ตอนที่ 65 ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย?
ตอนที่ 65 ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย?
ตอนที่ 65 ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย?
“ระหว่างเรา ไม่มีอะไรให้พูดอีกแล้ว”
อี้เฟิงไม่อยากเสียเวลาสนทนาแม้แต่น้อย เดินสวนนางไปทันที
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
“เจ้าทำให้ข้าต้องอับอายถึงเพียงนั้น แล้วจะจากไปง่ายๆ งั้นหรือ?” เผิงอิงกล่าวเย็นชา
“แล้วเจ้าต้องการอะไรอีก?”
อี้เฟิงขมวดคิ้ว
“ข้าไม่ต้องการอะไรหรอก” เผิงอิงพูดเย้ยหยัน “ข้าแค่อยากจะบอกว่า เจ้าจะไม่มีวันเป็นอะไรได้นอกจากเศษสวะในก้นสังคมและข้าน่ะ คือศิษย์แห่งสำนักชิงซานเป็นผู้ฝึกตน เจ้าไม่มีวันคู่ควรกับข้า!”
คำสนทนาของอี้เฟิงกับเผิงอิง ทำให้คนรอบข้างเริ่มหันมาสนใจทันที
ไม่ว่าใคร ต่างก็อดไม่ได้กับเรื่องฉาว
“เจ้ามันก็แค่เศษเดนไร้ค่า ชั่วชีวิตก็ไม่มีวันหลุดจากโรงฝึกกระจอกของเจ้าได้ ไม่มีแม้แต่ผู้หญิงคนไหนอยากชายตามอง”
เผิงอิงกล่าวเย้ยหยันอย่างเจ็บแสบ
ทั้งหมดนี้คือการล้างแค้นแทนความอับอายในสมาคมพ่อค้าเป่าฟงเมื่อวันนั้น
“เพียะ!”
แต่ยังไม่ทันจบคำ ก็มีฝ่ามือฟาดลงกลางหน้าของนางอย่างจัง
คนที่ตบนางคือเหมาอวิ๋นเอ๋อร์
เมื่อได้ยินเผิงอิงดูถูกชายคนที่นางชื่นชม นางจึงไม่อาจทนได้อีกต่อไป
“กบในกะลา ท่านอี้เฟิงมีวรรณศิลป์ลึกซึ้งเกินกว่าเจ้าจะเอื้อมถึง ต่อให้เจ้าเป็นผู้ฝึกตนแล้วยังไง?” เหมาอวิ๋นเอ๋อร์กล่าวตอบกลับโดยไม่ไว้หน้า
“เจ้าเป็นใครกัน?”
ถูกตบจนหน้าชา เผิงอิงตวัดตามองอีกฝ่ายอย่างเคียดแค้น
“ข้าเหมาอวิ๋นเอ๋อร์ แห่งสมาคมพ่อค้าผิงเจียง”
เหมาอวิ๋นเอ๋อร์ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง
“อะไรนะ?”
“เหมาอวิ๋นเอ๋อร์?”
“ได้ยินมาว่านางไม่เพียงเปี่ยมวรรณศิลป์ แต่ยังเป็นดั่งไข่มุกในอุ้งมือของสมาคมพ่อค้าผิงเจียง!”
“ได้เจอของจริงวันนี้ สมแล้วกับชื่อเสียง แต่ทำไมถึงลุกขึ้นมาปกป้องชายหนุ่มธรรมดาคนนั้น?”
เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่ฝูงชน ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เหมาอวิ๋นเอ๋อร์
ในฐานะบุตรีหัวแก้วหัวแหวนของสมาคมพ่อค้าผิงเจียง ชื่อเสียงของนางเลื่องลือไปทั่ว
“เหมาอวิ๋นเอ๋อร์ แห่งสมาคมพ่อค้าผิงเจียง?”
เผิงอิงเอามือกุมแก้ม พึมพำเสียงเย็น
นางไม่เข้าใจ ทำไมเหมาอวิ๋นเอ๋อร์ถึงยอมออกหน้าปกป้องชายที่ถูกตนทอดทิ้งคนนั้น
ด้วยความคับแค้น นางตะโกนออกมา “ถึงเจ้าจะเป็นคนของสมาคมพ่อค้าผิงเจียงแล้วอย่างไร ข้ากับเขาเป็นเรื่องส่วนตัว มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า แล้วเจ้ากับเขาเป็นอะไรกัน?”
