ตอนที่ 27 อะไรกัน คราดศักดิ์สิทธิ์?
ตอนที่ 27 อะไรกัน คราดศักดิ์สิทธิ์?
ตอนที่ 27 อะไรกัน คราดศักดิ์สิทธิ์?
ระหว่างที่ลุงหวูยืนยิ้มอย่างภูมิใจ เตรียมพร้อมรับสีหน้าตกตะลึงของอี้เฟิง
อี้เฟิงกลับวางคราดลงตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
“เจ้าคราดนี่มีปัญหานิดหน่อยนะ” เขาส่ายหัวเบา ๆ แล้วพูดต่อ “แถมดูเหมือนจะใช้ไม่ดีแล้วด้วย”
ถึงแม้ตัวคราดจะมีตำหนิเพียงเล็กน้อย แต่ก็ขึ้นสนิมแล้วหลายจุด แถมทรงของมันก็ช่าง...โคตรจะขัดใจ ไม่รู้คนออกแบบมันคิดอะไรอยู่ ถึงได้ทำทรงที่ขุดดินยากขนาดนี้ ลุงหวูใช้งานจริงคงเหนื่อยน่าดู
“หา?”
ลุงหวูแทบลุกเป็นไฟ เขาเฝ้ารอปฏิกิริยาตกใจแทบตาย สุดท้ายกลับถูกอี้เฟิงตำหนิซะยับเยิน?
หากไม่ใช่เพราะยังมองไม่ทะลุระดับพลังของอี้เฟิงและไม่กล้าลงมือโดยประมาท เขาคงพุ่งเข้าใส่ไปแล้ว
คราดระดับศักดิ์สิทธิ์ที่เขาภูมิใจที่สุดในชีวิต กลับถูกพูดจาล้อเลียนแบบนี้ ใครจะทนได้?
เห็นลุงหวูทำท่าจะระเบิด อี้เฟิงก็สงสัยอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอคิดอีกที...ก็พอเข้าใจ
ถึงแม้ที่นี่จะเป็นโลกผู้ฝึกตน แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นคนธรรมดาเหมือนกับบนโลกก่อนของเขา
หลายคนต้องทำมาหากินด้วยการทำไร่ทำนา
และสำหรับลุงหวูแล้ว เจ้าคราดนี่ก็คืออุปกรณ์หากินนั่นแหละ
อุปกรณ์ทำมาหากินพัง ใครจะไม่เครียด?
“ใจเย็น ๆ นะ” อี้เฟิงโบกมือปราม
แต่ลุงหวูใบหน้าแดงก่ำ จ้องอี้เฟิงแน่นิ่งด้วยความโมโหจนปะทุแทบระเบิด
“เดี๋ยว ข้าขอแป๊บ”
อี้เฟิงพูดพลางลุกเข้าไปในบ้าน
“หึ! ในเมื่อเจ้าดูถูกคราดเจ็ดซี่ของข้าอย่างนั้นล่ะก็...ข้าขอดูหน่อยเถอะว่าเจ้าจะมีอะไรเจ๋งกว่านี้เอามาอวดข้าได้!” ลุงหวูหน้าขึ้นสีพึมพำในใจ
ผ่านไปไม่นาน อี้เฟิงก็กลับออกมาพร้อมพูดว่า
“คราดเจ้ามันพังเกินจะซ่อมแล้ว โยนทิ้งไปเถอะ”
คำพูดนี้ ทำให้ลุงหวูของขึ้นถึงขีดสุดจนเลือดแทบขึ้นสมอง
แค่ดูถูกคราดศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็แย่พอแล้ว
แต่นี่ถึงขั้นบอกให้ทิ้งเลยงั้นเรอะ?
นี่มันไม่ใช่แค่ดูถูก...
