ตอนที่ 38 น่าเสียดาย...เขาไม่อ่านหนังสือ
ตอนที่ 38 น่าเสียดาย...เขาไม่อ่านหนังสือ
ตอนที่ 38 น่าเสียดาย...เขาไม่อ่านหนังสือ
“ไม่ต้องเกรงใจเลยคุณหนู”
อี้เฟิงลุกขึ้นพยักหน้าให้อย่างสุภาพ
สำหรับคำชมที่พรั่งพรู เขาก็รับไว้ด้วยรอยยิ้ม...
วัฒนธรรมห้าพันปี สิ่งที่เขาใช้ก็แค่เพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง แม้คำเหล่านั้นจะไม่ได้เป็นของเขาเองโดยตรง แต่นี่ก็คือสิทธิพิเศษของคนข้ามภพอย่างแท้จริง
“พูดคุยกับคุณชายแล้วรู้สึกสบายใจดีจริง ๆ” ไป๋เพียวเพียวกล่าวชม
อี้เฟิงเพียงหัวเราะเบา ๆ ไม่ตอบอะไร
ระหว่างที่สนทนา ไก่ย่างในมือนางก็หมดลงโดยไม่รู้ตัว อี้เฟิงจึงหยิบเนื้อปลาย่างอีกสองสามชิ้นส่งให้เหมือนเป็นการตอบแทนคำชมที่ทำให้อารมณ์ดี
เม่าเม่าซึ่งนั่งกินอยู่อีกฝั่งนั้น ปากมันแผล็บเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน แต่หูกลับเงี่ยฟังบทสนทนาอย่างตะลึงตะไล
นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นคุณหนูของตนชมใครมากขนาดนี้
“ฟังจากบทกวีที่คุณชายท่องเมื่อครู่...ไม่ใช่คนท้องถิ่นสินะ?” ไป๋เพียวเพียวถามขึ้น
“ใช่...หรือก็ไม่เชิง...”
พอพูดถึงตรงนี้ อี้เฟิงถอนหายใจเบา ๆ เงยหน้ามองจันทร์ แล้วความคิดก็ลอยไปถึงบ้านเกิดเก่า...เขาจิบสุราอีกคำโดยไม่เอ่ยอะไรต่อ
“ว่าแล้วเชียว”
“คุณชายเป็นคนมีเรื่องราวในใจแน่ ๆ” ไป๋เพียวเพียวมองด้านข้างของอี้เฟิงที่ดูโดดเดี่ยวเล็กน้อย สายตาเริ่มแฝงด้วยความสนใจ
“คุณชาย...ยินดีจะเล่าเรื่องของตนให้ข้าฟังบ้างไหม?” นางถามเสียงอ่อน
“ไม่ยินดี”
อี้เฟิงปฏิเสธตรง ๆ
“เอ่อ...”
ไป๋เพียวเพียวเม้มปากน้อย ๆ สีหน้าประหลาดใจ
นางไม่เคยถูกใครปฏิเสธแบบนี้มาก่อนและไม่คิดว่าคนธรรมดาอย่างเขาจะตอบปฏิเสธแบบตรงไปตรงมาเช่นนี้ ความรู้สึกโดนเมินแบบนี้...มันก็แปลกดีเหมือนกัน
อี้เฟิงเพียงส่งสายตาขอโทษหนึ่งครั้ง ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ
เรื่องราวของเขานั้น...มันห่างไกลเกินไป
โลกที่แตกต่าง วัฒนธรรมที่ต่างกัน
ยิ่งไปกว่านั้น นั่นยังเป็นความลับที่มีแค่เขาและระบบไร้ประโยชน์นั่นเท่านั้นที่รู้
“เช่นนั้นก็เป็นข้าที่เสียมารยาท...ขอเชิญคุณชายตามสบาย” ไป๋เพียวเพียวค้อมตัวเล็กน้อย ก่อนจะจูงเม่าเม่าหมุนตัวเตรียมจากไป
แต่เพิ่งหมุนตัวไม่กี่ก้าว นางก็หยุดฝีเท้า แล้วหันกลับมาถามอีกคำ
“คุณชาย...อ่านหนังสือบ้างไหม?”