“ข้ากับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน ข้าแค่เป็นแฟนคลับของท่านอี้เฟิง ผู้เขียนจื้อจุนเป่าก็เท่านั้น” เหมาอวิ๋นเอ๋อร์ตอบโต้ไม่ยอมแพ้ แล้วหันกลับไปพูดกับอี้เฟิงว่า “ท่านอี้เฟิง เมื่อข้ายังอยู่ จะไม่มีใครกล้ากล่าวร้ายท่านเด็ดขาด!”
“ขอบใจ”
อี้เฟิงพยักหน้ารับ สีหน้าก็มีความรู้สึกหลากหลายผสมปนเปกัน
เขาไม่ชอบการตกเป็นเป้าสายตาแบบนี้เลย ถ้ารู้มาก่อนก็คงไม่มาที่นี่หรอก
“แฟนคลับ?”
คำพูดของเหมาอวิ๋นเอ๋อร์กระตุ้นให้เผิงอิงนึกถึงอดีตที่น่าเจ็บปวด
อีกแล้ว แฟนคลับอีกแล้ว
ตอนที่ลั่วหลานเสวี่ยขับไล่นางออกจากสำนักก็เพราะจื้อจุนเป่านั่นแหละ
ลั่วหลานเสวี่ยก็แล้วไปเถอะ นี่เหมาอวิ๋นเอ๋อร์ยังจะมาอีก คนธรรมดาต่ำต้อยคนหนึ่งเขียนหนังสือเล่มเดียว ทำไมถึงได้มีอิทธิพลขนาดนี้?
แค่หนังสือไร้สาระเล่มเดียว มีดีตรงไหนกันนักหนา?
เผิงอิงไม่เข้าใจ
ต่อให้เขียนดีแค่ไหน สุดท้ายก็แค่ผลงานของสามัญชน มันจะเทียบกับผู้ฝึกตนได้ยังไง?
“ข้าจะไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร นี่มันเรื่องระหว่างข้ากับเขา ข้าขอเตือน...ถอยไปซะเดี๋ยวนี้!” ความเกลียดชังทำให้เผิงอิงกล่าวอย่างเย็นชาพร้อมข่มขู่เหมาอวิ๋นเอ๋อร์
จากนั้นนางก็ชักกระบี่ออก พลังนักสู้ระดับเก้าแผ่ออกมาทันที
ต่อให้เหมาอวิ๋นเอ๋อร์จะเป็นคนของสมาคมพ่อค้าผิงเจียง แต่นางเองแม้จะถูกขับออกจากสำนักชิงซาน แต่ก็มีอู๋เจี่ยหนุนหลัง อีกไม่นานก็จะได้กลับไปและมีสำนักชิงซานเป็นแบ็คอัพ
สมาคมพ่อค้า? แค่ฝูงมดปลวกในสายตานาง
ดังนั้น เผิงอิงจึงไม่ได้ลังเลที่จะปล่อยแรงกดดันจากระดับพลังของตนออกมาโจมตีใส่เหมาอวิ๋นเอ๋อร์ทันที
ในชั่วพริบตา ใบหน้าของเหมาอวิ๋นเอ๋อร์ซีดเผือด
แม้นางจะเป็นที่รักยิ่งของสมาคมพ่อค้า แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไม่อาจต้านทานแรงกดดันของผู้ฝึกตนได้เลยแม้แต่น้อย
เหล่าหนุ่มสาวนักกวีรอบข้างก็ถูกแรงกดดันนั้นทำให้ต้องถอยร่นเช่นกัน
พวกเขาก็เป็นแค่คนธรรมดา
“เพียะ!”
แต่แล้ว ในเสี้ยววินาที อีกหนึ่งฝ่ามือก็ฟาดลงบนใบหน้าของเผิงอิงอีกครั้ง
และหญิงสาวผู้มีรูปร่างเย้ายวนถึงขีดสุดก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าของเผิงอิง