ตอนที่ 24 ถูกตบตาย

มันมืดมากจนเซียะปิงมองไม่ชัดเห็นว่าชายวัยกลางคนเป็นสิ่งของ เขามีสภาพน่าสังเวชเลือดโชกออกมา หน้าอกของเขาบาดเจ็บท่าทางของเขาจะมีอาการสาหัสอย่างมาก

เขาเห็นแผลลึก เมื่อดูดีๆ ชายวัยกลางคนคนนี้ยังไม่ตายอย่างแน่นอน สัตว์ร้ายที่กำลังจะตายเป็นอันตรายอย่างยิ่ง

"ร่วงลงมาจากตึกสูงสี่สิบห้าสิบชั้นโดนหมัดเข้าไปยังไม่ตายอีก? คนคนนี้ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญแน่ๆ " ดวงตาเซียะปิงหดตัวลงเขาถอยห่างจากชายคนนี้ไปหลายก้าว

ชายวัยกลางคนจ้องมองเซียะปิง ทันใดนั้นแววตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงแสงสว่าง "ไม่คิดว่าบริษัทหมีดำจะให้คนไปซุ่มโจมตีอยู่ด้านหลัง ช่างเป็นแผนที่ร้ายกาจเหลือเกิน

แต่คิดว่าส่งผู้เชี่ยวชาญนักรบสวรรค์ขั้นที่ 4 แล้วจะมาฆ่าฉันได้เหรอ? ฝันไปเถอะ เจ้าเด็กสารเลว อย่าได้ฝันไปหน่อยเลยเจ้าหนู แกมาขว้างทางฉันแกต้องตายเท่านั้น"

ปัง

น้ำเสียงของเขาหายไปฝ่ามือของเขาก็ซัดเข้ามา

วิชาระดับสูงฝ่ามือขยี้หัวใจ

ในชั่วพริบตาเซียะปิงรู้สึกได้ถึงความน่าหวาดกลัวของฝ่ามือของชายวัยกลางคนคนนี้ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ามันน่ากลัวยิ่งกว่าหมีทรราชหลายเท่า พลังลมปราณเคลื่อนที่ออกมาด้วยความโกรธ พลังลมปราณนี้สามารถฉีกชิ้นส่วนร่างกายของเขาเป็นชิ้นๆ ได้

กลิ่นอายจิตสังหารสีเลือดแพร่กระจายออกมาทำให้เขาหายใจแทบที่จะไม่ออก เหมือนมันจะพุ่งเข้ามาชนกับวิญญาณของเขา ภายใต้ฝ่ามือนี้คนธรรมดาไม่อาจที่จะเคลื่อนไหวได้ ต้องถูกฆ่าด้วยฝ่ามือนี้

"ตายซะ"

เซียะปิงตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เมื่อเผชิญนาทีวิกฤติของชีวิตและความตาย ร่างกายของเขากำหมัดปลดปล่อยเพลงหมัดห้ากระบวนท่าที่บรรลุความสมบูรณ์แบบออกมา

หมัดกรงเล็บมังกรทองปรากฏออกมา

เขาเปลี่ยนฝ่ามือจนกลายเป็นกรงเล็บทั้งห้าเหมือนกับนกอินทรีคว้าเหยื่อ ด้านหลังเขาเปรียบเสมือนมีมังกรร้องคำรามออกมาเบาๆ ออกมา เสมือนคนนับสิบคนปลดปล่อยพลังลมปราณอันบ้าคลั่งออกมา

การเคลื่อนที่รวดเร็วยิ่งกว่าฝ่ามือเสือ เซียะปิงรวบรวมพลังวิญญาณความแข็งแกร่งในการเคลื่อนไหว พลังวิญญาณทั้งหมดไม่ได้สูญเปล่าเลยแม้แต่น้อยเปลี่ยนเสมือนเขาพยายามแยกสวรรค์และโลกออกมาจากกัน

ปังๆ ๆ ๆ

หมัดและฝ่ามือเข้าปะทะกัน พลังความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของทั้งสองก็ระเบิดออกมา พลังลมปราณระเบิดออกมาส่งเสียงระเบิดกลายเป็นคลื่นพลังที่หมุนวนออกมา

