืม? มีแอ่งน้ำอยู่นี่แฮะ”
อี้เฟิงเบิกตาเล็กน้อย รีบเดินเข้าไปลองสัมผัสน้ำดู พอรู้ว่าไม่เย็นจัดก็ถอดเสื้อผ้าทันที แล้วกระโดดลงน้ำเปลือยเปล่า
“โอ้ย สบายชะมัด!”
อี้เฟิงล้างเนื้อล้างตัวจนสะอาด ฝ่าเท้าย่ำผิวน้ำ โผล่ครึ่งตัวเหนือผิวน้ำซึ่งสูงถึงเอว แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านพงไม้ลงมา เขาจึงเผยรอยยิ้มผ่อนคลายออกมา
“ตู้ม!”
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งพุ่งตกลงมาจากฟ้า เกิดน้ำกระเซ็นสูงหลายจั้ง
ละอองน้ำสาดใส่หน้าอี้เฟิงจนมองไม่เห็นสิ่งใด พอน้ำเริ่มนิ่ง เขาก็มองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย
“อะไรของมันเนี่ย?”
อี้เฟิงยังคงยืนเหยียบผิวน้ำ มองหาสิ่งผิดปกติ แต่แม้น้ำจะสงบก็ยังไม่พบสิ่งใด
“สงสัยจะเป็นก้อนหินตกลงมามั้ง?”
เขาคิดแบบนั้น
แต่ชั่วพริบตาถัดมา ก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างลอยเข้ามาใต้ขาเขา
“อย่าบอกนะว่า...งู?”
อี้เฟิงหน้าถอดสีทันที
ร่างเขาสะดุ้งเฮือก คิดว่าสิ่งนั้นกำลังพุ่งเข้าโจมตีตรงเป้า ทันใดนั้นเอง ที่บริเวณหน้าท้องตรงเอวกลับมีศีรษะโผล่ขึ้นมา
ใบหน้านั้นโผล่พ้นผิวน้ำพอดี ดวงตากลมโตคู่หนึ่งจ้องมองเขาอยู่
ดูเหมือน...
จะเป็นผู้หญิง?
อี้เฟิงก้มลงมองใบหน้าใกล้ชิดนั้นทันที ถึงกับอึ้งไป
ชั่วขณะนั้น ทั้งคู่จ้องหน้ากันนิ่งงัน
“สัตว์นรก!”
ทันใดนั้น มือเรียวขาวโผล่จากผิวน้ำฟาดเข้าหน้าอี้เฟิงฉาดหนึ่ง
“บัดซบ!”
อี้เฟิงที่โดนตบจนงง รีบสวนกลับไปฉาดหนึ่งทันทีพร้อมด่ากลับว่า “บ้าเอ๊ย...ทำข้าตกใจยังไม่พอ ยังจะมาตบหน้าอีก?”
ฝ่ามือนั้นทำหญิงสาวถึงกับมึนงงเช่นกัน
ใบหน้าที่เย็นชาเคร่งขรึมของนางพลันปกคลุมด้วยจิตสังหาร กระบี่ยาวปรากฏขึ้นในมือทันที แล้วร่างเปียกชุ่มพุ่งทะลุน้ำขึ้นมาแทงใส่อี้เฟิง
แต่ในขณะที่ลอยขึ้น นางกลับพบว่าพลังในกายไม่พอ ชะงักกะทันหันแล้วร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง ทิ้งร่างตกใส่หัวอี้เฟิงเต็มๆ
“บ้าเอ๊ย!”
เสียงร้องของอี้เฟิงดังลั่น ก่อนที่ทั้งสองจะร่วงจ๋อมลงไปในน้ำพร้อมกัน
สายลมอ่อนพัดผ่าน ใบไม้ในป่าเต้นระบำ
ขณะนั้นเองเป็นช่วงเย็น แสงตะวันส่องลอดเปล่งแสงสีแดงระเรื่อ ทำให้ท้องฟ้ายิ่งดูงดงาม
หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น ร่างที่เย็นเฉียบกลับอบอุ่นขึ้นเพราะแสงไฟ
จากนั้น ชายหนุ่มในชุดเขียว มือซ้ายถือเต่า หลังสะพายกระบุง เดินเข้ามาใกล้
หญิงสาวขมวดคิ้ว ใบหน้าเผยความประหลาดใจ
“เป็นเจ้า?”
