ตอนที่ 69 ท่านอาจารย์ไปเล่นไพ่ที่หออี๋หง
ตอนที่ 69 ท่านอาจารย์ไปเล่นไพ่ที่หออี๋หง
ตอนที่ 69 ท่านอาจารย์ไปเล่นไพ่ที่หออี๋หง
โถงหน้าของโรงฝึกยุทธ์
จงชิงกำลังฝึกหมัดวนซ้ำไปมา ด้วยระยะเวลาที่ฝึกอยู่กับอี้เฟิงมานาน เขาก็ได้เรียนรู้ไม่น้อย เวลาชกแต่ละครั้งก็เริ่มมีแรงลมปะทะแผ่ออกมา
ข้างๆ กัน เจ้าหมาอ๋าวชิ่งกำลังหมอบอยู่บนพื้นอย่างเซ็งๆ
เฮ้อ…
หมอนี่ชกหมัดได้ห่วยกว่าท่านอี้เฟิงอีกนะเนี่ย
แต่ก็เอาเถอะ เห็นว่าให้อาหารข้าทุกวัน ข้าจะไม่บ่นละกัน...
ในตอนนั้นเอง ร่างงามหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นนอกโรงฝึก
นางคือเย่าอวิ๋นเอ๋อร์ที่แต่งตัวแปลงโฉมมาอย่างพิถีพิถัน ใบหน้าสวยคม ร่างเย้ายวน ทุกอากัปกิริยาเต็มไปด้วยเสน่ห์
กลิ่นหอมบางๆ ที่ลอยมากับลม ทำเอาผู้คนบนถนนถึงกับตาแทบหลุด
แต่นางกลับไม่ชายตามองใครเลย สายตาทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่โรงฝึกยุทธ์เบื้องหน้า
เย่าอวิ๋นเอ๋อร์สูดลมหายใจลึก ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหม่า
นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มองโรงฝึกของอี้เฟิงใกล้ชิดขนาดนี้ การมาครั้งนี้ก็เพื่อจะได้สร้างความสัมพันธ์ล่วงหน้า
เพราะยังมีเหมาอวิ๋นเอ๋อร์ที่คอยจ้องจะชิงโอกาสอยู่
แม้ในแง่พลังและความงาม นางมั่นใจว่าไม่เป็นรองอีกฝ่าย แต่นางก็ไม่รู้ว่าอี้เฟิงชอบผู้หญิงแบบไหน
จึงต้องมาเตรียมพร้อมไว้ก่อน
เมื่อมาถึงหน้าประตูโรงฝึก มองดูหินสั่นสะเทือนฟ้าใต้ฝ่าเท้าและผ้าขี้ริ้วที่ตากไว้อย่างลวกๆ
นางรู้สึกซับซ้อนในใจ แต่ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามจึงค่อยๆ เอ่ยว่า
“ขออภัย มีใครอยู่ไหมเจ้าคะ?”
จงชิงที่กำลังฝึกอยู่ข้างในได้ยินก็รีบเดินออกมาต้อนรับอย่างสุภาพ “ขออภัย ท่านมาหาใครหรือขอรับ?”
“น้องชาย ข้ามาหาท่านอี้เฟิงเจ้าค่ะ” เย่าอวิ๋นเอ๋อร์พูดด้วยท่าทางนุ่มนวลเย้ายวน
“ขออภัย ท่านอาจารย์ไม่อยู่ ท่านค่อยกลับมาใหม่นะขอรับ” จงชิงกล่าวขอโทษเบาๆ
“ไม่อยู่?”
คิ้วของเย่าอวิ๋นเอ๋อร์กระตุก ริมฝีปากแดงขบแน่น ก่อนจะถามต่อ “งั้น...ขอถามได้ไหมว่า ท่านอาจารย์ไปที่ไหนหรือ?”
“เอ่อ…” จงชิงมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย
“บอกข้าเถอะนะ”
เย่าอวิ๋นเอ๋อร์ขยิบตาใส่เขา พร้อมส่งเสียงหวานเย้ายวน
จงชิงถึงกับตัวสั่น แทบตั้งสติไม่อยู่ ใบหน้าแดงก่ำ พูดอึกอักอยู่นานกว่าจะพึมพำว่า
“ท่านอาจารย์...ไปหออี๋หง เล่นไพ่กับพวกพี่สาวที่นั่นขอรับ…”
“หออี๋หง?”
ดวงตาเย่าอวิ๋นเอ๋อร์เป็นประกายทันทีราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ “แล้วน้องชาย...ขอถามอีกคำ...เล่นไพ่ นี่คืออะไรกัน?”