“หนังสือ?”
“ไม่อ่าน”
อี้เฟิงส่ายหัวเล็กน้อย ตอบด้วยรอยยิ้มแฝงความเก้อเขิน
“งั้นหรือ...น่าเสียดายจัง”
ไป๋เพียวเพียวพยักหน้าช้า ๆ
เป็นครั้งแรก...ที่แววตาของนางมีความผิดหวังระคนหม่นแสงอยู่เล็กน้อย
ถึงอี้เฟิงจะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา
แต่นางกลับไม่รู้สึกต่อต้านเขาแม้แต่น้อย
ในใจลึก ๆ ยังคิดอยากจะเป็นสหายพูดคุยกับเขาเสียด้วยซ้ำ
นางคิดว่า...เขาน่าจะเคยอ่านผลงานทั้งสองเล่มนั้น...
แต่ก็น่าเสียดาย...
หลังจากอิ่มท้องจากสุราอุ่น อารมณ์ก็ล่องลอย
อี้เฟิงนั่งเหม่อพิงราวไม้เป็นเวลานาน
จนกระทั่งดึกสงัด เขาถึงเดินกลับห้อง นำความฝันในหอแดงที่แอบซ่อนไว้ใต้ตะกร้าออกมา ใช้หนุนแทนหมอนบนเตียงแข็ง แล้วก็หลับไปอย่างเงียบงัน...
...
รุ่งเช้า
อี้เฟิงตื่นแต่เช้า ไปพบกับไป๋เพียวเพียวและเม่าเม่า เตรียมกล่าวลา
“คุณชาย... หากครั้งหน้าเข้าป่าแล้วไม่มีที่พักก็แวะมาได้อีกนะ”
หลังลังเลอยู่พักใหญ่ ไป๋เพียวเพียวก็กล่าวประโยคนี้ออกมาในที่สุด
“ขอบคุณมาก คุณหนูไป๋”
อี้เฟิงพยักหน้าให้อย่างสุภาพ สะพายตะกร้าไม้ไผ่แล้วเดินจากมา มุ่งหน้าลงจากเขา
“คุณหนู...ทำไมยังเชิญเขามาอีกล่ะ?” เม่าเม่าถามด้วยความไม่เข้าใจ
ไป๋เพียวเพียวเพียงยิ้มบาง ๆ
อี้เฟิงเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
ต่อแผนการของพวกนาง...ไม่อาจก่อผลกระทบหรือเป็นภัยคุกคามได้เลย
แต่...กิริยา มารยาทและวาทะของเขา
กลับทำให้นางอดรู้สึกเคารพไม่ได้
ใช่ รู้สึกเคารพมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง...
แม้จะฟังดูเหลือเชื่อ แต่นั่นคือความจริง
เพราะฉะนั้นนางจึงไม่ได้รังเกียจที่จะให้เขามาอีก
เพียงแต่ว่า...
น่าเสียดาย...เขาไม่อ่านหนังสือ
ถ้าอ่านล่ะก็...พวกเขาคงมีเรื่องให้พูดคุยมากกว่านี้แน่
“เอาน่าคุณหนู อย่างน้อยเขาก็ทำปลาอร่อยนะ” เม่าเม่าพูดพลางเลียริมฝีปากเหมือนยังไม่ลืมรสชาติ
“ไปเลย รีบไปเก็บห้องที่เขานอนซะเถอะ!” ไป๋เพียวเพียวแกล้งเอ็ดเบา ๆ
เม่าเม่าทำหน้าทะเล้นแลบลิ้น แล้วก็หมุนตัววิ่งไปเก็บห้องอย่างว่าง่าย
แต่ไม่ทันไร...
นางก็วิ่งกลับมา ตะโกนลั่นพร้อมตาโต
“คุณหนู ๆ! มาดูนี่เร็ว!”