นางจึงจำได้ว่า ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือมนุษย์ธรรมดาที่พบในหุบเขานั้นเอง
“ใช่ ข้านี่แหละ” อี้เฟิงแขวนเต่าขึ้นบนกิ่งไม้ วางกระบุงลงก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “รู้ไหมว่าเมื่อกี้เจ้าทำข้าตกใจแทบตาย!”
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าหญิงสาวกลับแข็งกร้าว
ไม่นึกเลยว่าตนยังไม่ทันลงมือ ชายผู้นี้จะเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน
แต่ถึงกระนั้น นางก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล แม้เริ่มแรกจะโกรธอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปก็เข้าใจว่าไม่ใช่ความผิดของอี้เฟิง ทว่าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในแอ่งน้ำ ใบหน้าของนางก็ยังอดหม่นหมองไม่ได้
ฉากนั้น ช่างน่าอับอายเกินบรรยาย
โดยเฉพาะที่ชายผู้นี้กลับตบหน้านางด้วยช่าง...
แต่มองดูเสื้อที่คลุมอยู่บนร่างกับท่าทีที่ไม่ได้แสดงความคิดอันไม่เหมาะสมออกมา สุดท้ายนางก็ข่มความโกรธเอาไว้
“เอ้าปลาย่าง เติมพลังซะหน่อย”
อี้เฟิงยื่นปลาย่างในมือให้นาง
หญิงสาวขมวดคิ้ว พูดเสียงเย็น “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์”
“แล้วไง?”
อี้เฟิงถลึงตาใส่ “ฝึกยุทธ์ก็ต้องกินไม่ใช่รึไง?”
หญิงสาวเม้มปากกลับเป็นสีหน้าไร้อารมณ์ กล่าว “ของพวกนี้ ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับข้า”
อี้เฟิงเบิกตากว้าง ลุกขึ้นพลางว่า “ปลากินไม่ได้ อย่าบอกนะว่าเจ้ากำลังหมายตาเจ้าเต่าของข้าอยู่?”
พูดจบก็ทำหน้าหงุดหงิด
“เจ้าเต่าตัวนี้ถึงจะบำรุงร่างกายได้ดี แต่ข้ากะจะเก็บไว้ให้เจ้าเด็กจงชิงกินต่างหาก”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าหญิงสาวก็พลันดำคล้ำลง มองชายตรงหน้าด้วยความจนคำพูด นางเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับราชายุทธ์ จะไปอยากกินเต่าบ้าอะไรนั่น?
ช่างเหลวไหล
มองดูท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของอี้เฟิง เดิมทีไม่อยากพูดอะไร หญิงสาวก็ยังอดถามไม่ได้ว่า “เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เดินเข้ามาในหุบเขานี้ ไม่กลัวตายรึ?”
“จะกลัวอะไร?”
อี้เฟิงบ้วนก้างปลาออกมาหนึ่งเส้น ถามกลับแบบงงๆ
หญิงสาวถึงกับเงียบไป
ช่างเถอะ คนธรรมดาก็คิดได้แค่นี้ บางเรื่องคงไม่อาจเข้าใจ ต่อให้พูดไปก็รังแต่จะเสียเวลา ทว่ามองดูเสื้อที่คลุมกายอยู่นั้น นางก็ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “เจ้ากินเสร็จแล้ว รีบหาทางลงจากเขาไปซะเถอะ”
“หือ?”
อี้เฟิงเงยหน้าขึ้น
“เพราะหากเจ้าไม่ลงจากเขา...เจ้าจะตายแน่”
หญิงสาวกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่อี้เฟิงจะได้ถาม นางก็พูดต่อว่า “ในภูเขานี้ เกิดเรื่องใหญ่ที่พวกเจ้ามนุษย์ธรรมดาไม่มีวันเข้าใจขึ้นมาแล้ว”
พลางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ในหัวนางก็ปรากฏภาพความทรงจำที่ได้มาจากการค้นวิญญาณของอสูรน้อยตัวนั้นอีกครั้ง...