เซียะปิงถอยหลังไปหลายก้าวเขารู้สึกว่าเลือดของเขาไหลออกมา

แต่ชายวัยกลางคนถอยหลังกลับไปเพียงก้าวเดียว แต่ท่าทางของเขาแปลกใจมากๆ "เป็นไปได้ยังไงกัน? ฝ่ามือขยี้หัวใจของข้า เพียงหนึ่งในสิบเจ้าก็ไม่อาจที่จะรับมันไว้ได้ มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่สี่จะรับมันไว้ได้

แต่หากวิชาฝ่ามือห้ากระบวนท่าของเจ้าบรรลุถึงความสมบูรณ์แบบ ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าสามารถแสดงความแข็งแกร่งของหมัดห้ากระบวนท่าได้ แม้ว่ามันจะไม่ใช่วิชาชั้นสูง"

"ดีมาก อายุน้อยแบบนี้บรรลุระดับนี้ได้ เจ้าเก่งมาก เจ้าเป็นอัจฉริยะจริงๆ แต่เจ้าไม่น่าจะทำงานเป็นหมารับใช้ให้บริษัทหมีดำเลย วันนี้เจ้าต้องตาย"

เมื่อน้ำเสียงเงียบลง เขาก็หยิบแท่งเหล็กสีเงินออกมาจากร่างกาย

"แย่แล้ว"

สิ่งที่เซียะปิงเห็นคือปืนเลเซอร์ เมื่อลั่นไกปืนเลเซอร์สามารถเจาะหินหนาหนึ่งเมตรได้ คนทั่วไปไม่ต้องพูดถึง ตายอย่างไม่ต้องสงสัย

พลังลมปราณโคจรไปใต้เท้าของเขา หากฝ่ายตรงข้ามหยิบปืนเลเซอร์ขึ้นมาได้ เขาก็ต้องตายอย่าหวังว่าจะมีชีวิตอยู่

หลังจากคนคนนี้ยิงเลเซอร์เล็งมาอย่างรวดเร็วแล้วเขาจะเป็นยังไง?

หมัดงูทะลวงวิญญาณ

ในพริบตาที่เขาติดพันในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย วิญญาณของเขาเหมือนกับมีสภาพไร้ตัวตน ราวกับเวลาทั้งโลกชะลอตัวไป

ความคิดของเขานั้นเร็วกว่าเดิมนับสิบเท่า จนเซียะปิงรู้สึกดีใจ เขารับรู้ได้ว่าในตอนนี้เขามีความแข็งแกร่งมากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาแข็งแกร่งและน่าเกรงขาม

หวือ

ในพริบตาร่างของเซียะปิงเปลี่ยนกลายเป็นงูวิญญาณ ร่างของเขาเร็วราวกับลมพัด เขาเคลื่อนที่เร็วมากจนเหมือนกับสายฟ้าที่พาดผ่านไป ภายในเสี้ยววินาทีเขาเคลื่อนที่ไปหลายเมตรเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคน

"นี่มันอะไรกัน? "

ชายวัยกลางคนแทบที่จะไม่เชื่อเขามองเซียะปิงด้วยความประหลาดใจ เจ้าเด็กนี่เร็วมาก เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ในระดับผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่สี่ ในเสี้ยววินาทีก็มาอยู่ข้างลำตัวเขาก่อนที่เขาจะตรวจพบอะไร

หมัดงูพิษจับกระต่าย

มือขวาของเซียะปิงที่เร็วเหมือนกับงู เร็วขึ้นอย่างมากจนหาที่เปรียบไม่ได้ มันพุ่งเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนงูกำลังฉกเยื่อ มันพุ่งตรงเข้ามาที่หน้าอกของชายวัยกลางคนคนนี้

มือขวาของเขาเร็วเหมือนกระสุนทะลวงเข้าไปตรงกลางหน้าอกของชายวัยกลางคนทันที หัวใจของเขาระเบิดออกมาร่างของเขาก็มีเลือดท่วม

"อึกๆ ๆ " ชายวัยกลางคนสายตาเบิกกว้าง เขามองดูเซียะปิงอย่างไม่น่าเชื่อ เขาคิดไม่ถึงว่าเขาจะโดนฆ่าโดยผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่สี่ทะลวงเข้าไปที่หัวใจของตัวเอง