“ก็...ก็แบบว่า...เรื่องของผู้หญิงผู้ชายอะไรแบบนั้น…” จงชิงหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม พูดอย่างอับอาย
“โอ้”
เย่าอวิ๋นเอ๋อร์พยักหน้าเข้าใจทันที พร้อมส่งยิ้มหวาน “น้องชายดูแล้วก็เข้าใจโลกไม่น้อยนะ ขอบใจเจ้ามาก วันหน้าพี่สาวจะหาน้องสาวให้เจ้ารู้จักบ้างนะ”
ใบหน้าจงชิงแดงซ่าน แต่ก็รีบบอกว่า “ไม่ต้องหรอกขอรับ เอ่อ...ท่านรีบกลับเถอะ ข้ายังต้องฝึกหมัดอยู่...”
เย่าอวิ๋นเอ๋อร์กระพริบตาอย่างมีเลศนัย
ศิษย์เหมือนอาจารย์จริงๆ ด้วย
“จ้า งั้นพี่สาวไม่รบกวนล่ะ ฝึกต่อเถอะ พี่ไปก่อนนะ”
จงชิงพยักหน้ากลับเข้าไปข้างใน
เย่าอวิ๋นเอ๋อร์มองตามหลังเขาด้วยรอยยิ้มมุมปาก แม้วันนี้จะไม่ได้เจออี้เฟิง แต่กลับได้ข้อมูลสำคัญมาก
ก่อนหน้านี้นางกังวลว่าอี้เฟิงอาจจะเป็นพวกไม่สนใจเรื่องหญิงสาวเพราะระดับแบบเขาอาจมองเรื่องพวกนี้เป็นสิ่งไร้สาระ
แต่ตอนนี้ชัดเจนแล้ว
ภายนอกดูขรึม ข้างในกลับแซ่บไม่เบา
แบบนี้แหละแผนของนางก็จะง่ายขึ้นเยอะ
นางกำลังจะจากไป แต่เพิ่งก้าวได้สองก้าวก็หยุดชะงัก มองไปที่ผ้าคลุมวายุพิโรธที่ถูกพาดตากไว้
ลังเลอยู่พักใหญ่ นางก็กัดฟันหยิบมันขึ้นมาทันที
“อ๋าว!”
ในจังหวะนั้นเอง เจ้าหมาอ๋าวชิ่งก็เห่าขึ้นเสียงดัง
จงชิงที่อยู่ด้านในขมวดคิ้ว หยิบดาบที่อี้เฟิงให้ไว้แล้ววิ่งออกมา
ทันทีที่ออกมา เขาก็เห็นภาพเย่าอวิ๋นเอ๋อร์กำลังแอบหยิบผ้าคลุมนั่นอยู่พอดี
“เจ้ากล้าขโมยของ?”
จงชิงหน้าเครียด ตวาดออกมา “ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นคนดี ไม่นึกเลยว่าจะทำตัวต่ำทรามแบบนี้!”
สีหน้าเย่าอวิ๋นเอ๋อร์เปลี่ยนทันที ไม่คิดว่าจะโดนจับได้ แต่นางก็ไม่ได้ตื่นตระหนก
กลับใช้มารยาหญิงอย่างเต็มที่ “น้องชาย...ผืนผ้านี้ให้พี่สาวเถอะนะ พี่สาวยังสัญญาจะหาสาวๆ ให้เจ้าเลยนะ”
“วางผ้าขี้ริ้วนั่นลงเดี๋ยวนี้!” จงชิงกล่าวอย่างองอาจ “ถึงจะเป็นแค่ผ้าธรรมดา แต่ข้าก็เห็นเจ้าชัดเจนแล้ว! ข้าไม่อยากรู้จักสาวที่เจ้าจะพาให้หรอก!”
“น้องชาย ทำแบบนี้ก็ไม่สนุกสิ” เย่าอวิ๋นเอ๋อร์ยังพยายามหว่านเสน่ห์
แต่ตอนนี้ จงชิงไม่สนแล้ว เขาชักดาบออกมา พุ่งเข้าหาเย่าอวิ๋นเอ๋อร์ด้วยท่วงท่าปราดเปรียว
“หึ!”
“แค่ท่ากระจอกแบบนี้ ยังกล้าลองสู้กับข้า?” เย่าอวิ๋นเอ๋อร์หัวเราะเย้ย
ทว่าในวินาทีนั้นเอง...
แรงกดดันมหาศาลสายหนึ่งพุ่งลงมาจากเบื้องบน...
อะไร?
ดาบเล่มนี้มันคือ…