แต่เป็นการเหยียดหยามแบบสุด ๆ เลยต่างหาก
เขาลุกพรวดขึ้นทันที กะจะเอาเรื่องให้ได้
แต่ทันใดนั้นเอง...เขาก็ชะงักค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่กลางวันแสก ๆ
สายตาจ้องแน่นไปที่มือของอี้เฟิง ที่กำลังถือคราดเล่มใหม่อยู่
เพื่อความแน่ใจ เขารีบขยี้ตาแรง ๆ
เมื่อมองชัดอีกครั้ง เขาก็ถึงกับสูดหายใจแรงแทบหมดปอด
“นั่น...นั่นมัน...”
เขาพูดติดขัด ลำคอแห้งผาก ตัวสั่นระริก
ความตกตะลึงในใจของเขา มันยากเกินจะบรรยายเป็นคำพูดได้ เพราะคราดในมือของอี้เฟิงนั้น
มันคือของศักดิ์สิทธิ์ของแท้แถมยังใหม่เอี่ยมไร้ตำหนิอีกด้วย
“ฟู่...”
นานพอควร ลุงหวูจึงค่อย ๆ ตั้งสติได้ เขาจ้องมองอี้เฟิงด้วยสายตาที่ลึกขึ้นอีกระดับ
ไม่แปลกเลย...ไม่แปลกที่อี้เฟิงจะกล้าดูถูกคราดเจ็ดซี่ของเขาขนาดนั้น
เพราะในมือของเขา... มีของแท้ระดับศักดิ์สิทธิ์อยู่
แม้คราดเจ็ดซี่ของเขาจะเป็นของล้ำค่า แต่มันก็มีตำหนิ เมื่อเทียบกับของใหม่ไร้รอยอย่างของอี้เฟิงแล้ว...ก็เทียบไม่ติดเลยจริง ๆ
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
ลุงหวูขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ
“ข้าว่าเจ้าเดาเอาเองเถอะ”
อี้เฟิงกลอกตา นี่เขาจูนิเบียวขึ้นอีกแล้วรึไง?
ลุงหวูพยักหน้า...ใช่สิ!
คนที่สามารถหยิบลูกแก้วเพลิงกับของศักดิ์สิทธิ์ไร้ตำหนิออกมาทีละชิ้น ๆ แบบนี้...
เขาจะเป็นใครไปได้อีก?
เขาทรุดตัวลงบนเก้าอี้ด้วยความหมดหวัง
ตลอดมา เขาไม่เคยมองทะลุระดับพลังของอี้เฟิง แต่เขาก็ยังฝังใจว่าอยู่ระดับเดียวกัน
ซึ่งทำให้เขาอยากลองแข่ง...อยากลองวัดว่าใครเหนือกว่า
แต่ผลลัพธ์สุดท้ายกลับ...ต่างกันลิบลับ
และเขาก็เข้าใจในที่สุด ที่เขามองไม่เห็นระดับพลังของอี้เฟิง ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายใช้วิชาเร้นลับปกปิดไว้
แต่เพราะเขาเก่งเกินไปต่างหาก!
ความอยากแข่งขันของเขาหายวับไปทันที
ในทางกลับกัน...
สายตาที่เขามองอี้เฟิงตอนนี้เต็มไปด้วยความยำเกรงและความเคารพ
เพราะโลกนี้...แข็งแกร่งเท่านั้นที่เป็นใหญ่
อี้เฟิงเห็นอีกฝ่ายเหม่อไป จึงเอ่ยถาม “เฮ้ ลุง เป็นอะไรไปน่ะ?”
ลุงหวูหน้าเจื่อนทันที
ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ตอบกลับอย่างเขิน ๆ
“เอาน่า รับไปเถอะ ใช้ได้ดีแน่”
อี้เฟิงยื่นคราดในมือตรงไปให้ พลางยิ้ม
ลุงหวูยังงง ๆ รับไม่ทัน พอสมองเริ่มประมวลผลได้...
“หะ...ห๊า!?”
เขาผุดลุกขึ้นมาทันที จ้องตาแทบถลน
“อะไรนะ?”