"อะไรนะ? "

ร่างของเขาทรุดลงกับพื้นอย่างช้าๆ ล้มลงกับพื้นที่เต็มไปด้วยฝุ่น

ปัง

เซียะปิงโคจรพลังในร่างกายของตัวเอง เขาหมุนเวียนวิชาหยางบริสุทธิ์ไม่ดับสูญ พลังงานเผาไหม้แพร่กระจายไปจนทั่วบริเวณ มันขจัดความเหนื่อยล้าและอารมณ์เชิงลบจนหมด

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาฆ่าคน แต่เขาก็ไม่มีความรู้สึกใดๆ เหมือนกับเขาเป็นหุ่นยนต์อารมณ์ของเขาสงบเยือกเย็นมันเป็นผลมาจากวิชาหยางบริสุทธิ์ไม่ดับสูญ

มันคือวิชาระดับสูงที่ซึมลึกลงไปในแกนกลางไขกระดูก ตราบใดที่เขามีอารมณ์เชิงลบเปลวเพลิงในร่างกายของเขาจะแผดเผาอารมณ์ไปจนหมดสิ้น

"รู้ๆ กันอยู่เมืองพระจันทร์ดับเป็นที่ที่อันตราย ในโลกใต้ดินมีการฆ่าฟันกันทุกที่ ไม่คิดว่าฉันที่เพิ่งเข้ามาจะได้รับประสบการณ์ชีวิตระหว่างความเป็นความตาย"

เซียะปิงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ร่างกายของเขาอ่อนล้าอย่างมาก ตอนที่เขาผ่านประสบการณ์เฉียดตายมาเขาได้ใช้พลังงานเกือบทั้งหมดของเขา หากเขาประมาทเขาก็ต้องตายในที่แห่งนี้

เขามองไปที่ชายวัยกลางคนที่ทรุดลงกับพื้นด้วยความแปลกใจ หน้าอกของเขามีแผลเจาะเข้าไปจนเห็นถึงกระดูก กระดูกมากมายหักออกมา เขาเสียชีวิตทันทีด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส

เขาคงไม่คิดว่าจะโดนฆ่า หากร่างกายชายคนนี้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ จะน่ากลัวแค่ไหนคงไม่อาจจะนึกภาพได้

"เดี๋ยวก่อนนี่คืออะไร? "เซียะปิงเดินไปข้างหน้ามองด้านหลังชายวัยกลางคนมีกล่องสีดำข้างในน่าจะมีอะไรสักอย่าง

เขาหยิบมันออกมาเขารู้สึกหนักมาก

แต่เซียะปิงไม่ได้เปิดดู เขาได้ยินเสียงดังออกจากจากที่ไกลออกไป "ตามไปเร็วมันยังไม่ตายแน่ คนที่ทรยศบริษัทหมีดำร่างกายของมันจะต้องถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ให้รู้ว่าคนที่ทรยศบริษัทหมีดำจะเป็นยังไง"

"แย่แล้วตอนนี้เป็นปัญหาใหญ่แล้ว"

เซียะปิงรู้ได้ทันทีว่าเขาได้ก่อเรื่องใหญ่ เห็นได้ชัดว่าชายวัยกลางคนไม่รู้ว่าไปขโมยอะไรของบริษัทหมีดำมา เขาถูกผู้เชี่ยวชาญมากมายไล่ล่า แต่ชะตากรรมของเขากลับจบลงที่ตายอย่างกะทันหัน

ตอนนี้เขาฆ่าชายวัยกลางคนแล้ว แต่เขาก็หยิบเอาของมา หากคนของบริษัทหมีดำรู้เขาคงต้องจบชีวิต

"ต้องหนีไปแล้ว" เซียะปิงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว แม้ตอนนี้เขาจะเป็นเด็กอายุสิบแปดปี แต่หลังจากที่ความทรงจำของเขาตื่นขึ้น เขาก็มีประสบการณ์อย่างมากมาย เขาจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดไม่เหลาะแหละ

เขาหยิบกล่องออกไปแล้ววิ่งหายไปในซอยลึก