ตอนที่ 44 ชักจะมีอะไรแปลกๆ แล้วสิ
ตอนที่ 44 ชักจะมีอะไรแปลกๆ แล้วสิ
ตอนที่ 44 ชักจะมีอะไรแปลกๆ แล้วสิ
“โรงฝึกบ้าบอนี่ ไม่มีแม้แต่ชื่อ เห็นท่าคงจะเป็นที่ห่วยๆ อีกแห่งแน่”
จิ่งอู๋เฉินเดินพลางกวาดตามองโรงฝึกด้วยความไม่สบอารมณ์
จู่ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า
สายตาไปสะดุดกับป้ายด้านหน้า ที่มีเพียงอักษรเดียว
“ยุทธ?”
เขาขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่าป้ายนี้ดูแปลกประหลาดเหมือนซ่อนอะไรไว้ แต่แม้จะจ้องมองอยู่พักใหญ่ ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ
เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา
สะบัดมือหนึ่งที กระแสพลังลมปราณพุ่งตรงใส่ป้ายนั้น
หลังจากปล่อยกระบวนท่า เขาก็ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เดินตรงเข้าไปในโรงฝึกโดยไม่ลังเลเพราะในความคิดของเขา ป้ายไม้เก่าๆ แบบนั้น ไม่มีทางรอดพ้นจากพลังของเขาได้
แต่เขาไม่รู้เลยว่า...
กระแสพลังนั้นไม่เพียงไม่สามารถทำลายป้าย “ยุทธ” ได้แม้แต่น้อย กระทั่งรอยถลอกก็ไม่ทิ้งไว้เลย
เมื่อเดินเข้าสู่โถงหน้า จิ่งอู๋เฉินก็ฟาดฝ่ามือเต็มแรง หวังจะทำลายพื้นที่ตรงหน้าให้พินาศ
ทว่า...
แม้จะเปี่ยมด้วยพลังปราณ แต่ฝ่ามือของเขากลับไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ได้เลย
ตรงกันข้าม ภาพวาดทั้งสิบแปดที่แขวนอยู่ตามผนังสองฝั่งกลับแผ่แสงเจิดจ้าออกมาในทันที
จากนั้นโดยไม่ให้ตั้งตัว อาวุธทั้งสิบแปดชนิด มีด หอก ดาบ ง้าว ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือหัวเขา แผ่กระแสพลังทำลายล้างรุนแรงราวกับอสูรกาย
ใบหน้าซีดเซียวของจิ่งอู๋เฉินเปลี่ยนสีอย่างฉับพลัน ใต้แรงกดดันมหาศาล เขารู้สึกได้ถึงความตายคืบคลานเข้ามา
ในใจไม่มีร่องรอยของความประมาทอีกต่อไป เขารีบหยิบหินสั่นสะเทือนฟ้าที่บรรพชนเสวียนอู่มอบให้ขึ้นมาทันที
ทันใดนั้น แสงสีเจิดจ้าพวยพุ่งออกมาจากหิน
ทว่าในเวลาไม่ถึงอึดใจ ภายใต้แรงกดดันของอาวุธทั้งสิบแปดชนิด หินกลับกลายเป็นหมองมัว ไร้แสงโดยสิ้นเชิง
“อะไรนะ?”
หัวใจของจิ่งอู๋เฉินตื่นตระหนกถึงขีดสุด เขาไม่มีหนทางต่อต้านอีกต่อไป ได้แต่เบิ่งตามองอาวุธทั้งสิบแปดฟาดลงใส่ศีรษะ
ในเสี้ยววินาที ทุกอาวุธฟาดผ่านตัวเขาอย่างรุนแรง ร่างของเขาสลายเป็นเถ้าธุลีแม้แต่เสียงร้องยังไม่ทันหลุดจากปาก
เหลือเพียงหินสั่นสะเทือนฟ้าที่กระแทกกับพื้นด้วยเสียง “แกร๊ก”
...
“เสียงอะไรน่ะ?”
อี้เฟิงที่กำลังเคลิ้มจะหลับ สะดุ้งลุกขึ้นจากเก้าอี้เมื่อได้ยินเสียงนั้น
จากนั้นเขาก็พาจงชิงเดินไปที่โถงหน้า เมื่อมาถึงก็พบเพียงก้อนหินก้อนใหญ่ ขนาดใหญ่กว่าก้อนอิฐธรรมดามาก กองอยู่กับพื้น
“เวรเอ๊ย”
“ไอ้สารเลวไร้มารยาทที่ไหนกล้าเขวี้ยงหินใส่บ้านข้าเนี่ย!”
อี้เฟิงสบถลั่น เดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็พบว่าพื้นไม้ถูกกระแทกจนยุบลงไป จึงยิ่งเจ็บใจหนัก วิ่งออกไปดูด้านนอก แต่ก็ไม่พบใครเลย
“ไอ้สารเลวไร้การศึกษา ข้าขอสาปให้เจ้ามีลูกออกมาไม่มีตูด!”
เมื่อไม่เจอต้นตอ อี้เฟิงก็ได้แต่บ่นด่าไปเรื่อย จากนั้นก็หันไปสั่งจงชิงว่า “ศิษย์ ช่วยเอาหินบ้าบอก้อนนี้ไปโยนทิ้งให้ข้าที”
“ขอรับ ท่านอาจารย์”
จงชิงแบกหินขึ้นอย่างยากลำบาก เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ชะงัก ก่อนจะพูดว่า “ท่านอาจารย์ ข้าว่าหินก้อนนี้ขนาดกำลังดี เอาไปถมบันไดหน้าประตูดีไหมขอรับ?”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ดวงตาอี้เฟิงก็สว่างวาบขึ้นมา
พูดก็พูดเถอะ เออ...มันก็ใช่นะ!
คิดได้ดังนั้น เขาก็พยักหน้าทันที “เอาสิ เอาไปวางหน้าประตูนั่นแหละ ไอ้สารเลวไร้มารยาทนั่น อย่างน้อยก็ยังทิ้งอะไรที่เป็นประโยชน์ไว้ให้ล่ะนะ”
แต่นี่ก็กลายเป็นเรื่องคาใจของอี้เฟิงอยู่ดี
เขาเป็นคนอัธยาศัยดี ไม่เคยสร้างศัตรูกับใคร แล้วใครมันบ้าเอาหินเบ้อเริ่มมาเขวี้ยงโรงฝึกของเขาแบบนี้กันล่ะ?
คิดยังไงก็คิดไม่ออก
หลังจากจงชิงหายดีเต็มที่แล้ว หลายวันต่อมา อี้เฟิงก็ใช้เวลาอยู่กับการสอนหมัดชุดใหม่ให้เขาแทบไม่ออกไปไหนเลย
...
ณ สำนักเสวียนอู่
เย่าอวิ๋นเอ๋อร์มายืนตรงต่อหน้าบรรพชนเสวียนอู่ในหอประชุม
“ท่านอาจารย์ พี่อู๋เฉินไปนานขนาดนี้แล้ว แต่ก็ยังไร้ข่าวคราว มันชักจะมีอะไรแปลกๆ แล้วนะเจ้าคะ!” เย่าอวิ๋นเอ๋อร์เอ่ยออกมาทนไม่ไหว
บรรพชนเสวียนอู่ได้ยินเช่นนั้น ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตามปกติ เวลาผ่านมานานขนาดนี้ อย่างไรเสียจิ่งอู๋เฉินก็ควรส่งข่าวกลับมาบ้าง แต่นี่กลับเงียบสนิท ไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน
“อู๋ซิน เจ้าไปดูสถานการณ์ แล้วถ้าเจออู๋เฉินก็พากลับมารายงานข้าด้วย”
บรรพชนเสวียนอู่หันไปสั่งชายในชุดคลุมที่ยืนอยู่ด้านข้าง เสียงเข้มข้น
“ขอรับ ท่านอาจารย์”
จิ่งอู๋ซินพยักหน้ารับ แล้วสะบัดผ้าคลุม บินออกจากหอประชุมทันที…